"Τα χούγια δεν αλλάζουν μέχρι να πεθάνη ο άνθρωπος"

Επειδή είναι τόσο δύσκολο να αλλάξη το "χούγι" του ανθρώπου, αφού το αγαπάει, γι’ αυτό είναι φρόνιμο να μην θέλωμε να αλλάζωμε τους άλλους, τον εαυτό μας όμως να τον αλλάζωμε. Λόγου χάριν, θα δής ότι ο άλλος είναι τεμπλέλης. Μη θέλης να αλλάξη. Θα διαπιστώσης οτι ο διπλανός σου είναι πολυλογάς. Δέξου τον όπως είναι. Τί μπορέις μόνον να κάνης;
Όταν δής τα παππούτσα του, κλείσε την πόρτα σου και μή μιλάς, ωστέ να κτυπήση και να αναγκασθή να φύγη. Ή, βλέπεις ότι ο άλλος είναι υβριστής· φωνάζει, νευριάζει. Όταν σε πλησιάσει, πές στον εαυτό σου: Τώρα θα έρθουν τα σύννεφα, οι βροντές, οι αστραπές · θα αρχίσουν οι φωνές, οι θυμοί. Να το περιμένης αυτό, και να μην θέλης να αλλάξη.

Παραβολὴ τοῦ σπλαχνικοῦ Σαμαρείτη (Λουκ ι, 25-37)

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))
Κήρυγμα στὶς 30/11/1997

Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐν συντομίᾳ, τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἐμπεριέχει ὅλα ὅσα ἀποτελοῦν τὸν τρόπο ζωῆς τοῦ χριστιανοῦ.

Ἡ πρώτη ἐντολὴ εἶναι ὅτι θὰ πρέπει ν’ ἀγαπᾶμε τὸ Θεὸ μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μας τὴ διάνοια, μὲ ὅλη μας τὴ δύναμη, μὲ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας καὶ τὸν πλησίον μας ὡς τὸν ἑαυτὸν μας. Τὸ ν’ ἀγαπᾶμε σημαίνει νὰ προτιμοῦμε ὅλα ὅσα εἶναι ἀγαπητὰ στὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο, ἀπ’ αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀγαπητὰ σέ μᾶς. Τὸ ν’ ἀγαπᾶμε τὸ Θεὸ σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει νὰ ζήσουμε, καὶ νὰ εἴμαστε ἀληθινὰ ἔτσι ὥστε Αὐτὸς νὰ μπορεῖ νὰ εἶναι εὐχαριστημένος ἀπ’ αὐτὸ ποὺ εἴμαστε, ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχει τίποτα ξένο σὲ Αὐτὸν στὶς ζωές μας.

Νεο εποχήτες

Πώς θα φυλαχθούμε με τη δύναμη του Θεού απ΄ την ασθένεια

Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Δεν θα εξαρτιόμασταν απ΄ τις φαρμακοβιομηχανίες, αν εφαρμόζαμε το Ευαγγέλιο. Και μόνο αν εφαρμόζαμε την Εντολή "ευλογείτε και μη καταράσθε" "καλώς ποιείτε τους καταρωμένους υμάς" δεν θα πέφταμε ποτέ στα χέρια των γιατρών.

Οι άθεοι, βέβαια, δε διαβάζουν το Ευαγγέλιο και επειδή μας εντυπωσιάζουν τα ξένα ονόματα, θα μνημονεύσουμε δυο ξένους συγγραφείς απ΄ τους οποίους ο ένας τυχαίνει να είναι γιατρός ο οποίος υπήρξε διάσημος στην εποχή του. Οι συγγραφείς αυτοί επαναλαμβάνουν τα λόγια της Γραφής. Είναι ο Στρόνμπεργκ, κάπως έτσι, ο οποίος έγραψε το βιβλίο με τον τίτλο "Εκείνο" κι ο άλλος είναι ο Πεγκύ, συγγραφέας του βιβλίου με τον τίτλο "Οι θεραπείες του Χριστού".

«το Φως δεν με εγκατέλιπε...»

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν ήμουν ήδη διάκονος, η ευδοκία τού Θεού παρέμεινε μαζί μου επί δύο εβδομάδες.
Το βραδυ όταν ο ήλιος πήγαινε να δύση πίσω από τον Όλυμπο, καθόμουν στον εξώστη κοντά στο κελλί μου, ατενίζοντας προς τον δύοντα Αστέρα.

1991-2011: Αποκαλύπτουμε την Μεγάλη Ληστεία!!!

Τοκοχρεολύσια μαμούθ ύψους 664 δις ευρώ πλήρωσε η Ελλάδα

Λάζαρος Ελευθεριάδης

Από το 1991 μέχρι το 2011, δηλαδή μέσα σε μια εικοσαετία, πληρώσαμε για τοκοχρεολύσια στους εκάστοτε πιστωτές μας, πάνω από 664 δισ. ευρώ.

Στο τέλος του 2011 το ελληνικό κράτος είχε ακόμα χρέος, περίπου 368 δισ. ευρώ. Δηλαδή, μιλάμε για πάνω από 1 τρισ. ευρώ «πληρωμή» στους «κερδοσκόπους» του ντόπιου και διεθνούς χρηματιστηριακού κεφάλαιου, τύπου Τζώρτζ Σόρος, τίς μεγάλες Τράπεζες, τούς λεγόμενους και «ΑΓΟΡΕΣ».

Αν το χρέος δεν είναι βιώσιμο, τότε με ποιο σενάριο κατέληξαν στα νέα μέτρα;

Του Κώστα Ροδινού

Εδώ και καιρό διαβάζω ό,τι υπάρχει διχογνωμία μεταξύ των μελών της Τρόϊκα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Ένα χρέος το οποίο παρέλαβαν στο 120% του ΑΕΠ (ας συμφωνήσουμε σ΄ αυτό γιατί με τις αλχημείες που έγιναν κανένας δεν ξέρει το πραγματικό αριθμό) και αισίως το έφτασαν στο 180% σε τρία χρόνια. Μεσολάβησε και ένα κούρεμα, για να μη ξεχνιόμαστε! Μα έτσι μπορούσαμε να το …καταφέρουμε και μόνοι μας! Δεν χρειάζεται κανένα… ταλέντο!

Μας λένε, λοιπόν, τώρα, πως παρά τα δυο μνημόνια και τις επώδυνες θυσίες που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός, τελικά το 2020 το χρέος μας δεν θα πέσει στο 120%, άρα δεν θα είναι βιώσιμο!