Μου λείπουν οι μέρες της αθωότητας. Όταν η επιστήμη ήταν η ικανοποίηση της περιέργειας και η φωνή δασκάλων που μάλλον έχουν φύγει, αν και τους θυμάμαι πάνω από τον θόρυβο των τζιτζικιών ή του αέρα έξω από τα παράθυρα. Όταν η «αλήθεια» δεν ήταν υποκειμενική, και δεν υπήρχαν πολιτικά, ή οικονομικά, ή απάτες ανακατεμένες με τους Νόμους και τον Περιοδικό Πίνακα. Βέβαια, μάλλον αφελής ήμουν, ή μειράκιον που δεν έβλεπε πέρα από την μύτη του.
