Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Για τον ιερό φόβο του Θεού

«Ο φόβος του Θεού είναι ρίζα κάθε καλού έργου. Ούτε ένα λεπτό να μην απομακρύνεται από την καρδιά σας. Σαν το κερί ν’ ανάβει και να φωτίζει όλους τους λογισμούς, όλες τις εσωτερικές κινήσεις της καρδιά σας. Αυτός θα σας διδάξει να βαδίζετε σωστά, να εργάζεστε το κάθε τι σαν έργο του Θεού. Αυτός θα σας διδάξει να στέκεστε, όπως εκείνοι που βρίσκονται μπροστά στον βασιλέα. Αυτός θα σας διδάξει να προχωρήσετε, όπως προχωρούν εκείνοι που κρατούν ένα ποτήρι γεμάτο νερό, από το οποίο δεν πρέπει να στάξει ούτε μια σταγόνα. Όταν η εσωτερική ζωή πάρει αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε θα συνειδητοποιείται κάθε απρεπής κίνηση του νου και της καρδιάς. Αμέσως τότε θα ανακρίνεται ενώπιον του Θεού και θα απομακρύνεται με την μετάνοια και τον αποφασιστικό αγώνα για την κάθαρση».

Μόνο καλά νέα!

Στη στεριά δεν ζει το ψάρι και η απαισιοδοξία δεν έχει θέση στην Ελλάδα της Δικαιοσύνης, της Παιδείας, της Ανάπτυξης. Ολα βαίνουν κατ' ευχήν

Ποιος μπορεί να παραπονεθεί και να ληφθεί σοβαρά υπόψη σε μια χώρα που έχει σωθεί περισσότερες φορές από τους ηθοποιούς σε χολιγουντιανές ταινίες δράσης; Ουδείς. Ο,τι κι αν πει ο κακοπροαίρετος, μπορεί οποιοσδήποτε να τον αποστομώσει με ακλόνητα επιχειρήματα. Πρώτο και καλύτερο: Είχαμε εξαιρετικούς κυβερνήτες και έρχονται ακόμα καλύτεροι! Ο Βενιζέλος επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ ήταν απλός υπουργός. Επί Ν.Δ. έγινε αντιπρόεδρος κυβερνήσεως! Τώρα αληθινά δεν θα ξέρουμε τι να πρωτοδιαλέξουμε, αφού και ο ΓΑΠ ξαναμπαίνει «στο κάδρο» (φράση που λένε στα κανάλια και ηχεί γλαφυρή) και ο ΣΥΡΙΖΑ καλπάζει σαν μαύρο άτι σε ιπποδρομίες του Ασκοτ, τις οποίες παρακολουθούν παρέα η Γιάννα και η Μαριάννα.

Η αναδιάρθρωση που δεν έγινε

Έχω αφιερώσει μια ενότητα με αναρτήσεις σε αυτό το θέμα...

Όλοι οι χειρισμοί μας, από τον απερίγραπτο ΓΑΠ (και ίσως από την χαμένη ευκαιρία του ΚΚ του Β' -- τα Δεκεμβριανά του 2008 ήταν καταπληκτική ευκαιρία) είναι σκέτη θλίψη.

Βέβαια, είμαι έξω από τον χορό, και η εκ των υστέρων, ή η κατόπιν εορτής κριτική είναι εύκολη, αλλά:

α) Πήγαμε πάντα ξυπόλυτοι στ' αγκάθια
β) Πιστέψαμε τι μας είπε ο κάθε υπαλληλίσκος ξένης πρεσβείας, ή ντόπιος μαυραγορίτης
γ) Αρνούμαστε να δούμε τι σημαίνει ότι έχουμε χρεοκοπήσει (από περίπου τον Μάρτιο του 2000
δ) Αρνούμαστε να παραδεχτούμε τι σημαίνει "έχουμε χρεοκοπήσει"
ε) Πιστέψαμε ότι με εξευμενισμούς ή με εκχωρήσεις και ξεβρακώματα "κάτι θα γίνει"

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Διώξαμε τον Τούρκο, όχι όμως και τον ραγιαδισμό

«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει…». Ίων Δραγούμης, 1878-1920.

Στη σημερινή Ελλάδα ένα 1% κατέχει το 56,1% του πλούτου της χώρας και ένα 10% κατέχει περίπου το 87% του πλούτου. Αυτό το 10% είναι η άρχουσα τάξη και από αυτό, το 1% είναι η ελίτ, δηλαδή τα πραγματικά αφεντικά που κυβερνούν τη χώρα. Το υπόλοιπο 90% είμαστε οι ραγιάδες του Δραγούμη, που τρέμουμε τους μπάτσους των αφεντικών, που είμαστε σκλάβοι του φόβου μας.

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Η εικόνα της απελπισίας

Απελπισία! Φρικτό άκουσμα, πλήρες καταστροφής και παντός είδους κακών! Ποιός μπορεί να αριθμήσει όλα τα δεινά που την ακολουθούν; Ποιός μπορεί να εικονίσει τον χαρακτήρα της; Είναι μαύρη σαν κόρη του Άδη και αποτρόπαιη σαν ερινύα. Πατέρας της είναι ο Τάρταρος. Ανέβηκε από τις σπηλιές του Άδη πάνω στη γη, για να βυθίσει τον κόσμο στον ζοφερό Τάρταρο. Γεννήθηκε για να καταστρέψει την ύπαρξη των ανθρώπων και να τους εξαφανίσει και από προσώπου γης. Όπου αντηχήσει τ' όνομά της, εκεί η φθορά και η καταστροφή εγκαθιδρύουν το κράτος τους. Η ερήμωση και ο αφανισμός ακολουθούν στα ίχνη της. Δαίμονας εκδικητικός διευθύνει την πορεία της και φρίκη συνοδεύει την εμφάνισή της.

Απελπισία! Το όνομά σου εκφράζει άρνηση των πάντων, άρνηση της ελπίδας, άρνηση του ουρανού, άρνηση του Δημιουργού του κόσμου. Η δε άρνησή σου εκφράζει την ασέβειά σου προς τον Θεό. Αρνείσαι την πρόνοια και την παντοδυναμία Του και αθετείς την ύπαρξη του Σωτήρα Χριστού, του λυτρωτή αυτών που κινδυνεύουν. Όπου εισέλθεις, διώχνεις απ' εκεί την ελπίδα, πάνω στην οποία θεμελιώθηκε ο κόσμος. Το έργο σου είναι η καταστροφή, η δε αποστολή σου ο αφανισμός. Εσύ αποκαρδιώνεις και τον φύσει θαρραλέο και εκφοβίζεις τον φύσει γενναίο. Τον ανδρείο φανερώνεις ως δειλό, τον τολμηρό καθιστάς άτολμο, αποθαρρύνεις τους θαρραλέους αγωνιστές και καταβάλλεις τους γενναίους μαχητές που αγωνίζονται υπέρ της ελευθερίας της πατρίδας συνθλίβεις αυτούς που αγωνίζονται, που αθλούνται υπέρ της αρετής και της αλήθειας αυτούς που μοχθούν για το δίκαιο, το καλό, το αγαθό και την πρόοδο της επιστήμης, τους κάνεις δραπέτες και ριψάσπιδες και τους παραδίδεις όλους αιχμάλωτους στους εχθρούς.

Για να σωθεί μαγιά δασκάλων...

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Γεννήθηκα το 1887 στον Πειραιά, οι γονείς μου κατάγονταν από τη Χίο. Η μητέρα του αείμνηστου Πορφύρα και η δικιά μου ήταν αδελφάδες, το γένος Συριώτη. Τις εγκύκλιες σπουδές τις πέρασα στον Πειραιά. Κι όποιος ξέρεις τι σημασία έχει γιά τον νέο η παρουσία στην κριτική τούτη ηλικία ενός προσώπου, σαν τον λαμπρόν εκείνο παιδαγωγό, που θύμιζε αρχαίον Έλληνα, τον αείμνηστο Ιάκωβο Δραγάτση, νιώθει γιατί οι μαθητές του φυλάγουν σ’ όλη τους τη ζωή, μέσα στην καρδιά τους, τη μνήμη της μορφής του». (Δ.Πικιώνη «Κείμενα», έκδ. «Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας», σελ. 23). Ξεκίνησα να διαβάζω κάποια αυτοβιογραφικά σημειώματα του Π. Πικιώνη, του μεγάλου Έλληνα. Κοντοστάθηκα, «φιλοσόφησα» λίγο την τελευταία πρόταση του προοιμίου του. Κράτησε στα φυλλοκάρδια του, ολοζωής, την μνήμη της μορφής του δασκάλου του. Μεγάλη κουβέντα. Πόσες φορές σε βιογραφίες σπουδαίων, «πάνυ ακριβών» ανθρώπων, δεν διαβάζουμε παρόμοιες φράσεις. «Ευτύχησε να μαθητεύσει κοντά στον...». «Ο μεγάλος Δάσκαλος του Γένους... τον ενέπνευσε την αγάπη για τα γράμματα». Όσο κρατούσε η Παιδεία σ’ αυτόν τον τόπο, σχολείο και παίδευση σήμαινε δάσκαλος. Τα πάντα δορυφορούσαν τον δάσκαλο. «Καλών των διδασκάλων καλοί και οι μαθηταί», απροσπέλαστος ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του θεολόγου. Χαρακτηριστικό το ακόλουθο παράδειγμα, που δείχνει το πόσο σημαντικό και ουσιαστικό θεωρούσαν οι Ρωμηοί (Βυζαντινοί) πρόγονοί μας το αξίωμα του δασκάλου.

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ! Στο παρα πέντε απεφεύχθη ύπουλο σχέδιο για παγκόσμιο οικονομικό κραχ!

Η σατανική γυναίκα, για χάρη της
οποίας κινδύνευσαν να καταρρεύσουν
 οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες
Ηλικιωμένη Ισπανίδα ο εγκέφαλος του σατανικού σχεδίου της οικονομικής αποσταθεροποίησης.

Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή απετράπη ένα νέο οικονομικό κραχ που παραλίγο να προκαλέσει με τα καμώματά της μια 85χρονη Ισπανίδα.

Μοιάζει απίστευτο, αλλά η εικονιζόμενη Κάρμεν Μαρτίνεζ Αγιούσο βρίσκεται πίσω από ένα σατανικό σχέδιο που σκοπό είχε να πλήξει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και να τορπιλίσει τις προσπάθειες για οικονομική σταθερότητα.