Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

O φόβος είναι πειρασμός

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Ότι ο φόβος είναι πειρασμός και φάρμακο να τον νικήσουμε φαίνεται από την ιστορία με τον Άγιο Αντώνιο, που είδε όλους τους πειρασμούς σαν παγίδες κι είπε, "Θεέ μου, ποιος θα σωθεί". Κι άκουσε μια φωνή να του λέει μέσα του: "Αφαίρεσε τους πειρασμούς και κανείς δεν σώζεται."

Συμπέρασμα: Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στο Θεό για τους πειρασμούς. Άλλωστε ο Ιησούς είπε, πως οι αμαρτωλοί έχουν περισσότερες ελπίδες να σωθούν. Και για την Μαρία τη Μαγδαληνή είπε, πως αγάπησε πολύ.

Αυτό δεν σημαίνει να αμαρτάνουμε για να σωθούμε. Δεν χρειάζεται. Αμαρτάνουμε χωρίς προσπάθεια. Κατόπιν τί κάνουμε έχει σημασία. Θεραπευόμαστε ή όχι και με ποιο τρόπο.

Μόνο με επιδοτήσεις, μόνο για τις επιδοτήσεις

news.heartland.org
Without subsidies, wind energy projects cannot survive

Η Γερουσία δεν είχε ανανεώσει τις επιδοτήσεις από το 2013. Μετά πήραν παράταση για το 2014. Τώρα καταψηφίστηκαν 51-47, παρά την προσπάθεια των Δημοκρατικών (κάτι σαν Πασόκοι τύπου ΓΑΠ είναι αυτοί) να συνδέσουν το θέμα με την ψήφιση ενός σημαντικού αγωγού από τον Καναδά.

Η επιδότηση (γνωστή σαν PTC ή production tax credit) έχει κοπεί κι άλλες φορές από την Γερουσία, αλλά επανέρχεται με λόμπυϊνγκ των τρωκτικών μέσω Βουλής Αντιπροσώπων). Εκτός από το PTC περίπου 30 Πολιτείες έχουν βάλει και υποχρεωτικές ποσοστώσεις. Όπου έχουν μπει αιολικά ακριβαίνει το ρεύμα, δεν υπάρχουν ενδείξεις υποκατάστασης καυσίμων, τα ποσοστά τους είναι πολύ μικρά, αλλά η Αμερική καταναλώνει πολύ ρεύμα και τα παράσιτα ...χάνονται.

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Οι μισές αλλά σημαντικές αλήθειες του κ. Πανούση…

Ξεστόμισε κάποιες αλήθειες, έστω μισές και …συσκοτισμένες, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, για τους κουκουλοφόρους και τους «μπαχαλάκηδες»:

«Μακάρι να ήταν οργισμένοι νέοι που ήθελαν να εκτονωθούν. Δεν είναι όμως έτσι, είναι πολύ μπερδεμένο. Να δείτε ποιος ελέγχει τα Εξάρχεια, γι’ αυτό λέω πως είναι και πολιτικό και κοινωνικό το ζήτημα. Ποιος ελέγχει τα Εξάρχεια; Τα Εξάρχεια ελέγχονται από μαφίες. Ξέρετε ότι μισθώνουν μπαχαλάκηδες; Πολλοί μπαχαλάκηδες είναι μισθωμένοι, μπορεί κάποιος να μισθώσει μπαχαλάκηδες, για να κάνει επεισόδια στα γήπεδα, να κάνει επεισόδια ανταγωνιστικά σε μια επιχείρηση. Η Αστυνομία ξέρει δέκα πράγματα, δεν είναι δηλαδή οργισμένοι νέοι, είναι περίεργο μείγμα εκεί μέσα».

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Βούρδουλας στους κερματιστές

Η φοβερή σκηνή από την Καινή
Διαθήκη, όπως την φαντάστηκε
ο Καραβάτζιο (1571-1610).
Ο χριστιανισμός είναι αγάπη, κατανόηση, συγχώρεση, αλληλεγγύη και φραγγέλιο σε όσους αργυραμοιβούς που κάνουν τον οίκο του Θεού οίκο εμπορίου.

Ο Χριστός υπέμεινε όλες τις αδικίες που έγιναν σε βάρος Του. Και ραπίσματα και ακάνθινο στεφάνι και διαπόμπευση και σταύρωση και χλεύη. Μόνο σε ένα σημείο Τον είδαμε να... τραμπουκίζει και να τα κάνει μπίλιες. Όταν αντίκρισε το ναό να μολύνεται από τους σαράφηδες. Η αντίδραση του Κυρίου, σήμερα θα καταδικαζόταν ομοφώνως από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς που λαμβάνουν θαλασσοδάνεια για να λένε στο λαό πόσο λάθος είχε που ζούσε πάνω από τα όριά του. Στο Κατά Ιωάννην (2, 13-17) διαβάζουμε τα ακόλουθα συναρπαστικά:

Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος;

…Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ εφάνη γάρ η κοινή Βασιλεία. Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ εκ του τάφου ανέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ηλευθέρωσε γάρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ’ αυτού κατεχόμενος.

Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν˙ ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Επικράνθη˙ και γάρ κατηργήθη.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Δημοκρατία δεν υπάρχει γιατί απλά δεν μας ενδιαφέρει προσωπικά.

Η δημοκρατία έχει δύο σοβαρά μειονεκτήματα, γι’ αυτό και στην ουσία δεν υπάρχει. Πρώτον, είναι το πιο ακριβό (σε κόστος) πολιτικό σύστημα και δεύτερον, ενώ όλοι συμφωνούν να υπάρχει δημοκρατία, εντούτοις σε προσωπικό επίπεδο κανείς δεν ενδιαφέρεται να ασχοληθεί.

Το άτομο βαριέται να παρακολουθεί συνεχώς ομιλίες σε κάποιες συνελεύσεις και να ψηφίζει, ούτε αφιερώνει τόσο πολύ προσωπικό χρόνο, τον οποίο απαιτεί η ενασχόληση με συνεχείς συνελεύσεις. Άλλωστε και στην αρχαία Αθήνα, αναγκάστηκαν να πληρώνουν τους πολίτες για να πηγαίνουν στην Εκκλησία του δήμου, διαφορετικά θα κατέρρεε πολύ πιο γρήγορα η δημοκρατία. Σήμερα δε, στα μεγάλα εθνικά κράτη, είναι και τεχνικά αδύνατο να εφαρμοστεί, καθόσον η πραγματική δημοκρατία απαιτεί προσωπική συμμετοχή στο διάλογο πριν τη λήψη της σχετικής απόφασης.