Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Γιατί στην Παρισινή Κομμούνα το 1871, οι «επαναστάτες» φρουρούσαν το ξενοδοχείο και τα σπίτια των Ρότσιλντ;

Την άνοιξη του 1871, μεσούντος του γαλλογερμανικού πολέμου (ή γαλλοπρωσικού, Ιούλιος 1870 – Μάιος 1871) και ενώ οι Γερμανοί βρίσκονταν ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά από το Παρίσι, σημειώθηκε εξέγερση στο Παρίσι, που έγινε γνωστή ως «Παρισινή Κομμούνα» και η οποία επηρέασε τόσο τον Καρλ Μαρξ, (ο οποίος την περιέγραψε ως «παράδειγμα επανάστασης του προλεταριάτου») όσο και τον Μιχαήλ Μπακούνιν. Κατά «περίεργο τρόπο», κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, η τράπεζα και τα 250 σπίτια των μεγαλοκαπιταλιστών Ρότσιλντ στο Παρίσι φυλασσόταν από εξεγερμένους «αντικαπιταλίστες» κομμουνάρους…

Ενός πασόκου δύσμοιροι έπονται

Στην αφετηρία του εκλογικού ράλι ανακοινώνεται η συνεργασία διαβόλου με Μεφιστοφελή και Εωσφόρο

«Δεν είναι νεκρό εκείνο που μπορεί αιώνια να κείται. Με το πέρασμα των παράξενων αιώνων μπορεί να πεθάνει ακόμα κι ο θάνατος». Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, από το διήγημα «Το κάλεσμα του Κθούλου», το οποίο γράφτηκε το 1928. Ο Χ. Φ. Λάβκραφτ είναι ο ιστορικός της πασοκάρας πριν καν εκείνη ιδρυθεί! Ο αξεπέραστος συγγραφέας ιστοριών τρόμου και ο μέγας διδάσκαλος του απόκοσμης φρίκης συνέλαβε την ιδέα του Κινήματος και την εξόρκισε εγκλωβίζοντάς τη σε σελίδες καταραμένων αφηγημάτων όπου οι πάνκακοι, απόκοσμοι αρχαίοι θεοί προσπαθούν να σπάσουν τα δεσμά τους και να ξεχυθούν ανεξέλεγκτοι στον κόσμο. Κάπου πρέπει να έγινε η στραβή και τα βδελυρά στοιχειά ασύμμετρων κολάσεων βρήκαν τον δρόμο τους στην εποχή μας.

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Αυτές οι εκλογές είναι πολύ σημαντικές...

… επειδή αν δεν τις κερδίσει αυτός…

«Δώρο» 600.000 ευρώ από την κυβέρνηση «στο παρά ένα» για το Μέγαρο Μουσικής

Γιατί δεν υπήρξε ο ίδιος ζήλος και για άλλους οργανισμούς;

Με απόφαση της 20ης Αυγούστου η κυβέρνηση τακτοποιεί τις εκκρεμότητές της προς το Μέγαρο - Για εξόφληση του Δημοσίου, του ΙΚΑ και εν μέρει των εργαζομένων τα χρήματα απαντά η διοίκηση του οργανισμού.

Την ώρα που πολλές οικονομικές εκκρεμότητες έχουν μείνει ανοιχτές, το Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας- που σημειωτέον διοικείται από ανθρώπους του ΔΟΛ- καταφέρνει και εισπράττει το ποσό των 600.000 και μάλιστα με υπουργική απόφαση της τελευταίας στιγμής.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Φωτίου: «Θα φτιάξουμε μαρμελάδες»

enikos.gr
«Θα φτιάξουμε μαρμελάδες» είπε η αναπληρώτρια υπουργός για θέματα ανεργίας, Θεανώ Φωτίου, αναφερόμενη στο πρόγραμμα της ανθρωπιστικής κρίσης της Θεσσαλονίκης.

Συμφωνώ απόλυτα με το σκεπτικό της κυρίας Φωτίου. Μια χαρά είναι η ιδέα της. Και την παρακαλώ, αυτήν και όσους είναι ταγμένοι στο "ευρώ" να πάρουν την σκέψη της ένα βήμα παραπέρα.

Δεν παράγουμε μαρμελάδες επειδή οι εισαγόμενες είναι φθηνότερες. Και το Γερμανικό γιαούρτι στα Κρητικά ξενοδοχεία είναι φθηνότερο. Οι ξένοι μας πουλάνε στην "οριακή τιμή" τους, ίσα ίσα να καλύπτουν τα μεταβλητά έξοδα και να συμβάλλουν λίγο στα γενικά. Εμείς, από το ίδιο προϊόν, στην ίδια τιμή, με ίδια ποιότητα θα πρέπει να καλύπτουμε όλο το κόστος και τα σταθερά, και το όποιο κέρδος. Αδύνατον.

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Λίγη πίστη, περισσότερη στεναχώρια

Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι η στεναχώρια μας. Μια από τις σπουδαιότερες ωφέλειες της πίστης είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από τις πολλές στεναχώριες.

Όσο το παιδί γνωρίζει πώς υπάρχει ο πατέρας, που φροντίζει για το σπίτι και για όλες τις δουλειές του σπιτιού, κάθε στεναχώρια του τελειώνει γρήγορα με τραγούδι. Μόλις όμως χαθεί αυτή η αίσθηση, σωπαίνει το τραγούδι! Τότε το παιδί αισθάνεται ορφανό και μόνο, περιτριγυρισμένο από στεναχώριες, αισθάνεται περιτριγυρισμένο από ένα σμήνος σφίγγες.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος προσπαθεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις να «ξεφορτώσει» τις στεναχώριες του, τόσο περισσότερο μπερδεύεται στα δίχτυα τους.

Για τους φυγόστρατους και λοιπές... σαπιοκοιλιές

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος - Κιλκίς

Mε αφορμή τις ...κορωνάκειες προκοπές για την στράτευση, επαναλαμβάνω ένα παλιό μου κείμενο.

Στην αρχαία Αθήνα όσους αρνούνταν να στρατευτούν, τους ριψάσπιδες (= ρίπτω την ασπίδα) τούς φορούσαν γυναικεία ρούχα, τούς περιέφεραν στην πόλη και τους διαπόμπευαν μέχρι εσχάτης ξεφτίλας. Οι λιποτάκτες χαρακτηρίζονταν «άτιμοι» -και τα τέκνα τους κληρονομούσαν το στίγμα- δεν είχαν κανένα πολιτικό δικαίωμα, ήταν ηθικά εκμηδενισμένοι, αξιοκαταφρόνητοι. Είναι γνωστός ο όρκος των Αθηναίων εφήβων: «Ου καταισχύνω τα όπλα… αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων, και μόνος και μετά πολλών, και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω…».