Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος

Το Σχέδιο Ευρώπη

Το ερώτημα που τίθεται συχνά τελευταία είναι τι σκοπό έχουν τα μεγάλα ευρωπαϊκά κεφάλια να κάνουν για την συνέχιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι πρέπει να είναι κάποιος πολύ αφελής αν πιστεύει ότι η Κρίση στην οποία περιήλθε η Ένωση ήταν απρογραμμάτιστη. Πηγαίνοντας προς τα πίσω αρχίζεις να ξετυλίγεις το κουβάρι αυτού του εκτρώματος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση που με τρόπο ειρηνικό κατάφερε να εξοντώσει τα έθνη της Ευρώπης εφόσον έγινε κατανοητό και με το Α’ και τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ότι οι σφαίρες και το αίμα δεν έχουν τα αποτελέσματα σκλαβιάς που μπορεί να έχουν υπογραφές και συνθήκες.

Το άκρον άωτον της πολιτικής κοροϊδίας...


Ο Κουβέλης "έπεισε" τελικά τον Ρουπακιώτη, που δεν είναι και πολιτικό στέλεχος της ΔΗ.ΜΑΡ, να υπογράψει το πολυνομοσχέδιο που ο ίδιος ο Κουβέλης δήλωσε ότι ΔΕΝ θα το ψηφίσει στην βουλή...

Ένα και μοναδικό είναι το δίλλημα: Εξέγερση ή θάνατος...

Θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τη συντριβή μας, τον αργό και βασανιστικό μας θάνατο ή θα ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ;
Αυτό είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ δίλλημα, το ένα και μοναδικό, που μπαίνει σήμερα μπροστά στον ελληνικό λαό…
Οι φιέστες των ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ που οργανώνουν οι εργατοπατέρες και οι γραφειοκρατικές ηγεσίες του ΚΚΕ πρέπει, απλώς, να αποτελέσουν την αφορμή, το «όχημα» απεγκλωβισμού της λαϊκής ΟΡΓΗΣ από τις ορειχάλκινες πλάκες των εργατοπατέρων και γραφειοκρατών, οι οποίοι έχουν ένα και μόνο στόχο:
Την εκτόνωση της λαϊκής αγανάκτησης, το «κλείδωμα» της λαϊκής οργής στα εκλογικά παιχνίδια των συνδικαλιστικών και κομματικών ηγεσιών…

«Nεοστηλίται και όνοι πολιτικοί»

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκίς

Αν ζούσε ο Νικόλαος Πλαστήρας, θα τους είχε εκτελέσει αυθημερόν! Όχι έξι αλλά εκατόν έξι. Ο Πλαστήρας όμως δεν ζει και Μαύρος Καβαλάρης γεννιέται κάθε διακόσια χρόνια. Έτσι οι δειλοί και άνανδροι, οι προδότες δεν κινδυνεύουν. Προς το παρόν. Όμως φοβούνται, όταν ξεμυτίζουν από τους σιδερόφρακτους πύργους τους, τρέμουν...

Τους είδαμε στην παρέλαση, να προσέρχονται δορυφορούμενοι από κουστωδία αστυνομικών, ένοχοι, κατηφείς, αποκομμένοι από τον λαό. Κάποτε οι ζητωκραυγαστές λακέδες τους, τους υποδέχονταν με χειροφιλήματα και γλοιώδεις υποκλίσεις, τώρα που αποκαλύπτεται η σαπίλα και η τρισαθλιότητά τους, ο κόσμος τους φτύνει. Αν και «πτυόμενοι σπογγίζονται· ουδόλως δε θεωρούνται προσβεβλημένοι, αν οι σύγχρονοι Έλληνες φρονούσι, γράφουσι και κηρύττουσι περί αυτών, ως οι Γάλλοι περί του Μαζαρίνου, ότι γνωρίζουσι εικοσιτέσσαρας τρόπους να προμηθεύοναι χρήματα, εξ ων ο τιμιώτερος είναι η κλοπή» γράφει ο δηκτικός και σκωπτικός Ροϊδης στο άρθρο του «όνοι πολιτικοί». (Ασμοδαίος, 29 Ιουνίου 1875).

6 Νοεμβρίου 2012

Μαζί με τη μεταπολίτευση τελειώνει και το πολίτευμά της.

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι τα αποτελέσματα της εφαρμογής ενός τριανταοκτάχρονου μεταπολιτευτικού πολιτικοκοινωνικού μοντέλου. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί ερίζουν γύρω από τις αιτίες των συνεπειών που κτυπούν σαν τυφώνας σήμερα τη χώρα και το λαό και προσπαθούν να ρίξουν τις ευθύνες οι μεν στους δε, εκτός από αυτούς τους ίδιους. Κανένας κομματάνθρωπος όμως δεν μιλάει για την πραγματική αιτία του προβλήματος. Η πραγματική αιτία δεν είναι οικονομική, ούτε κάν πολιτική. Είναι δυστυχώς πολιτειακή.