Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Η μετάνοια είναι η αρχή αλλά και η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία βιώνεται μια αληθινά χριστιανική ζωή. Η πρώτη λέξη του Χριστού, όταν άρχισε το κύρηγμά Του, ήταν -μετανοείτε -(Ματθ. 4:17).

Αλλά τι είναι μετάνοια;

Μέσα στο συνωστισμό που επικρατεί στην καθημερινή ζωή μας δεν έχουμε τον χρόνο να σκεφτούμε για μετάνοια. Και καταλήγουμε απλώς στο ότι εκείνο που έχουμε να κάνουμε στην περίοδο της Σαρακοστής είναι ν' αποφεύγουμε ορισμένες τροφές, να περιορίζουμε τις «διασκεδάσεις», να πάμε στην εξομολόγηση, να δεχτούμε την συγχώρεση από τον ιερέα, να προσέλθουμε (μία φορά σ' όλο το χρόνο!) στην Θεία Κοινωνία και μετά από αυτά να θεωρήσουμε τον εαυτό μας τελείως «εν τάξει» μέχρι τον επόμενο χρόνο.

Αλλά θα πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο η Εκκλησία ξεχώρισε αυτές τις επτά εβδομάδες σαν μια ιδιαίτερη περίοδο μετάνοιας και μας καλεί σε μια συνεχή και επίμονη πνευματική προσπάθεια. Όλα αυτά φυσικά θα πρέπει να έχουν άμεση σχέση με μένα, με την πίστη μου, τη ζωή μου, την ιδιότητά μου σαν μέλος της Εκκλησίας.

Ι. Καποδίστριας: “ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης”

11 Ιανουαρίου 1828 ο Καποδίστριας απεβιβάσθη στην Αίγινα. Ο Γ. Τερτσέτης στα «Απόλογα για τον Καποδίστρια» περιγράφει συνομιλία του Κυβερνήτη με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη:
«Είναι καιροί πού πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο. Είδα πολλά είς την ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα δεν είδα τί παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδή… «Ζήτω ο κυβερνήτης ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας!» εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά κατεβασμένα από τις σπηλιές. Δεν ήταν το Μαυροφορεμένες γυναίκες, γέροντες μου εζητούσαν να αναστήσω τους πεθαμένους τους, μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους και μου έλεγαν να τα ζήσω και ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα κι εγώ και μεδίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και σεις με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν και κυβέρνησις και ως πρέπει ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει και αποθαμένους διατί διορθώνει την ζημία του θανάτου και της αδικίας.

Αποκλειστικό: τα ψέματα Παπανδρέου για το ίδρυμα Καντάφι

 

Σήμερα ο Γ.Παπανδρέου στην βουλή δήλωσε ότι είχαν βάλει το όνομά του στο site του υιού Καντάφι χωρίς την συγκατάθεσή του.

Όμως το όνομά του (και φωτογραφία και σύντομο βιογραφικό) υπάρχει στο site τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2010.

Δημόσιος υπάλληλος ακόμη η Γιάννα με 55.000 ευρώ μισθό!

 Από Χρήστο Βαφειάδη 

Την διόρισε ο Θεόδωρος Πάγκαλος το 1998 και ακόμη παραμένει δημόσιος υπάλληλος παίρνοντας κανονικότατα τον μισθό της αλλά όπως λέει τον δίνει σε... φιλανθρωπίες
Υπάλληλος του υπουργείου Εξωτερικών με μισθό 55.000 ευρώ ετησίως είναι η κυρία Γιάννα Αγγγελοπούλου. Η σύζυγος του κ. Θόδωρου Αγγελόπουλου διορίστηκε από τον Θόδωρο Πάγκαλο πρέσβης εκ προσωπικοτήτων το 1998, λόγω του ρόλου της στην ανάληψη και προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων, ωστόσο παραμένει μέχρι σήμερα στη θέση αυτή εισπράττοντας κανονικά τον μισθό της, αλλά και θεμελιώνοντας τα συνταξιοδοτικά και άλλα δικαιώματα που έχουν όλα τα υπηρεσιακά στελέχη του Διπλωματικού Σώματος.

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

Μια αληθινή συγκινητική ιστορία

Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι του Πειραιά. Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας.
Είχε την μακαρία απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη. Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δύο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένεια του στη Νίκαια. Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του.
Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωί από το ναό του αγίου Σπυρίδωνος, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο, έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου».

Μη φοβού το θηρίον

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

«Πόρναι και τελώναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού»

Μη φοβού το θηρίον, αλλ΄ αυτούς που δεν αγαπούν. Αυτοί που δεν αγαπούν πρέπει να μπαίνουν στη φυλακή (!) για να μην κάνουν κακό και σ΄ άλλους ανθρώπους εκτός απ΄ τον εαυτό τους. Αυτό είναι το σκεπτικό της φυλακής, για να φυλάξει και τον φυλακισμένο και τους άλλους.

Ακόλαστοι δεν γίνονται αυτοί που αγαπούν, αλλά αυτοί που δεν μπορούν να αγαπήσουν. «Κόλαση είναι να μην μπορείς να αγαπήσεις» (Ντοστογιέφσκι).

Ο Δον Ζουάν κατακτούσε τις γυναίκες τη μια μετά την άλλη και τις εγκατέλειπε. Δεν το έκανε επειδή αγαπούσε τις γυναίκες, αλλά επειδή δεν μπορούσε να αγαπήσει. Τις ήθελε απλώς για επιβεβαίωση. Τις χρησιμοποιούσε ως μέσα, γιατί δεν μπορούσε να τις δει ως ανθρώπους.