Αποκλειστικές δηλώσεις Παπαδήμου!

Η χώρα παραδόθηκε στους νταβατζήδες.

Από χθες το βράδυ και επίσημα πλέον η Ελλάδα παραδόθηκε στους ντόπιους και ξένους νταβατζήδες. Ο φουκαράς λαός εκβιάζεται πολιτικά και εξαπατάται, περιμένοντας τα χρήματα της τρόϊκας, τη διαχείριση των οποίων όμως ανέλαβαν για μια ακόμα φορά τα κρατικοδίαιτα παράσιτα του παρασκηνίου, χρησιμοποιώντας την εντολοδόχο ψοφοδεή και καρεκλοκένταυρη πολιτική ελίτ του τόπου.

Όπως το είχαμε προβλέψει, σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετούσε το παρασιτικό κρατικοδίαιτο καθεστώς μια κυβέρνηση υπηρεσιακή και άμεσες εκλογές. Θα έχανε τον έλεγχο της κατάστασης. Πολύ δε περισσότερο δεν το εξυπηρετούσε ένα δημοψήφισμα για να τοποθετηθεί ο λαός, κάτι που θα δέσμευε τους πάντες. Τώρα θα υπάρξει συγκυβέρνηση, μέσα στο ίδιο το απόλυτα υπεύθυνο για τη σημερινή κατάντια μας, σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, από τα ίδια φθαρμένα υλικά μέχρι να εκτελεστεί πλήρως όλος ο «σχεδιασμός».

Η Κυβέρνηση Χωρίς Όνομα

Για την ώρα την καλύτερη ονομασία την έχει δώσει ο Professor Moriarty: Κυβέρνηση 6ης Δόσης.

Ή 6ης και 7ης Δόσης
Ή Κυβέρνηση Διψήφιου Ποσοστού (9+9=18, ή 7+8=15)
Ή Κυβέρνηση Το Κεφάλι Κάτω
Ή Κυβέρνηση της Αόρατης Μειοψηφίας

Εγώ καλοί μου άνθρωποι όταν δεν είμαι σίγουρος για το τι ακριβώς γίνεται, κοιτάω τα "βασικά" και την "Ιστορία":

Τα "βασικά" είναι ότι (1) Χρωστάμε ποσά που στο τέλος ΔΕΝ θα ξοφλήσουμε (αλλά είμαστε σε εκκαθάριση εν λειτουργία, και όποιος δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό, να ρωτήσει να μάθει. (2) Δια στόματος αρμοδίων, δεν υπάρχει η "Ευρώπη" που νομίζατε ότι ξέρατε. (3) Η όποια Ευρώπη υπάρχει, δεν έχει τα λεφτά που χρειάζεται για να διατηρηθεί σαν Ευρώπη με συμβατικά μέσα. Αυτά, για μένα, συνεπάγονται ότι ή (4) θα μείνουμε στο ευρώ και δεν θα έχουμε ευρώ (ίσως μας δώσουν το "ε.ευρώ" και στην Ιταλία το "ι.ευρώ"). Ή, (5) η Κυβέρνηση Χωρίς Όνομα θα μας βγάλει από το ευρώ, αλλά δεν ξέρει εάν υπάρχει Πλούσιος Θείος να μας δώσει την ρευστότητα που αναζητούμε από το ...1824. Αυτά είναι τα "βασικά". Θα ξέρουμε τι γίνεται οσονούπω.

Σωτηρία

Ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της σωτηρίας. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι απλά ένα "πρόγραμμα βελτιώσεως της ζωής", πως δεν συνιστά απλά μια επινόηση για να υπερνικήσουμε τις καθημερινές αντιξοότητες της ζωής, ούτε και ένα σύνολο αφηρημένων αρχών και κανόνων συμπεριφοράς. Η σωτηρία προϋποθέτει πως κάποιος χάνεται. Εκείνος που πνίγεται, εκείνος που καταβροχθίζεται από τις φλόγες, εκείνος που πέφτει από το χείλος του γκρεμού δεν προσεύχεται για κάποια ανακούφιση, ούτε προφέρει παρηγορητικές λέξεις, αλλά προσεύχεται για τη σωτηρία. Ωστόσο αυτή ακριβώς η αίσθηση της απώλειας και συνεπώς η εμπειρία του χριστιανισμού ως σωτηρίας είναι που έχει καταπνιγεί στο διάβα των αιώνων του χριστιανισμού. Οι περισσότεροι χριστιανοί συνεχίζουν από συνήθεια να λένε τέτοιες λέξεις "Σωτήρας", "Σωτηρία", "Σώσον ημάς", αλλά μέσα τους ασυνείδητα βιώνουν αυτές τις λέξεις με διαφορετικό τρόπο απ' ότι οι πρώτοι χριστιανοί.

Το πρόσχημα της οικονομικής φρίκης και ο πνευματικός διωγμός!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Στη σημερινή κατάσταση ανελευθερίας στη χώρα μας κανένα πολιτικό κόμμα δεν είναι αληθινό. Το ότι κάποιοι ασκούν την εξουσία εναντίον της αληθείας, είναι ένα ζωντανό παράδειγμα της διαφθοράς στην οποία μπορεί να φτάσει η πολιτική μέθοδος.

"Να ζείτε στον κόσμο, και να μην είστε εκ του κόσμου τούτου, δηλαδή να μην εφαρμόζετε τις μεθόδους του κόσμου τούτου", λέει ο Ιησούς. "Ο κόσμος παρέρχεται και η επιθυμία αυτού". Στον σπερματικό λόγο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας η αλήθεια αυτή είναι διατυπωμένη στο μύθο του Κρόνου, όπου ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του. Ο Κρόνος, δηλαδή ο χρόνος τρώει τα παιδιά του που παρέρχονται μαζί με τον κόσμο και την επιθυμία αυτού.

Η Ορθοδοξία είναι αιώνια. Πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής. Δεν νοείται Ορθοδοξία θνησιμιαία σαν την πολιτική. Ούτε υπάρχει αγαθή πολιτική. Η πολιτική είναι ασθένεια και εκείνοι που θέλουν να εξουσιάζουν τους άλλους είναι ασθενείς και χρειάζονται θεραπεία.

Την ευθύνην των Επαναστάσεων φέρουσιν ουχί οι εκτελούντες, αλλ' οι καθιστώντες αυτάς αναποδράστους

Κατά την τριήμερο περί "ψήφου εμπιστοσύνης" παράστασιν ενθοπατέρες τινες (της απομονωθείσας κυνοβουλευτικής "πλειοψηφίας") εμνήσθησαν του Χαριλάου Τρικούπη και της δεινής χρεοκοπίας του 1895 (αν και μέχρι τώρα αρκετοί εξ αυτών πιθανώς τον εγνώριζαν ως "οδό", επί της οποίας, επί σειρά ετών, έκειτο η Ιερά Καθέδρα του Σοσιαλισμού).
Πάντως, γνωστόν τυγχάνει ότι ο Χαρίλαος Τρικούπης εισήλθε στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτικών δρωμένων με την δημοσίευσιν (1874) του περιφήμου άρθρου του "Τις πταίει". Όμως, μια άλλη φράση του (πέραν του "Τις πταίει" και του "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν") καθίσταται ολοένα και πιο επίκαιρη: Σε ένα -λίγο μεταγενέστρο- άρθρο του, με τίτλο "Παρελθόν και ενεστώς", ο Χαρίλαος Τρικούπης επισημαίνει (και προειδοποιεί):

Κ.Ο. ΠΑΣΟΚ: Τραγικά "λίγοι" αλλά ευτυχώς υπάρχει ο λαός...

Ειλικρινά, δεν γνωρίζουμε τι περισσότερο από τα δύο ακόλουθα ενδεχόμενα ισχύουν: Είναι τόσο πολύ μεγάλος πολιτικός «παίκτης» ο Γιώργος Παπανδρέου ή τόσο αφελείς οι βουλευτές και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματός του; Μπορεί βέβαια να συμβαίνουν και τα δύο.

Γιατί αυτά που έχουν εκτυλιχθεί τις τελευταίες ημέρες και ώρες δείχνουν πόσο «λίγοι», «ελάχιστοι» θα λέγαμε, είναι όλοι οι βουλευτές-μέλη της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ.

Έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης σε κάποιον που ήθελαν να ανατρέψουν με αντάλλαγμα, τι; Ότι αύριο θα επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Για να κάνει, τι; «Να συζητήσει»!