
Χώρα μαγική η Ελβετία. Εχει μπόλικα ακριβά ρολόγια για να βολέψει τον Αδωνη Γεωργιάδη - ακόμα και στην περίπτωση που του φυτρώσουν έξι επιπλέον χέρια και γίνει φτυστός η θεά Κάλι. Ας λέει ο Κασιδιάρης ό,τι θέλει, ο «Μπουμπούκος» τα ρολόγια δεν τα βγάζει. Η Ελβετία μας, που λέτε, έχει επίσης ατέλειωτα αποθέματα από σοκολάτες. Να τρώει ο Βενιζέλος μέχρι να σκάσει. Εχει γρασίδια, λιβάδια, τυριά, βουνά, φιλήσυχους στριφνούς Γερμανούς, τάξη, ασφάλεια και ησυχία. Πολλή ησυχία. Κοιμητήριο και βάλε. Ο μέσος Ελληνας (επειδή είμεθα αθεράπευτα περιπετειώδεις τύποι) θα έχει σκυλοβαρεθεί την ελβετική ζωή του πριν από το πρώτο γύρισμα του ήλιου. Θα φτάσει να νοσταλγεί τον Φωτόπουλο, τον Στρατούλη, τις απεργίες και τη Δούρου, επιδιώκοντας να βάλει μια γενναία δόση ζωογόνου μπάχαλου στην ανιαρή ζωή του. Μέσα σ' όλα, αυτή η χώρα που οφείλει πολλά στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έγραψε το Σύνταγμά της και σχεδίασε τον χωρισμό της σε καντόνια, έχει και τράπεζες. Πολλές τράπεζες. Ούτε αυτές είναι περιπετειώδεις, ομιλητικές, μαρτυριάρες. Η πολιτική που ακολουθούν είναι του στιλ «φέρε τον παρά και δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω, υποφέρεις κι υποφέρω».