Bail-in: Μετάβαση στην εποχή της απόλυτης ανασφάλειας και της νόμιμης κλοπής

Η κλοπή ιδιωτικού πλούτου από το κράτος, όπως συμβαίνει αυτές τις ώρες στην Κύπρο, όταν μάλιστα ως πρώτη και ύψιστη αρχή στα καταστατικά του αναφέρεται η άνευ όρων προστασία του, αποτελεί μια πρωτάκουστη στροφή της Ευρώπης από τα προτάγματα του φιλελευθερισμού στα οποία για αιώνες γαλουχήθηκε, στην αυθαιρεσία των δικτατοριών και ακόμα πιο πίσω, σε εποχές ασύντακτες και πολιτειακά αδιευκρίνιστες.

Υποταγή στη Γερμανία ή έξοδος από το ευρώ;

Όλοι βλέπουμε και όποιος δεν το βλέπει θα πρέπει να πάει επειγόντως σε «οφθαλμίατρο», ότι απέναντί μας έχουμε μια επιθετική Γερμανία η οποία δεν δέχεται καμία συζήτηση περί επαναδιαπραγμάτευσης των όρων που η ίδια θέτει. Το δίλημμα με το οποίο επιβάλει τους απεχθείς όρους της είναι: «είτε αποδέχεσαι τους όρους μου είτε φεύγεις από το ευρώ». Ενθυμούμαστε όλοι ότι με το ίδιο δίλημμα απείλησε και τον κ. Παπανδρέου στις Κάνες όταν εκείνος προανήγγειλε δημοψήφισμα και τον ανάγκασε να το πάρει πίσω.

Βρε άϊ σιχτιρ!

Η "ευχή" πάει στον διοιηκητή του ΟΓΑ και σε όλους τους "συναδελφους" του πολιτικούς και τραπεζίτες, οι οποίοι μας λένε ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι Έλληνες Ορθόδοξοι (στην συντριπτικώτατη πλειοψηφία τους) συνταξιούχοι, θα πρέπει να κάνουν λίγο υπομονή μιας και η καταβολή της σύνταξής τους θα καθυστερήσει εξ αιτίας της αργίας του Πάσχα των καθολικών.

"Είναι μια ειδική αργία, αργία διατραπεζικών συστημάτων που ακουμπάει στο Πάσχα των καθολικών, εξ ου και θα καθυστερήσει τρεις μέρες η καταβολή των συντάξεων ΟΓΑ και ΟΑΕΕ"

"Να μιμείστε τα παιδιά του κόσμου"

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Ό,τι είναι αληθινό, ότι είναι ωραίο και ό,τι είναι καλό, είναι αληθινό, είναι ωραίο και είναι καλό, επειδή ο Χριστός ανεστήθη και ζει!"

Να μιμείστε τα παιδιά του κόσμου! Τα παιδιά του κόσμου είναι πιο έξυπνα από τα παιδιά του Θεού: Βάζουν κάτι στην άκρη κι ύστερα ανοίγουν μια κερδοφόρο επιχείρηση. Δεν στηρίζονται μόνο σε δάνεια και δεν κάνουν δουλειές χωρίς να έχουν τίποτα δικό τους.

Ενώ τα παιδιά του Θεού θεωρητικολογούν και δεν έχουν ούτε μια εμπειρία της διδασκαλίας του Χριστού.

Στην πνευματική ζωή να μιμείστε τα παιδιά του κόσμου, λέει η Γραφή.

Σε μία εκκλησία του Γαλατά την Μεγάλη Σαρακοστή του 1954

Μία πραγματική ιστορία με κρυπτοχριστιανούς της Πόλης

Σέ μία Ἐκκλησία τοῦ Γαλατά στήν Πόλη, ὅπου συχνάζουν οἱ ναυτικοί καί ταξιδιῶται ν’ ἀνάψουν τό κεράκι τους γιά τούς δικούς τους καί τό καλό ταξείδι πρός τίς φουρτουνιασμένες θάλασσες τοῦ Πόντου. Ἐκεῖ τή Μεγάλη Σαρακοστή τοῦ 1954 πῆγε νά λειτουργήση καί νά ξομολογήση τούς Χριστιανούς κάποιος Γέρων Πνευματικός*, γιά πρώτη φορά ἐπισκεπτόμενος τήν Πόλη.

Ὁ τακτικός ἐφημέριος, ἐξυπηρετῶν καί ἄλλην Ἐκκλησίαν εἰς γειτονικόν Ἁγίασμα, ἀφοῦ τόν κατετόπισε εἰς τά τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, τοῦ ἔδωσε καί μερικές δεκάδες ὀνομάτων «ζώντων καί τεθνεώτων», τόν ὠδήγησε εἰς συνεχόμενον σκοτεινόν Παρεκκλήσιον, καί ἀφοῦ τοῦ ἔδειξε μικρᾶν κλίμακα ἀνερχομένην ἑλικοειδῶς τά κατηχούμενα τοῦ Ναοῦ, τοῦ εἶπεν ἐμπιστευτικῶς, ὅτι τόν περιμένουν ἐπάνω καμμιά δεκαριά ἄνθρωποι γιά νά ἐξομολογηθοῦν καί εἶναι ἀνάγκη ν’ ἀνεβῆ νά τούς ἐξομολογήση καί μεταλάβουν εἴτα εἰς τήν Λειτουργίαν, διότι ἐπείγονται νά φύγουν τό βράδυ μέ τό πλοῖον τῆς γραμμῆς, εἶναι ξένοι ἀπό μακρυά. Ἀνέβαινε ὁ Γέρων συλλογιζόμενος τό δύσκολον ζήτημα τῆς συνεννοήσεως μετ’ αὐτῶν, ἐφ’ ὅσον ἤσαν ξένοι ἀπό μακρυά΄ αὐτός δέ πλήν τῆς Ἑλληνικῆς δέν ἐγνώριζεν ἄλλην γλώσσαν.

Ζηλεύω τους Γερμανούς; Όχι ακριβώς...

enet.gr

Πρώτα από όλα τους θεωρώ λίγο μίζερους. Αγχωμένους. Τρώγονται από την ίδια την αλαζονεία τους. Δεν έχουν ωραίο κλίμα, αν και ανησυχώ ότι μπορεί και να θέλουν το αυθαίρετο καλυβάκι μου στα βραχάκια... Με τα χταπόδια και το ούζο στα 100 μέτρα...

Τα παιδιά της γωνίας

Να χαίρεσαι που δεν σε λογαριάζουν γιατί αν κατάφερες αυτό, τότε έχεις κερδίσει τον μισό πόλεμο ενάντια στα ξένα και εντόπια καθίκια. Αν κατάφερες να κρατήσεις τις υπομονές σου μετατρέποντας τες σε λογική, τότε να είσαι σίγουρος ότι αρχίζεις από μονάδα να γίνεσαι ο επικίνδυνος άνθρωπος της γωνίας. Αυτός που και σε ειρηνικές αλλά και εμπόλεμες καταστάσεις έδινε την μια τον ιδρώτα του και την άλλη το αίμα του, κι όταν ολοκλήρωνε αυτό που το κοινωνικό και ανθρωπιστικό καθήκον τού όριζε, αποτραβιόταν και πάλι στη γνωστή γωνία.