Γεννημένος ηγέτης

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο ηγέτης μιας κάποιας... μπαρουτοκαπνισμένης Αριστεράς, που κομπάζει επειδή έβαλε βύσμα στη στρατιωτική θητεία του (αδικώντας όλους όσοι δεν είχαν βύσμα), στην περιβόητη συνομιλία του με τον ημιπαράφρονα Ζίζεκ μπέρδεψε τη Ναόμι Κλάιν, τη συγγραφέα του βιβλίου «Το δόγμα του σοκ», με τη Ναόμι Κάμπελ, τη «μαύρη γαζέλα» του διεθνούς μόντελινγκ. Εξετέθη ελαφρώς, αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι η πρώτη φορά που γλωσσεύει την μπέρδα του ο καταληψίας συριζάνακτας. Το παράπλευρο κέρδος από το λαθάκι του φερέλπιδος νέου είναι ότι σε μια εποχή τηλεοπτικής και ειδησεογραφικής «λειψυδρίας» -όσον αφορά την ευτράπελη πλευρά της ζωής- πάντα μας προσφέρει χαμόγελο. Τα κρούσματα της ασχετοσύνης του και της έλλειψης ουσιαστικής παιδείας είναι αρκετά και σχεδόν κάθε ημέρα που περνάει προσφέρει ακόμη περισσότερα στους φίλους τού ακούσιου χιούμορ. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι απομακρύνεται από την εξουσιαστική γη της επαγγελίας, τον πρωθυπουργικό θώκο. Αντιθέτως, πλησιάζει με βήματα γοργά και αποφασιστικά. Σαν τον πιγκουίνο στη φωλιά του. Ενδεικτικά υπενθυμίζονται το περιλάλητο «μακέτο» (αντί για μακέτα) του Κώστα Σημίτη και το «κάλτσες» (αντί για κάλπες) του Γιώργου Παπανδρέου.

Φωτογραφίες με «ρύπους»

wattsupwiththat.com

Πρὸς Ἐμμαούς

Fr. Lev Gillet

«…Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ ῾Ιερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα ᾿Εμμαούς … Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς…» (Λουκ. κδ΄, 13-15)

Ἀξίζει πράγματι νὰ μελετήσουμε, νὰ ἐξετάσουμε καλύτερα τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πλησίασε τὸν Κλεόπα καὶ τὸν ἄλλο μαθητὴ καθ’ ὁδὸν πρὸς Ἐμμαούς.

Τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια περιγράφουν πολλοὺς τρόπους, μὲ τοὺς ὁποίους πλησίαζε ὁ Χριστὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἢ οἱ ἄνθρωποι ἔσπευδαν νὰ πλησιάσουν τὸν Χριστό. Κάποιες φορές, οἱ ἄνθρωποι πηγαίνουν πρὸς τὸν Χριστό. Κάποιες ἄλλες, ὁ Χριστὸς πηγαίνει πρὸς τοὺς ἀνθρώπους· τοὺς πλησιάζει κατὰ πρόσωπο, ἄμεσα. Ἄλλοτε, ὁ Χριστὸς προχωρεῖ μὲ δική του πρωτοβουλία, εἰσέρχεται, παρεμβάλλεται στὸ δρόμο τους, στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους, καὶ τοὺς περιμένει. Ἔτσι ὁ Ἰησοῦς, καθήμενος «ἐπὶ τοῦ φρέατος τοῦ Ἰακὼβ» προσκαρτεροῦσε, ἀνέμενε τὴν Σαμαρείτιδα νὰ ἔλθει.

Η Εκκλησία είναι στον πόνο και στην αδυναμία κοντά σου

Κανείς τόσο δυνατά και τόσο ειλικρινά δεν θα πονέσει μαζί σου για την αδυναμία σου όσο η Εκκλησία. Όλα όσα δοκιμάζεις εσύ τα δοκίμασαν ακόμη και τα εκλεκτότερα τέκνα Της, έπασχαν πνευματικά όπως κι εσύ, αμάρταναν και έπεφταν όπως ακριβώς κι εσύ. Δεν σου κρύβει η Εκκλησία τη ζοφερή πραγματικότητα, ότι δηλαδή η θανατηφόρα επιδημία της αμαρτίας όλους τους άγγιξε και τους έφθειρε. Και όλα τα τέκνα της, για να γιατρευθούν, έκλαψαν πολύ, προσευχήθηκαν πολύ, πόνεσαν, αγωνίσθηκαν σκληρά, υποβλήθηκαν σε δοκιμασίες μεγάλες.
Έχοντας κατά νουν όλα αυτά, θα είναι για σένα ευκολότερο να αγωνίζεσαι και να υπομένεις.

Από την εμπειρία μαθαίνουμε!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Τί έμαθες; Ό,τι έπαθα"

- Θα σου πω εγώ τί να κάνεις, για να μη φοβάσαι τίποτα. Θα κάνεις το και το και το, είπε αναλύοντας με κάθε λεπτομέρεια τί έπρεπε να κάνει ο άνθρωπος.

- Πώς θα τα κάνω όλα αυτά, για να μην φοβάμαι;

- Θα σε γελάσω. Θα βρεις κάποιον που τα εφήρμοσε στην πράξη και πέτυχε. Αυτός θα σου δείξει πώς να τα κάνεις όλα αυτά, για να μην φοβάσαι.

Οι άγιοι, δεν λένε μόνο τί να κάνεις, αλλά λένε και πώς να το κάνεις. Οι άγιοι ούτε λένε, ούτε γράφουν κάτι που δεν το δοκίμασαν οι ίδιοι στον εαυτό τους.

Ο σερ Άλεξ και τα άδεια κανάτια

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος - Κιλκίς

«Οι άνθρωποι καταντήσανε σαν άδεια κανάτια και προσπαθούνε να γεμίσουν τον εαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ένα σωρό σκουπίδια, μπάλες, εκθέσεις με τερατουργήματα, ομιλίες και αερολογίες, καλλιστεία που μετριέται η εμορφιά με τη μεζούρα, καρνάβαλους ηλίθιους (σ.σ.: εδώ ανήκει και η «γιουροβιζιονική» σαχλαμάρα και σαπουνόφουσκα) συλλόγους λογής-λογής με γεύματα και με σοβαρές συζητήσεις για τον ίσκιο του γαϊδάρου... κι ένα σωρό άλλα τέτοια», μας έλεγε από την δεκαετία του ’50 ο Φώτης Κόντογλου στα «Μυστικά άνθη» του. Κι από όλα αυτά τα «γεμίσματα» του εαυτού και λοιπά πνευματικά παραισθησιογόνα, «εξέχουσα» θέση κατέχει το ποδόσφαιρο, ένα είδος θρησκείας. (Η μπάλα ονομάζεται και «στρογγυλή θεά». Πολλά συνθήματα φανατικών οπαδών είναι... θρησκευτικού χαρακτήρα. «Θρύλε, θεέ μου,...». Αυτές τις ημέρες εκστασιάζονται οι κολοκυθολογούντες αθλητικολόγοι με τον "σερ άλεξ", τον οποίο παρουσιάζουν περίπου ως ευεργέτη της ανθρωπότητας. Την ίδια προβολή απολαμβάνει και ο σερ Μπέκαμ, διάσημο τηλεοπτικό σούργελο).

Μια χαρά και δυό τρομάρες!

Νιώθω άτομο υπερήφανο, φερέγγυο με υπόληψη και τιμή. Και μην ακούτε πως η τιμή, τιμή δεν έχει. Έχει και είναι και μεγάλη και εγώ τώρα πια χαίρομαι διπλά που την έχω.

5,6 δις στοίχισε η χαρά μου και επειδή, όπως ισχυρίζεται ο Φώτης μας, για ένα όνομα και μία τιμή ζούμε σε αυτή τη χώρα και θα πληρώσουμε μέχρι τελευταίου ευρώ τα χρέη μας, και επειδή βάλανε βαθιά το χέρι τους στην τσέπη μας έχω πολλούς λόγους να πανηγυρίζω.

Πρώτον, ένιωσα μια τρελή χαρά διότι πάλι κατέθεσα τον οβολόν μου για να διασωθεί το τραπεζικό μας σύστημα. Είναι μεγάλη τιμή να τσοντάρω τους ευυπόληπτους τραπεζίτες μας για να μπορούν οι άνθρωποι να ντιλάρουν, να τζογάρουν, να καταθέτουν στους προσωπικούς τους λογαριασμούς, να ταξιδεύουν, να διασκεδάζουν, να ανοίγονται στα πέλαγα διότι έχουν και κότερο (πάμε μια βόλτα;) και εκεί μεταξύ αστακού και σαμπάνιας να κλείνουν πονηρά το μάτι στην εξουσία.