Παιδικός σταθμός «ο μαρξιστούλης»

Καλώς ή κακώς, άπαντες έχουμε περάσει από την παιδική ηλικία. Ολόκληρη η ανθρωπότητα, σε όλες τις ιστορικές περιόδους της, σε όλες τις ηπείρους, έχει διατελέσει «παιδί». Η διαχρονική εμπειρία από τη μικρή ηλικία μαρτυρά ότι ένας μπόμπιρας μπορεί να χαρεί με το παραμικρό. Ενα άδειο κουτάκι αναψυκτικού, μια μπάλα, ένας χρυσοκάνθαρος, του οποίου θα δεθεί το ένα ποδάρι με κλωστή, ή μια κουκλίτσα αρκούν για να γεμίσουν τις ώρες των χαριτωμένων υπάρξεων με ξέφρενη χαρά και διασκέδαση. Τώρα πια που υπάρχουν οι υπολογιστές, τα κινητά, η τηλεόραση και οι παιχνιδομηχανές, οι αφορμές παιχνιδιού έχουν πληθύνει σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό. Ολα μπορεί να τα κάνει με ενθουσιασμό ένας μικρούλης ή μια μικρούλα - εκτός από τα πολύ βαρετά, τα αφόρητα κατσούφικα. Είθισται «βαρετά» να φαντάζουν το σχολείο και το μάθημα. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη χειρότερα ενδεχόμενα για τους παίδες: ένα από αυτά είναι κομμουνιστική κατασκήνωση, μετά «διαφωτίσεως»! Να μην έχεις κλείσει τα 10 και να σε τραβολογάνε οι δικοί σου να ακούς τον Κουτσούμπα! Ακόμα κι ο Μαρξ θα γινόταν έξαλλος με αυτό.

Εσκεμμένη υπανάπτυξη των φτωχών

nationalreview.com

Έχω σπαταλήσει αρκετή φαιά ουσία για να αποδείξω κάτι που γνωρίζω, και που γνωρίζει κάθε μη κόπανος, που έχει ασχοληθεί με ενεργειακά και σκαμπάζει λίγη αριθμητική: Οι ΑΠΕ (αιολικά και φωτοβολταϊκά) δεν έχουν σχέση με ηλεκτροδότηση. Έχουν σχέση με την εσκεμμένη και μεθοδευμένη αύξηση της τιμής του ρεύματος στις ανεπτυγμένες χώρες (κάτι που εξ ορισμού ταυτίζεται με ύφεση και αποβιομηχάνιση), που όμως εάν μπορέσει το αόρατο μαύρο χέρι να το επιβάλει σε όλους, και τις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες, με τα φθηνά εργατικά, είναι εγγύηση ότι (α) θα τις κρατήσει υπανάπτυκτες, (β) θα τους εξουδετερώσει οποιοδήποτε συγκριτικό πλεονέκτημα ανταγωνιστικότητας, και (γ) θα καταστείλει την ζήτηση για συμβατική ενέργεια, βασικά για πετρέλαιο.

Ο Θεός μας δεν είναι Θεός ισότητας!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης.

Η ισότητα θα απέκλειε όλο το δίκαιο και όλη την αγάπη, θα απέκλειε όλο το ήθος.

Ο άνδρας αγαπά την γυναίκα του λόγω ισότητας; Και η μάνα αγαπά το παιδί της λόγω ισότητας; Και ο φίλος αγαπά τον φίλο λόγω ισότητας;

Η ανισότητα είναι η βάση του δικαίου και υποκινητής της αγάπης.

Η φιλανθρωπία... ξεκουράζεται!!!

Τον Αύγουστο οι φιλάνθρωποι των μη κυβερνητικών οργανώσεων κάνουν διακοπές. Η φιλανθρωπία κουράζει πολύ και οι σκληρά εργαζόμενοι εγκέφαλοι των σύγχρονων δουλεμπορικών οργανώσεων, έχοντας εισπράξει ένα εξαιρετικό ποσόν από την μεσιτεία τους σκέφτηκαν να ενισχύσουν τον τουρισμό. Διότι για μια φιλανθρωπία ζουν οι άνθρωποι.

Διακοπές λοιπόν με ήσυχη την συνείδηση και ελαφριά τη καρδία! Συσσίτια τέλος από Σεπτέμβρη και βλέπουμε, διότι αν η μίζα μειωθεί θα το ξανασκεφτούν.

Χιλιάδες οικογένειες ζουν από τα συσσίτια αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, όπως δεν έχει σημασία ότι τα παιδιά που δουλεύουν-ενοικιάζονται από τις ΜΚΟ είναι απλήρωτα.
Η φιλανθρωπία θέλει θυσίες, όχι των φιλάνθρωπων των άλλων! Όχι να χαραμίσουν τον Αύγουστο τους για ένα συσσίτιο, μπορούν να αντέξουν την πείνα οι Έλληνες.

Έλα να σφυγμομετρηθούμε, ντάρλινγκ...*

*παράφραση ελληνικής παραγωγής της "ηρωϊκής" εποχής των βιντεοταινιών της δεκαετίας του '80, με τίτλο "Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ".

Λοιπόν. Τα καλύτερα γκάλοπ γίνονται με την άμεση επαφή και κουβέντα.

Συζητώντας τώρα τον Αύγουστο με ανθρώπους γνωστούς, άγνωστους, περιστασιακούς, περαστικούς, όλων των ηλικιών, τάσεων και τάξεων, μόρφωσης και οικονομικής επιφάνειας, βγάζει κανείς χρήσιμα συμπεράσματα.

Όπως:

Συνάντηση Ομπάμα-Σαμαρά: Προοιωνίζονται νέες συμφορές

Πάντα κάθε συνάντηση Έλληνα πρωθυπουργού με τον πλανητάρχη είναι κακό μαντάτο…

Η ξαφνική πρόσκληση του Σαμαρά στις ΗΠΑ είναι πολλαπλό κακό μαντάτο, για τον απλούστατο λόγο ότι πριν από λίγους μήνες ο Λευκός Οίκος είχε «τσαλακώσει» τον Έλληνα πρωθυπουργό: Είχε αρνηθεί συνάντησή του με τον Ομπάμα.

Τι άλλαξε και προσκλήθηκε ο «απορριπτέος» Σαμαράς εσπευσμένος στις ΗΠΑ; Απολύτως τίποτα. Το σχέδιο ήταν μελετημένο, απλώς επενδυμένο με τη γνωστή αμερικανική στρατηγική της τρομοκράτησης κάθε δωσίλογου: Πρώτα σε τρομοκρατώ και σε «τσαλακώνω» και μετά σε καλώ για γεύμα…

"Να μη φοβάσαι τίποτα"

Λαρισινά δοκίμια
Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

"Μη φοβού, μόνον πίστευε"
 (Μάρκ. 5,36)

Αν σκεφτείς το φόβο, θα δεις ότι δεν υπάρχει κάτι που είναι φόβος. Αυτό που υπάρχει είναι η χαρακτηριστική στάση μας απέναντι σε κάτι, στην οποία δίνουμε το όνομα του φόβου. Έτσι δεν μπορούμε να περιγράψουμε με ακρίβεια το φόβο. Καλύτερα να μιλήσουμε γι΄ αυτόν που φοβάται. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι, τί είναι ο φόβος, αλλά ποιος είναι αυτός που φοβάται.

Ποιος φοβάται, λοιπόν,και γιατί; Σίγουρα φοβάται αυτός που βλέπει τον κίνδυνο που τον απειλεί, που δεν έχει εμπιστοσύνη σ΄ αυτούς που είναι εντεταλμένοι να τον φυλάξουν και το σπουδαιότερο αυτός που δεν πιστεύει πως τελικά άλλος κρατάει το τιμόνι στα χέρια Του.