Είναι ματαιοδοξία το "γράφειν";

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Πολλοί βλέπουν το γράψιμο ως ματαιοδοξία. Αν και δεν διαφωνώ στην καυτηρίαση της ματαιοδοξίας, όπου υπάρχει, ωστόσο δεν μπορώ, από το φόβο μήπως γίνω ματαιόδοξος, να βλέπω παντού ματαιοδοξία και ματαιόδοξους ανθρώπους.

Γιατί δεν είναι το γράψιμο ματαιοδοξία:

1. Γιατί το γράψιμο είναι θεραπεία και καμιά θεραπεία δεν είναι ματαιοδοξία.

2. Γιατί το γράψιμο θεραπεύει την αληθινή ανάγκη της ψυχής για αναγνώριση.

3. Το ότι πολλοί θεωρούν το γράψιμο ματαιοδοξία οφείλεται στο ότι δεν κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην αληθινή ανάγκη της αναγνώρισης και στην ψευδοανάγκη της δημοσιότητας.

Γιατί πιστεύω;

Γιατί πιστεύω; Κοιτάζω μέσα μου, μέσα στις εμπειρίες και στα αισθήματα μου και μολοταύτα δεν βρίσκω καμία απάντηση.

Τι σημαίνει ο Θεός για μένα; Ένας τρόπος να ερμηνεύσω τον κόσμο και τη ζωή; ΟΧΙ!

Πρώτον μου είναι ξεκάθαρο πως αυτή η εξήγηση δεν είναι η πηγή της πίστεως μου σ` αυτόν και δεύτερον πως η πίστη μου στον Θεό δεν «εξηγεί» ορθολογιστικά όλα τα μυστήρια και τα αινίγματα του κόσμου.

Όχι μια και δύο φορές στη ζωή μου έπρεπε να σταθώ στο πλευρό ενός ετοιμοθάνατου παιδιού που έπασχε φρικτά. Και λοιπόν τι; Θα μπορούσα να υπερασπιστώ ή να διακαιολογήσω αυτούς τους πόνους και τον ίδιο το θάνατο «θρησκευτικά» καθώς λένε; ΟΧΙ! Μπορούσα μονάχα να πώ: Ο Θεός είναι εδώ, ο Θεός υπάρχει. Μπορούσα μονάχα να ομολογήσω πόσο αδύνατον είναι να μετρήσουμε αυτή την παρουσία με τις γεμάτες θλίψη γήινες ερωτήσεις μας.

Ωρα για αυτοκριτική

Είμαστε ωραίοι εμείς οι άνθρωποι. Μπορούμε να κριτικάρουμε τους πάντες. Γρήγορα, αδίστακτα, με μπόλικο δηλητήριο. Στον εαυτό μας τα συγχωρούμε όλα...

Μια κυρία στις ΗΠΑ έκανε τέσσερα ολόκληρα λεπτά να ξεπαρκάρει το τουτού της και να πάει στο καλό του Θεού. Μια κάμερα ασφαλείας κατέγραφε τις ασύλληπτα χαμηλές επιδόσεις της στην οδήγηση και το ευτράπελο περιστατικό κατέληξε στο YouΤube (ένας δικτυακός τόπος που έχει τόσα βίντεο όσα σκάνδαλα μπορούσε να σκαρώσει το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή αναρίθμητα). Μέσα σε ένα τριήμερο το είδαν τουλάχιστον 1.500.000 άνθρωποι και η οδήγηση της μανδάμας κατέστη παγκόσμιο ανέκδοτο. Μάλιστα, δεν είναι και λίγα τα σχόλια των Ελλήνων εις βάρος της ανεπίδεκτης (στο ξεπαρκάρισμα) κυρίας.

Και εναντίον τίνος είναι, τελικά, ο πόλεμος κατά του κάρβουνου;

Η Κίνα είναι ...μεγάλη, και υπάρχει και αναπτύσσεται χάρη στο κάρβουνο. Και, λέει το Stratfor, θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από το κάρβουνο, παρ' ότι βάζει κάτι 2,7 GW μονάδες αερίου. To Stratfor αναφέρει ότι όσο κι αν αυτή η εξάρτηση συνεχίσει, έστω και μικρές αλλαγές στα ποσοστά χρήσης, λόγω του μεγέθους της Κίνας, θα επηρεάσει τις τιμές στις παγκόσμιες αγορές τόσο κάρβουνου, όσο και αερίου.

Να θυμίσω ότι πριν κανένα μήνα γράφτηκε ότι η Ρωσία έκανε κάτι μεγα-συμφωνίες για αέριο προς την Κίνα.

Ας ακούμε μέρα με τη μέρα τα λόγια του Ευαγγελίου

Θυμάμαι έναν Ρώσο ιερέα να μου λέει· «μελετώ καθημερινά το Ευαγγέλιο και πολύ σπάνια η ζωή μου ανταποκρίνεται σ’ αυτό. Αλλά το μελετάω καθημερινά γιατί δεν γνωρίζω ποτέ κατά πόσο σήμερα, αύριο η κάποια άλλη ημέρα θα είμαι η άγονη πλευρά του δρόμου η τα αγριόχορτα, κατά πόσο τούτος ο λόγος θα πέσει σε ένα μικρό κομμάτι γης μέσα μου, ικανό να τον δεχτεί και να φέρει καρπούς».

Δεν είναι τόσο απλό, τόσο ενθαρρυντικό; Όλοι μας βρισκόμαστε και στις τρεις περιπτώσεις που περιγράφονται στην παραβολή του Ευαγγελίου· (Σπορέως) αλλά εάν δώσουμε μια ευκαιρία στον Κύριο που μιλάει, στον Κύριο που διαβαίνει από την ζωή μας, που κρούει την πόρτα της καρδιάς μας – από καιρό σε καιρό θα δεχτούμε το μήνυμα με χαρά· με τον καιρό, θα φθάσει στο βάθος της καρδιά μας, στον πυρήνα της ζωής μας και θα είναι η απάντηση που θα την αλλάξει.

Καλπάζων, εφαρμοσμένος φασισμός...

Ανατρέχοντας τούτο το blogάκι, αλλά και πολλά άλλα, προς τα πίσω, μέρα την ημέρα, λυγίζει η ψυχή σου...
...από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα, τα καθημερινά, της κυβέρνησης αυτής προς έναν λαό ήδη χειμαζόμενο και δυστυχισμένο!

Πρόκειται για μία πρακτική κοινή σε όλα τα εφαρμοσμένα ολοκληρωτικά-φασιστικά κάθε χρώματος καθεστώτα.

Το ένα χτύπημα ακολουθεί το άλλο...
Το χθεσινό "χαστούκι", διαδέχεται η σημερινή "γροθιά" στο στομάχι και η αυριανή "κλωτσιά"' στα πιό ευαίσθητα σημεία!
Έτσι ο πόνος γίνεται ένας, δεν θυμάσαι πιά από πού πονάς, νομίζεις ότι όλα αυτά γίνανε μία ίσως φορά, ίσως από λάθος, ότι δεν είναι διαρκές το έγκλημα, αλλά "στιγμιαίο"!

Το καταφρονεμένο "Βυζάντιο"

Το Βυζάντιο ήταν πολυεθνικό όπως όλες οι αυτοκρατορίες. Δεν υπάρχει αυτοκρατορία που να μην υπήρξε πολυεθνική. Αυτό είναι κανόνας και πραγματικότητα. Άλλο Βυζάντιο και άλλο Ελλαδίτσα.

Η “Ελληνικότητα” είναι όρος που πρώτος νομίζω ότι χρησιμοποίησε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος στον διάλογό του με τον Σεφέρη. Τι θα πει ελληνικότητα; Η Ελληνοσύνη κατά κάποιον τρόπο είναι μία απάντηση στην Ρωμιοσύνη. Δηλαδή, η Ρωμιοσύνη αποτελεί Βυζαντινή συνέχεια, στην οποία όλη η παράδοση, είτε αναφερόμαστε στην ορθοδοξία είτε στην ελληνογλωσσία, είτε ακόμη ακόμη στις παροιμίες και στα τραγούδια κτλ. έχουν συγκεκριμένη καταβολή. Εμείς αφήσαμε το Ρωμιός και πήραμε το Έλλην, γιατί η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν απελευθέρωσε την κοιτίδα του γένους, την Πόλη. Αν βγάλεις την Πόλη, η ιστορία, δεν έχει έρεισμα, συνέχεια.