Η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ

Νομιμοποιεί όχι μόνο την κατοχή, αλλά και τα πραξικοπήματα…

Οι προτάσεις μομφής είναι ένα χαρτοπαίγνιο εκλογικής αλλοτρίωσης και κρετινισμού. Δηλαδή ανυψώνει τον εκλογικό τζόγο (ΑΠΑΤΗ) σε θεότητα, σε ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ των εξελίξεων: Γίνεται η ΑΠΑΤΗ ο μονόδρομος…
Εξ ορισμού, λοιπόν, τέτοια «κόλπα» και «μπλόφες» αποβαίνουν πάντα υπέρ του κυβερνητικού οικοδομήματος και των καθεστωτικών κομμάτων, τα διασώζουν από την κατάρρευση, τα στηρίζουν και τα ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ…

Ρίζες του δυτικού ανθελληνισμού

«Απόλλων και Μαρσύας – Η Κρίση του Μίδα». Γκραβούρα του Μελχιόρ Μέιερ (1581). Ο μουσικός διαγωνισμός του Απόλλωνα με τον σάτυρο Μαρσύα θεωρείται διαχρονικά ότι συμβολίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στη διονυσιακή και την απολλώνεια πλευρά της ανθρώπινης φύσης.

«Σχεδόν όλες οι εποχές και όλα τα στάδια της κουλτούρας προσπάθησαν κάποια στιγμή, με βαθιά δυσθυμία, να απελευθερωθούν από τους Έλληνες, επειδή κάθε προσωπική, εμφανώς πρωτότυπη και αξιοθαύμαστη δημιουργία φαινόταν, σε σύγκριση με εκείνους, να χάνει ξαφνικά τη ζωή και το χρώμα της και να γίνεται αποτυχημένο αντίγραφο, ακόμη και καρικατούρα. Κι έτσι, κάθε τόσο ξεσπάει μια βαθιά οργή εναντίον αυτού του αλαζονικού μικρού λαού, που είχε την τόλμη να χαρακτηρίζει 'βάρβαρο' ό,τι δεν ήταν δικό του γέννημα θρέμμα».
Φρειδερίκος Νίτσε, «Η Γέννηση της Τραγωδίας», εκδόσεις Βάνιας, σελ. 143

Το δωράκι στους «νταβατζήδες» και η… κορδέλα!

Από τη στιγμή που βγήκε ο Κεδίκογλου κι έκανε εκείνο το περίφημο «διάγγελμα» για το κλείσιμο της ΕΡΤ, ήταν προδιαγεγραμμένο πως την τελική λύση κάποια στιγμή θα την έδιναν τα ΜΑΤ. Συνεπώς η αστυνομική έφοδος που έγινε τα ξημερώματα για την «ανακατάληψη» του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ προφανώς και δεν είναι έκπληξη. Μάλιστα, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων η απόφαση ελήφθη από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο. Καλό είναι να σημειώνονται αυτά, καθώς ο ιστορικός του μέλλοντος – σε μια ελεύθερη Ελλάδα, πρώτα ο Θεός – θα έχει υλικό για να κάνει ενδιαφέρουσες αποτιμήσεις για το ρόλο των εν λόγω προσώπων στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Αίμα, τιμή, Καθημερινή!

13 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ…

Η Ευρώπη ακολουθεί

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Στην κινηματογραφική ταινία "Ιμπραήμ" ο ήρωας τον οποίο υποδύεται ο Ομάρ Σαρίφ, είναι ένας γερο-μπακάλης στο Παρίσι, που περιμαζεύει ένα εγκαταλειμμένο ορφανό Εβραιόπουλο.

Στο αεροπορικό ταξίδι που κάνουν οι δυο τους στην πατρίδα του, το αεροπλάνο περνάει πάνω από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και πάνω απ΄ την Ελλάδα.

Ο Ιμπραήμ, πάνω από κάθε χώρα που περνάνε, λέει στο Εβραιόπουλο: "Εδώ κάνουν τυριά", "Εδώ κάνουν ρολόγια"... Όταν περνάνε πάνω απ΄ την "Ελλάδα, ο Ιμπραήμ λέει: "Εδώ οι άνθρωποι συζητούν"!

Τηλεοπτικό παρακράτος...

Τί έγινε ρε παιδιά;
Ξεχάσατε να μας ενημερώσετε;

Πριν κάνα μήνα δεν μας είχατε πρήξει μ' όλες εκείνες τις γιάφκες με όπλα και οπλισμούς του ακροδεξιού κόμματος;

Δεν έβγαινε τρέμοντας από ιερή αγανάκτηση εκείνη που Τρέμει να μας πεί ότι βρήκανε κι άλλη γιάφκα;
Δεν έβγαινε ο Περδεντέρης και έκανε καταμέτρηση όπλων, σφαιρών, μπαζούκας και διηπειρωτικών πυραύλων;

Πού πήγαν όλα αυτά; Χάθηκαν; Ήταν αλήθεια ή "πυροτεχνήματα"; Γιατί δεν μας "ενημερώνει" πιά κανείς;

Έχει τύχη η δημοκρατία σήμερα;

Εκείνο που δεν έχουμε υπολογίσει, όσοι θέλουμε περισσότερη δημοκρατία, είναι ότι η ίδια η επιταχυνόμενη δύναμη της παγκοσμιοποίησης, απαιτεί όλο και πιο ισχυρές κεντρικές κυβερνήσεις που να παίρνουν γρήγορα αποφάσεις. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στην υποβάθμιση του Κοινοβουλίου και φυσικά και της έννοιας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στο σύνολό της.

Αυτή η ανάγκη για ισχυρές κυβερνήσεις μέσα στο νέο συγκρουσιακό πολιτικό δίπολο «Παγκοσμιοποίηση – Έθνος», οδηγεί αναπόφευκτα σε δύο πολιτικά στρατόπεδα. Από το ένα μέρος θα έχουμε τις συμβιβασμένες με τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης παλιές πολιτικοοικονομικές ολιγαρχίες, που γίνονται πλέον νεοταξίτικες και από το άλλο, αριστερά, φασιστικά και εθνικιστικά κινήματα που επανεμφανίζονται και θα ομνύουν είτε στο όνομα του λαού είτε στην προστασία του Έθνους. Όλα αυτά τα ολοκληρωτικά – υπερσυγκεντρωτικά κινήματα επανεμφανίζονται πάλι, γιατί ταιριάζουν απόλυτα με την ανάγκη ισχυρής εκτελεστικής εξουσίας και υπόσχονται προστασία των λαών. Δυστυχώς όμως, ενώ θα ισχυρίζονται ότι μάχονται για το λαό, στην ουσία θα εκτελούν κι αυτά τις εντολές των νεοταξιτών της διεθνούς ελίτ.