Παναθηναϊκός: Το χάπι ζαχαρωμένο

Πάλι το χάπι μάς το δίνουν ζαχαρωμένο…
Μετά τη χρεοκοπία, στον ορίζοντα εμφανίζονται …ηλιαχτίδες: οι ξένοι «εισβολείς», ή αλλιώς οι μαφίες των πολυεθνικών…
Εγχώριος διαχειριστής, η Οικογένεια Γιανακόπουλου:
Η ελληνική φαρμακοβιομηχανία, διαπλεκόμενη με πολυεθνικές…

Γράφαμε σε παλιότερο άρθρο μας με τίτλο: «Οι «σωτήρες» του Παναθηναϊκού...»:
«Ο Παναθηναϊκός «κωδικοποιεί», σε μικρογραφία, αυτό που συντελείται σε όλη την Ελλάδα και σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη, κράτη-δορυφόρου του ευρω-φασισμού: Τα λεηλατούν και τα χρεοκοπούνε για να τα καταστήσουν ΑΠΟΙΚΙΕΣ των ισχυρών του χρήματος…».

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!...

"Κάνουμε ό,τι μπορούμε..."
"Ξέρετε πόσοι άνθρωποι, φέτος, για πρώτη φορά, μπήκαν στην φυλακή για χρέη;"
"Πόσες περιουσίες δημεύτηκαν;"

Δήλωσε ανερυθρίαστα το γνωστό απόβρασμα, ο εκτελών χρέη υπουργού Οικονομικών.
Και βέβαια δεν φοβήθηκε την οργή και την διαμαρτυρία τού απέναντί του, γιατί σε κείνη την θέση βρισκότανε ένα άλλο απόβρασμα, της δημοσιογραφίας αυτή την φορά!

Αφού οι φόροι είναι «αριστεροί» γιατί να μην έρθει η Αριστερά;

Ο ενιαίος φόρος για την ακίνητη περιουσία που επιβάλει η κυβέρνηση είναι φόρος της Αριστεράς και όχι φόρος των φιλελεύθερων. Αυτό περίπου μας είπε χθες το πρωϊ ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος για το θέμα, γενικός γραμματέας δημοσίων εσόδων κ. Θεοχάρης μιλώντας στο Ρ/Σ Βήμα Fm.

Συγκεκριμένα είπε ότι «ο φόρος ακίνητης περιουσίας σίγουρα δεν είναι ένας φόρος που τον ζητάει η φιλελεύθερη ομάδα. Είναι ένας φόρος που θα τον χαρακτήριζα "αριστερό". Οι φιλελεύθεροι και οι οπαδοί της ελεύθερης οικονομίας θα έλεγαν "εμείς έχουμε φορολογηθεί, δεν χρειαζόμαστε άλλο φόρο"».

Φύκια και μεταξωτές κορδέλες...

Αν κάποιος ήθελε να κάνει καριέρα ηθοποιού και λέγονταν (και ήταν) Ατάλαντος, θα διάλεγε βέβαια να αλλάξει το επίθετό του. Αλλά θα το έκανε Βεάκης ή Μινωτής;
Το ίδιο αν ήθελε να γίνει ζωγράφος και τον έλεγαν, ας πούμε, Στραβοχέρη! Θα το έκανε Λύτρας ή Εγγονόπουλος;
Ή αν ήταν λογοτέχνης και τον έλεγαν Αγράμματο, θα το έκανε Καβάφης ή Καζαντζάκης;

Αθεϊσμός, ένας υπηρέτης της Εκκλησίας

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Σε κάποιο σχολείο ο διευθυντής ζήτησε από τους γονείς να φέρουν γραπτές δηλώσεις ότι επιτρέπουν στα παιδιά τους τον εκκλησιασμό τους.

Με αυτόν τον τρόπο δίδεται η εντύπωση στους γονείς και στα παιδιά τους, ότι ο εκκλησιασμός δεν είναι μέλημα του σχολείου, αλλά των γονέων. Ότι είναι με άλλα λόγια ιδιωτική υπόθεση. Το σχολείο ενδιαφέρεται μάλλον, να απεκδυθεί την ευθύνη για τον εκκλησιασμό των παιδών.

Το μέτρο αυτό του σχολείου για τον εκκλησιασμό των μαθητών εκφράζει τουλάχιστον επιφύλαξη ως προς την καταλληλότητα του εκκλησιασμού για τους μαθητές του σχολείου.

Η απάθεια των πολιτών και οι σωτήρες.

Το μεγάλο πρόβλημα της απάθειας των Ελλήνων, παρ΄ όλα αυτά που μας συμβαίνουν (δηλαδή το φαινόμενο του καναπέ), έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών μελετητών εδώ και στο εξωτερικό. Κι όμως το φαινόμενο δεν μπορεί να εξηγηθεί επακριβώς.

Φυσικά δεν υπάρχει μία μόνο εξήγηση για το φαινόμενο. Είναι ένα πολυσύνθετο πρόβλημα, λες και αυτή η αδρανοποίηση των Ελλήνων σχεδιάστηκε τόσο καλά από χρόνια. Υπάρχει όμως κάτι κοινό σε όλους τους Έλληνες. Αυτό είναι η κατ΄ αρχήν αναπόληση της ζωής στην προ μνημονίων εποχή.

Πόσο εθνική μπορεί να γίνει η ομάδα μας

«Δόξα τω Θεώ, στους παίκτες μου και στον ελληνικό λαό».
Φερνάντο Σάντος, προπονητής της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου, 19/11/2013

Ο κ. Σάντος είναι Πορτογάλος. Γεννήθηκε στη Λισσαβόνα. Όχι στην Αθήνα. Σε μια από τις ευτυχέστερες στιγμές της ζωής του απηύθυνε ευχαριστίες στον Θεό, τους παίκτες του και τον λαό μας. Είναι σοβαρός άνθρωπος. Συχνά, ο φωτογραφικός φακός τον απαθανατίζει σκεπτικό, σχεδόν συνοφρυωμένο. Δεν εκφράζεται έντονα, δεν μιλάει πολύ, δεν προκαλεί με τη συμπεριφορά του. Στο μέτρο, πάντοτε. Και, δυστυχώς, στην περίπτωση της πρόκρισης της Εθνικής μας, ιεράρχησε τους ευεργέτες του με τρόπο πολύ πιο ελληνικό απ' ό,τι οι παίκτες μας, οι οποίοι φανέρωσαν τάσεις έντονης αυτοαναφορικότητας. Ο Θεός, οι μαχητές του, ο λαός. Στο τέλος της φράσης του, που παρακολουθήσαμε στην τηλεόραση, ο καλός φίλος της πατρίδας μας δάκρυσε. Ειλικρινά, δίχως να έχει διάθεση εξαγοράς συμπάθειας με κροκοδείλια δάκρυα. Στην παραφορά του θριάμβου (γιατί είναι ένας αθλητικός θρίαμβος να συμμετέχει η χώρα μας στο Μουντιάλ της Βραζιλίας) του περίσσεψαν λόγια για τον Κύριο και για όλους εμάς που αγωνιζόμαστε ψυχικά μαζί με τους αθλητές όταν εκπροσωπούν τα εθνικά χρώματά μας.