Το παλιό το πασαπόρτι...*

...σαν και την καρδιά σου μόρτη,
...σαν την κάλπικη καρδιά σου τη σκληρή!

Στην χθεσινή τηλεοπτική "Ελληνοφρένεια", έδειξαν την επίσκεψη του "πρωθυπουργού" μαζί με κάποιους παρατρεχάμενους σε κάποιο ΚΕΠ.
Η υπεύθυνη του ΚΕΠ διαφημίζοντας το έργο που παρέχει στους πολίτες, κάλεσε τον "πρωθυπουργό" να δώσει την ταυτότητά του να του βγάλουν όποιο πιστοποιητικό ήθελε.
"Διαβατήριο κάνει;" ρώτησε τότε εκείνος βγάζοντας συγχρόνως από το σακάκι το διαβατήριο! Δηλαδή δεν είχε μαζί του ταυτότητα, διαβατήριο όμως είχε!

Ποιοὺς «βολεύει» ἡ ἱστορικὴ λήθη;

Γράφει ὁ Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

Ἐπὶ βασιλείας τοῦ Βαυαροῦ Ὄθωνα ἡ 25η Μαρτίου ὡς ἐθνικὴ ἑορτή, ἡμέρα ἁγία καὶ ἔνδοξη. Ἡ ἡμέρα βέβαια αὐτὴ λαμπρύνεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς τοῦ συνεορτασμοῦ μὲ τὴν μεγάλη θεομητορικὴ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ὡς ἐδῶ ὅλα ὀρθά. Ὅμως, κρίνοντας μὲ ἀντικειμενικότητα, μὲ αὐστηρικὴ ἱστορικὴ θεώρηση, τὴν ἐξέγερση τοῦ ’21, διαπιστώνουμε ὅτι τὸ νεοτευχθὲν ἑλληνικὸ κράτος περιελάμβανε στὰ σύνορά του τὴν Πελοπόννησο, τὴν Στερεὰ Ἑλλάδα καὶ τὶς Κυκλάδες. Χάρις στὴν τυχοδιωκτικὴ καὶ ληστοπειρατικὴ πολιτικὴ τῶν λεγομένων Προστάτιδων Δυνάμεων (Ἀγγλία, Γαλλία, Ρωσία), συστάθηκε ἕνα ἀχυρένιο κρατικὸ μόρφωμα, ἐξαρτημένο, ἀνάπηρο καὶ ὑποτελὲς στὴν κακουργία τῶν ξένων. (Ὑπάρχουν ὁρισμένοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ἀπελευθερωθήκαμε χάρις στοὺς ξένους. Τοὺς προτρέπω νὰ διαβάσουν τὸ δυσεύρετο βιβλίο τοῦ Τ.Λιγνάδη «Τὸ πρώτον δάνειον τῆς Ἀνεξαρτησίας». Μᾶς γέμισαν ψεύδη γιὰ τοὺς ξένους ἐθνοσωτῆρες, ποὺ στὴν οὐσία κατευθύνονταν ἀπὸ μία ἀκόρεστη τραπεζικὴ συμμορία ποὺ καταβρόχθισε τὸ δάνειο καὶ ἀπομύζησε τὸ ταλαίπωρο ἔθνος μας).

Είμαστε στην ίδια κατάσταση με τη Γερμανία μετά τον Β΄ ΠΠ.

Το έχουμε άραγε συνειδητοποιήσει; Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι στην ίδια θέση που ήταν η Γερμανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή χρωστάμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης.

Και να σκεφτείτε ότι εμείς, ούτε επιτεθήκαμε σε κάποιο κράτος, ούτε σκοτώσαμε κανέναν πολίτη τους. Αντίθετα «σκοτώνουμε» τους δικούς μας πολίτες.

Είμαστε το μοναδικό κράτος στο κόσμο που πτώχευσε και αντί να χρωστάμε σε ιδιώτες δανειστές, γίναμε υπόδουλοι σε άλλα κράτη!!! Και μάλιστα με Αγγλικό δίκαιο και αφού παραιτηθήκαμε τόσο από την ασυλία της δημόσιας περιουσίας μας, όσο και από το δικαίωμα του συμψηφισμού!!!

Ω, Θεία απλότης!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Στο ταχυδρομείο η γυναίκα ρωτάει κάτι την υπάλληλο κι η υπάλληλος αντί απαντήσεως της δίνει τον τηλεφωνικό κατάλογο. Ο άντρας δίπλα της που δεν ξέρει γράμματα, χαμογελάει με μισάνοιχτο το στόμα του απ΄ το οποίο λείπουν σχεδόν όλα τα μπροστινά του δόντια. Η γυναίκα κρατάει ανάποδα τον τηλεφωνικό κατάλογο και προσπαθεί να διαβάσει.

- Σε ποιον θέλεις να τηλεφωνήσεις; τη ρωτώ ενώ ο άντρας συνεχίζει να χαμογελάει.
- Στην Ελένη,
- Σε ποια Ελένη;
- Στην Ελένη στο Συκούριο.
- Το άλλο το όνομά της δεν το ξέρεις;
- Όχι.
- Πώς να τη βρεις έτσι;
Σφίγγει τα χείλη της τραβώντας τα προς τα πάνω εις ένδειξιν αμηχανίας.

Ο Στρατηγός Nτε Γκωλ για τους δημοσιογράφους του Συστήματος

Ο Στρατηγός μου λέει ακόμα πιο επιτακτικά, ό, τι μου έχει ήδη πει αρκετές φορές για το θέμα των δημοσιογράφων:

“Peyrefitte, σας ικετεύω να μην δίνετε ιδιαίτερη προσοχή στους δημοσιογράφους. Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, αυτή η πανίδα παίρνει απαραιτήτως το μέρος των ξένων, και εναντίον του έθνους του οποίου, ωστόσο, ισχυρίζονται ότι είναι εκπρόσωποι. Δεν μπορώ να φανταστώ μια τέτοια ευτέλεια - και ταυτόχρονα μια τέτοια ασυνείδητη χυδαιότητα Οι Δημοσιογράφοι σας έχουν, από κοινού με τη γαλλική αστική τάξη, χάσει κάθε αίσθηση της εθνικής υπερηφάνειας. Για να συνεχίσει να δειπνεί έξω, η αστική τάξη θα δεχθεί οποιαδήποτε μείωση του έθνους.

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση, ότι στη ζωή αυτή θα έχουμε βάσανα

Άλλωστε, πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς. Πρέπει να τ' αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι.

Κάνε ό,τι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού. Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα; Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν' αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά.Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους: Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του. Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν.

Οι μικρές συνήθειες των ανθρώπων

Οι μικρές συνήθειες των ανθρώπων είναι όψεις ευτυχίας. Ο πρωινός καφές. Μια βόλτα στη γειτονιά. Ένα γνώριμο χάδι στο μάγουλο. Η θέα από ένα τοπίο, που επαναλαμβάνεται σε μια διαδρομή. Ο ήχος της βροχής. Τα μελτέμια και η οσμή της θάλασσας το καλοκαίρι. Οι φωνές από τα παιδιά που παίζουν σ´ ένα πάρκο, πολλούς ορόφους μακριά, πολλά χρόνια απόσταση, αλλά πάντα ίδια. Όλα τόσο οικεία και τόσο αμετάκλητα καταδικασμένα να παύσουν, να λησμονηθούν κι έπειτα να επαναληφθούν ταυτόσημα και διαφορετικά. Μια συνήθεια είναι η εμπειρία, η Ιστορία, οι διαστάσεις του Χρόνου. Καταδικασμένη στα μάτια μας και νικηφόρα, για όσο θα υπάρχουν άνθρωποι να την βιώνουν.