Είχε τεράστια περιουσία, αλλά έτρωγε χαλασμένο κρέας και ψόφια πουλιά, ενώ δάνειζε χρήματα που δεν τα ζήταγε πίσω.

Τζον Μέγκοτ. Ο εκκεντρικός πλούσιος που ενέπνευσε τον χαρακτήρα του Σκρουτζ

Ο Κάρολος Ντίκενς, ο σημαντικότερος Βρετανός συγγραφέας της Βικτωριανής εποχής μέσα από τα βιβλία του δημιούργησε χαρακτήρες που άντεξαν στον χρόνο.
Ένας από αυτούς είναι ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ο τσιγκούνης και γεροξεκούτης πλούσιος που στα τελευταία χρόνια της ζωής του άφησε το Πνεύμα των Χριστουγέννων να τον συνεπάρει και να μάθει έννοιες όπως συμπόνια και γενναιοδωρία.

Τον 17ο αιώνα έζησε ένας άνθρωπος που έμοιαζε αρκετά με τον χαρακτήρα του Ντίκενς και πολλοί αναγνώστες του βιβλίου υποστήριξαν ότι ο Κάρολος Ντίκενς δανείστηκε τα χαρακτηριστικά του Σκρουτζ, από τον υπαρκτό Τζον Μέγκοτ.

«Καλῶς την, τί κάνεις; Πῶς τά περνᾶς; Ἔπεσεν ὁλίγον τό «Ἔβερεστ» τοῦ ἐγωισμοῦ, ἤ στέκει;»

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΤΖΑΝΝΗΣ
Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

Ο Γέροντας, ως φιλόστοργος πατήρ, παρακολουθούσε μ' αγωνία και με μέγιστο ενδιαφέρον την πνευματική υγεία καθεμιάς αδελφής. Όλες θυμούνται με νοσταλγία την γλυκύτητα των λόγων του: «Καλώς την, τι κάνεις; Πώς τά περνάς; Έπεσεν ολίγον το «Έβερεστ» του εγωισμού, ή στέκει;»

Ακόμα κι όταν οι αδελφές τον ρωτούσαν: «Τί κάνετε σήμερα Πάτερ»; Ποτέ δεν απαντούσε απαριθμώντας τις ατέλειωτες ταλαιπωρίες του, περιγράφοντας τούς πόνους και τά βάσανά του θα τον άκουγες με χαρακτηριστική του απλότητα ν' απαντά: «Εγώ, παιδί μου, εδώ στο μαρτύριό μου, εσύ τί κάνεις»; Ή «σουβλίζομαι όλη μέρα - όλη νύχτα, εσύ πώς είσαι»; Ή «σήμερα είμαι πάλι στο "πλυντήριο" και στην "πρέσα και υποφέρω και θλίβομαι. Αλλά έτσι καθαρίζομαι. Έτσι κι ΕΣΥ οι θλίψεις οι στεναχώριες, οι ασθένειες, οι περιφρονήσεις, οι αδικίες, οι πειρασμοί αυτά θα είναι το "πλυντήριό" σου».

Κρίσιμη ψηφοθηρία

Ψηφίζουν υπεύθυνα για σταθερότητα,
συνέπεια, συνέχεια, ευρωπαϊκή
προοπτική, κατά του λαϊκισμού,
του δάκου και της μουχρίτσας

Απορία: Αφού τα «μεγάλα στοιχήματα» (Ε.Ε., ΟΝΕ, ευρώ) τα κέρδισε η Ελλάς, πώς και χρεοκοπήσαμε;

Το κλισέ, σύμφωνα με το λεξικό, είναι «κάθε πολυχρησιμοποιημένη έκφραση που έχει γίνει στερεότυπη για ορισμένη περίπτωση». Στην ελληνόφωνη πολιτική σκηνή το κλισέ είναι ακόμα χειρότερο: μια επαναλαμβανόμενη ανοησία που εκστομίζεται με σοβαροφανές ύφος. «Βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη καμπή της πατρίδας μας». Ενα κλισέ που μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο ήρεμο άνθρωπο της γειτονιάς να προσπαθήσει να παίξει τένις χρησιμοποιώντας ως ρακέτα ένα τηγάνι και μπαλάκι το τηλεκοντρόλ της τιβί. «Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Τώρα θα κριθούν πολλά για τις επόμενες δεκαετίες». Ακόμα δύο αηδιαστικά κλισέ, που μπορεί να υποχρεώσουν μια κυβέρνηση με στοιχειώδη αισθητική να διατάξει το άμεσο κλείσιμο όλων των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών που τα επαναλαμβάνουν. «Ο λαός δεν μπορεί να χάσει αυτή την ιστορική ευκαιρία. Το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις κάλπες μπορεί να σημάνει την αναγέννηση ή την καταστροφή της χώρας. Οχι στα πισωγυρίσματα». Τρία ακόμα χειρότερα κλισέ, που σε υποχρεώνουν να αναρωτηθείς αν υπάρχει έστω κι ένας λόγος στον κόσμο για να ασχολείσαι με όσους τα λένε ανερυθρίαστα και τα ακούν αδιαμαρτύρητα.

Οι λίθοι και οι ηλίθιοι...

Πέντε χρόνια σκληρότατης μνημονιακής λιτότητας, οι κονκισταδόρες της Τρόικα διατάζουν, οι πρόθυμοι ανθύπατοι εκτελούν, η Χώρα βυθίζεται, ο λαός πένεται, η κοινωνία μαραζώνει, η νεότης ξενητεύεται, το γήρας εξαθλιώνεται, η ανεργία εξαπλώνεται, η φτώχεια θεριεύει, η πείνα εμφανίζεται, το έθνος εξαφανίζεται … αλλά οι Κυβερνήτες επιμένουν στην ίδια συνταγή, περικόπτουν, φορολογούν, ελίσσονται δια των Ζαππείων, κουρντίζουν τους έντυπους και ηλεκτρονικούς ψιττακούς τους να παραμυθιάζουν τον κοσμάκη, για τις διαρθρωτικές αλλαγές, για τα προαπαιτούμενα της επόμενης δόσης, για την ανάπτυξη που καταφθάνει, και ταυτόχρονα να τον τρομοκρατούν, με εκρηκτικά διλήμματα, γιατί (ανέκαθεν) η διασπορά του φόβου αποτελεί τον πολυτιμότερο σύμμαχο της εξουσίας…

Ποῖος φταίει;

«…Ἀλλὰ γιατί, ἀδελφοί μου, νὰ κατηγορήσω τὸ λαὸ ὡς ἀμετανόητο; Ἂς κατηγορήσωμε τὸ ῥάσο, ἂς κατηγορήσωμε τοὺς παπᾶδες καὶ τοὺς δεσποτάδες.

Πόσοι εἴμεθα; Ἑκατὸ δεσποτάδες ἔχει ἡ πατρίδα. Ὅλα τὰ Βαλκάνια δὲν ἔχουν τόσους δεσποτάδες ὅσους ἔχει ἡ μικρὰ Ἑλλάς. Πόσοι παπᾶδες εἶνε; Ὀκτὼ χιλιάδες παπᾶδες.

Δώδεκα ἀπόστολοι, μιὰ ντουζίνα, καὶ ἀλλάξανε τὸν κόσμο. Κ᾿ ἐμεῖς ὀκτὼ χιλιάδες δὲν μποροῦμε ν᾿ ἀλλάξουμε τὴν κοινωνία μας, τὴ γειτονιά μας, τὸ σπίτι μας. Γιατί; Γιατὶ εἴμεθα κ᾿ ἐμεῖς ἀμετανόητοι. Διδάσκομε μετάνοια, προτρέπουμε τοὺς ἀνθρώπους σὲ μετάνοια, ἀλλὰ ἐμεῖς μένουμε ἀμετανόητοι.

Λειτουργικότητα

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ο Πικάσο είπε κάτι που θέλει εμβάθυνση για να γίνει πλήρως κατανοητό. Είπε, πως τα πράγματα μπορούν να υπάρχουν, αν τους βρούμε μια λειτουργικότητα.

Η έννοια της λειτουργικότητας φαίνεται ότι είναι καρπός της εποχής. Την ξανάκουσα από το στόμα του φίλου Θανάση και θυμήθηκα τα λόγια του Πικάσο.

Σύμφωνα με τον Πικάσο δεν έχει σημασία πως είναι κάτι, αλλά το ότι είναι κάτι. Είναι ιδέα του διαφωτισμού, και ξεκινάει από τη Γαλλική Επανάσταση, κατά την οποία πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας κοινωνικό σύνολο, επιθυμεί ως σύνολο να μη στηρίζει τη ζωή του στο ήθος.

Η ωμότητα του Στέφανου Μάνου

Στέφανος Μάνος:
«Τι κρίμα που δεν είμαι πια βουλευτής, θα μπορούσα να διεκδικήσω υπουργείο με μόνο αντάλλαγμα να ψηφίσω τον κ. Δήμα...».
Ο Στέφανος Μάνος, ως καθαρόαιμος ιδεολογικός απολογητής του νεοφιλελευθερισμού (μαζί με τον Ανδριανόπουλο) δεν μασάει τα λόγια του. Με την ωμότητα της νεοφιλελεύθερης απολογητικής του γελοιοποιεί το θλιβερό ανδρείκελο-Πρωθυπουργό…

Εκεί που όλα τα δημοσιογραφικά πορνεία, σε διατεταγμένη υπηρεσία, εναγωνίως, προσπαθούν να εμφανίσουν την ελεεινότητα Σαμαρά, σαν «αλλαγή πλεύσης» και σαν πρόταση «συναινετική» («συναίνεση»: η ανταλλαγή ψήφου με υπουργικό θώκο!!!), έρχεται ο Στέφανος Μάνος, με μια ατάκα και τους γελοιοποιεί όλους: Πρωθυπουργό, κυβερνητική συμμορία, πολιτική και δημοσιογραφική αλητεία…