Πρόχειρες σκέψεις

Το Σύνταγμα (καλώς ή κακώς) προβλέπει ρητώς θρησκευτικό όρκο. τόσο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (άρθρο 33 § 2), όσο και για τους βουλευτές (άρθρο 59 § 1).

Δεν προβλέπει ρητώς τύπο και περιεχόμενου του όρκου για τον Πρωθυπουργό, αναφέρεται όμως στην ορκωμοσία του Πρωθυπουργού (άρθρο 84 § 1). Εφόσον μέσα στο κείμενο του Συντάγματος περιέχεται αυτολεξεί το περιεχόμενο του όρκου που πρέπει να δοθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και από τους Βουλευτές, προκειμένου αυτοί να αναλάβουν (εγκύρως) τα καθήκοντά τους, και συνεπώς να είναι έγκυρες και οι πράξεις τους, και εφόσον προβλέπεται ότι και ο Πρωθυπουργός ορκίζεται, θα έπρεπε να μην υπάρχει ούτε νομική ούτε λογική αμφιβολία για τον τύπο και το περιεχόμενο του όρκου του Πρωθυπουργού. Μάλιστα το Σύνταγμα, το γε νυν έχον, είναι άκαμπτο: από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας απαιτεί οπωσδήποτε να δώσει τον συγκεκριμένο όρκο, χωρίς να υπάρχει διάταξη που να ορίζει τι συμβαίνει αν ο Πρόεδρος είναι αλλόδοξος ή ετερόδοξος ή άθρησκος, ενώ για τους βουλευτές προβλέπει ότι αν είναι αλλόδοξοι ή ετερόδοξοι (δηλαδή όχι Χριστιανοί Ορθόδοξοι) δίνουν τον όρκο σύμφωνα με όσα επιτάσσει το δόγμα ή η θρησκεία τους (δεν υπάρχει καν πρόβλεψη για άθρησκους βουλευτές, - αν και στην πράξη τόσα χρόνια αυτό "μπαλώνεται" με διοικητικά τερτίπια και με εκατέρωθεν εθελοτυφλίες).

Φωτο άλμπουμ εκλογών

Φωτογραφίες σκόρπιες, ανακατεμένες, χωρίς νόημα...

Οι καταγέλαστοι! Αρχίζουμε με Σταύρο…

ΟΤΑΝ η καμπύλη της ιστορικής εξέλιξης ανεβαίνει, η πολιτική σκέψη γίνεται οξύτερη. Όταν όμως η καμπύλη τραβάει προς τα κάτω, η ανοησία κυριαρχεί.

Σήμερα μια μοχθηρή γκριμάτσα αυτής της κυρίαρχης ανοησίας είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης: Το τηλεοπτικό υποπροϊόν της βλακείας…

Σε άλλες εποχές αγωνιστικών εντάσεων και πολιτικών εξάρσεων, με την καμπύλη, δηλαδή, της ιστορικής εξέλιξης σε άνοδο, τέτοιοι τύποι σαν τον Σταύρο Θεοδωράκη δεν θα μπορούσαν να ξεμυτίσουν:
Θα γινόντουσαν μεμιάς καταγέλαστοι και τα κλούβια αυγά ή τα γιαουρτάκια θα πηγαίνανε σύννεφο…

Ο γερμανικός εθνικισμός άρχισε να ενοχλεί τη διεθνή οικονομική ελίτ.

Η διεθνής οικονομική ελίτ που ηγείται της Παγκοσμιοποίησης, απεχθάνεται κυρίως ένα πράγμα. Τον εθνικισμό. Θέλει τα κράτη ανοιχτά, χωρίς εθνικές κυριαρχίες απέναντι στα συμφέροντά της και τις εθνικές κυβερνήσεις υποταγμένες. Είναι όρος επιβίωσης της Παγκοσμιοποίησης και φυσικά των συμφερόντων της διεθνούς οικονομικής ελίτ.

Στριμωγμένο φαίνεται λοιπόν το Βερολίνο με τις πρωτοβουλίες της ΕΚΤ. Ο επίμονος γερμανικός εθνικισμός, έχει αρχίσει να δυσαρεστεί τη διεθνή οικονομική ελίτ, η οποία έχει αναθέσει το ρόλο του χωροφύλακα των συμφερόντων της εντός της ΕΕ στη γερμανική κυβέρνηση. Η επιμονή του Βερολίνου να προτάσσει τα γερμανικά συμφέροντα και η βουλιμία του να εξουσιάσει την Ευρώπη, μπορεί να οδηγήσει τη διεθνή ελίτ στο να αποσύρει την εμπιστοσύνη της από την ηγεσία του Βερολίνου στην Ευρωζώνη.

Πονηρά sms υποψηφίων

Θα ξεκινήσουμε την περιήγησή μας στον θαυμαστό κόσμο των καλπών παραθέτοντας και ερμηνεύοντας μια εικόνα που κάνει θραύση στο διαδίκτυο. Πρόκειται για ομαδικό... μήνυμα του Αθανάσιου Μωραΐτη, υποψήφιου βουλευτή Β΄ Αθηνών με το κόμμα του ΓΑΠ και μέχρι πρότινος βουλευτή Αιτωλίας και Ακαρνανίας με τη θνήσκουσα πασοκάρα: «Σας προσκαλώ στην κεντρική μου ομιλία στο ξεν/χείο Τιτάνια (Παν/μίου 52) σήμερα στις 6.30 μ.μ. Θάνος Μωραΐτης, υπ. βουλευτής Β΄ Αθήνας - Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών».

Πέφτουν, πέφτουν, πέφτουν

Οι εικόνες είναι ξεκάθαρες:

soberlook.com

Ζωή ή αναπαράσταση;

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Δεν του αρέσει που δεν υπάρχει τάξη στην εκκλησία. Οι πιστοί μπαινοβγαίνουν ό,τι ώρα νά' ναι. Τα παιδιά φωνάζουν και κινούνται πέρα δώθε. Μερικά κάθονται στα πεζούλια δίπλα στην ωραία πύλη. Του αρέσει η τάξη των πιστών στους ναούς της Δύσης.

Ο Δυτικοί παπικοί και προτεστάντες παίρνουν άραγε και τα μικρά παιδιά μαζί τους στους ναούς; Δεν νομίζω. Όπου πήγα δεν είδα να υπάρχουν παιδιά ανάμεσά τους. Γιατί η σιωπή και η ακινησία δεν ταιριάζει στα παιδιά εκτός αν είναι αδιάθετα.

Για μας τους ορθοδόξους η ατμόσφαιρα στους ναούς των Δυτικών είναι αποστειρωμένη. Λείπει η ζωή. Θυμίζει συναυλίες κλασικής μουσικής. Δεν θυμίζει τίποτε από τη μουσική των Ελλήνων.