Η Παγκοσμιοποίηση πέφτει η ίδια στην παγίδα που έστησε στον Πούτιν.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του υπαρκτού σοσιαλισμού, το παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που επιβλήθηκε από τη Δύση είναι μονοπολικό.

Σε αυτό το μονοπολικό μοντέλο ηγείται η διεθνής οικονομική ολιγαρχία (δηλαδή το σύνολο των οικονομικών ελίτ των εθνικών κρατών), η οποία στηρίζεται πάνω στα αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, ελέγχοντας πλήρως τις εθνικές πολιτικές ελίτ των εθνικών κρατών, με τη βοήθεια των οποίων έχει ανοίξει τα εθνικά σύνορα στα οικονομικά της συμφέροντα και έχει καταργήσει σε μεγάλο βαθμό τις εθνικές κυριαρχίες, εκμεταλλευόμενη άμεσα τους ανυπεράσπιστους λαούς.

Ο θυμός είναι φοβερή φωτιά που κατατρώγει τα πάντα.

Ο θυμός είναι φοβερή φωτιά που κατατρώγει τα πάντα. Καταστρέφει το σώμα. Διαφθείρει και κάνει κακόμορφη και αηδιαστική την ψυχή. Δεν υπάρχει τίποτε πιο αισχρό, πιο άτιμο, πιο φοβερό, πιο αποκρουστικό, πιο βλαβερό από τον θυμό. Αν μπορούσε ο οργίλος να παρατηρούσε τον εαυτό του την ώρα της οργής, δεν θα χρειαζόταν άλλη νουθεσία. Δεν υπάρχει τίποτε πιο άσχημο από το οργισμένο πρόσωπο.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Ρωγμές και πάλι στο βασίλειο της Δανιμαρκίας;...

Ελπίζουμε κάτι να μην έχουμε καταλάβει καλά,
...γι αυτό και το ερωτηματικό στον τίτλο.

Βέβαια στην περίπτωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, τί να μην καταλάβουμε, αφού το έργο το είδαμε ζωντανό μπροστά μας!
Θέλουμε όμως ειλικρινά να μην έχουμε καταλάβει καλά τις δηλώσεις του υπουργού των οικονομικών, καθώς τις περισσότερες τις κάνει στα αγγλικά,
...και όλες περιέχουν οικονομικά στοιχεία και όρους σχετικά απρόσιτους σε μας τους κοινούς θνητούς.
Θέλουμε να φταίει η μετάφραση, τα κακά αγγλικά μας, η άγνοια οικονομικών όρων, κάτι τέλος πάντων που να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα που αντιλαμβανόμαστε με το φτωχό μυαλό μας.

Ο «ορνιθώνας» της Βουλής ακύρωσε την ψήφο του λαού

Για άλλη μια φορά: Αποθέωση του κοινοβουλευτικού κρετινισμού…

Η ΑΠΑΤΗ του κοινοβουλευτικού κρετινισμού: Ο ελληνικός λαός ψήφισε αντιμνημονιακά και αντιδεξιά, αλλά η Βουλή «ψήφισε» ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ και ΔΕΞΙΑ!!!

Η πρώτη μεγάλη και κοινοβουλευτικά επικυρωμένη καταστρατήγηση της λαϊκής βούλησης.

Και η πρώτη κοινοβουλευτική ΠΡΑΞΗ αυτής της Βουλής που προδίδεται η λαϊκή εντολή από το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ τη ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ με τους ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥΣ, τους ταξικούς ΣΦΑΓΕΙΣ του ελληνικού λαού και τους αποτεφρωτές της Ελλάδας…

Τα αντίδοτα στα δηλητήρια της πολιτικής

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Το αντίδοτο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής είναι να επαναφέρουμε τις εμπορικές δραστηριότητες εκεί όπου ανήκουν, να ξαναδημιουργήσουμε χώρο γι αυτό που δεν είναι εμπορικό.

Το αντίδοτο στον πραγματισμό της Αριστεράς (ο πραγματισμός πρεσβεύει, ότι η αλήθεια δεν είναι τα πραγματικά γεγονότα, αλλά η ερμηνεία που δίνουμε σ΄ αυτά) είναι η ενημέρωση των πολιτών και η διάλυση των μύθων και των ψευδαισθήσεων.Η ίδια η πραγματικότητα διαλύει τους μύθους της αέναης υλικής προόδου και των βιομηχανικών επαναστάσεων.

Οι πολίτες ζητούν από το κράτος τιμιότητα, ειρήνη και δικαιοσύνη. Να επανέλθει το ήθος ως βάση της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής! Στην πραγματικότητα ζητούν το πνεύμα, που τα κόμματα έβαλαν στο περιθώριο με τον αλαζονικό υλισμό τους.

Η τραγική ιερότητα της Ελλάδας

Το ιερό της Αθηνάς Προναίας
στους Δελφούς.

«Ω Βάκχε πολυονόματε, καμάρι της θυγατέρας του Κάδμου και γιε του Δία που βαριά βροντά, συ που προστατεύεις την ξακουστή Ιταλία και βασιλεύεις στις κοσμοσύχναστες πεδιάδες της Ελευσίνιας Δήμητρας, που κάθεσαι στην Θήβα την πανάρχαια μητρόπολι των Βακχίδων, κοντά στα ρέματα τα υγρά του Ισμηνού, στον τόπο όπου σπάρθηκαν τα δόντια του άγριου δράκοντα. Απ' το δίκορφο βουνό του Παρνασσού όπου χορεύουν στην αράδα οι Κωρύκιες νύμφες, οι Βακχίδες, σε βλέπει συχνά καπνός από φεγγοβόλα δαδιά κι η βρύση η Κασταλία. Και σένα σε προπέμπουν οι κισσοσκεπασμένες οι βουνοκορφές της Νύσας κι ο πράσινος γιαλός της με τα πολλά αμπέλια, ενώ αντηχούν τραγούδια θεόπνευστα κι αλαλαγμοί κάθε φορά που πας να επισκεφθής τους δόμους της Θήβας».
Σοφοκλέους, «Αντιγόνη», στ. 1115-1136, εκδόσεις Πάπυρος.

Ο Σταύλος του Βασιλιά.

Όταν στις 10 Ιουν 2013 το Business Travel του περιοδικού “The Economist” με αφορμή ένα αφιέρωμα στο EL. Venizelos, είχε επισημάνει πως «οι ζητιάνοι δεν μπορεί να είναι επιλεκτικοί (“In reality, beggars can’t be choosers”) κάποιοι ίσως και να πιστέψαμε πως είχαμε φτάσει τον πάτο του βαρελιού.

Ήμασταν λάθος.

Ο μονόδρομος, που όλοι αποδεχθήκαμε, ήταν η μετουσίωση της μη επιλογής σε πράξη.

Και…..πάψαμε άραγε να είμαστε ζητιάνοι επειδή η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου δεν αναφέρει την λέξη “μονόδρομος”;