Αυτοί που λατρεύουν τις μούμιες ενοχλήθηκαν από τα λέιψανα των Αγίων!!!

ΜΟΥΜΙΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

Σύνθημα στα τείχη Βαβυλώνος

«Το συμπόσιο του Βαλτάσαρ»,
από τον Ρέμπραντ. Χρονολογείται
στο 1635 και εκτίθεται στην Εθνική
Πινακοθήκη του Λονδίνου.

«'Οι πύλες του Καυκάσου είναι ανοιχτές', διακηρύσσει πανηγυρικά ο Γκαίμπελς στο Ραδιόφωνο του Κράτους στο Βερολίνο. [...] Το Ροστόφ ανακαταλαμβάνεται μετά από από μια τρομερή μάχη, που ήταν και η πρώτη μεγάλη ήττα του Τρίτου Ράιχ στην ξηρά. Ο Ρούνστεντ υποχωρεί κατά 80 χλμ. Για να φτιάξει το μέτωπο του χειμώνα. Απαλλάσσεται από τα καθήκοντά του. Ο Γκουντέριαν σχολιάζει: 'Διάβασα στο Ροστόφ την προειδοποίηση: Μανή, θεκέλ, φάρες, που είχε εμφανιστεί και στα τείχη της Βαβυλώνας'. Ο Ρούνστεντ παρατηρεί: 'Δεν ήξερα πως ο Γκουντέριαν ήταν τόσο καλλιεργημένος'».
Jean Marabini, «Η Καθημερινή Ζωή στο Βερολίνο την Εποχή του Χίτλερ», εκδόσεις Δ. Ν. Παπαδήμα, σελ. 168

Ο Ελύτης για τα αιολικά στα βουνά στο Περδικάκι, γύρω από τον Αχελώο

για τους αιολικούς πλασιέ, και για τα ... Πανευρωπαϊκά δίκτυα

Τα θεμέλιά μου στα βουνά
και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
και πάνω τους η μνήμη καίει
άκαυτη βάτος.
Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω.

Στην εικόνα, η Πίνδος ανάμεσα Άρτα, Καρδίτσα και Ευρυτανία. Τα χρώματα είναι οι μπαλαρίνες δεξιά και αριστερά του Αχελώου. Αυτή η ανάρτηση είναι με ευκαιρία την επίσκεψη κάποιας "Επιτρόπου" αρμόδιας για τις Περιφερειακές Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Περδικάκι Αιτολοακαρννανίας. Μια ματιά στον χάρτη της ΡΑΕ δείχνει ποια θα είναι η "Περιφερειακή Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης". Κι αν δείτε ποιοι είναι καλεσμένοι... Ο Βαρουφάκης (δεν θα είναι) πρόσφατα μας θύμισε ότι είναι Πράσινος. Η Μπιρμπίλη κάπου χτενίζεται. Ο τυπάκος κάτω αριστερά, δεν θα είναι. Ούτε ο κύριος που μεθόδευσε να πάρουμε λιγότερα δικαιώματα CO2, όταν δήθεν παζάρευε για τα συμφέροντά μας. Ο Μπακογιάννης, στο Κρίκελλο, κάπου φάνηκε να ακούει την άρνηση των ντόπιων, επιφυλάσσομαι. ΟΛΟΙ οι άλλοι είναι τόσο αιολικοί που σφυρίζουν.

Ἄνοιξε, τίς πηγές τῆς σωτηρίας

«Βρισκόμαστε κι ἐμεῖς στήν κατάπικρη ἔρημο τῆς Μερράν. Στό τόπο δηλαδή τοῦ πόνου. Ποιός, λοιπόν, Μωϋσῆς ὑπάρχει καί γιά μᾶς πού νά προσπέσουμε στά πόδια του καί νά τοῦ ἐξομολογηθοῦμε τό καημό καί τή δυστυχία μας; Ποιός εἶναι ὁ μεσίτης πού θά παρακαλέσει καί γιά μᾶς τόν Κύριο; Μέ ποιό τρόπο θά μπορέσουμε κι ἐμεῖς νά γλυκάνουμε τό πικρό φαρμάκι ποὺ ποτιζόμαστε; Ποῦ θά βρεθεῖ καί γιά μᾶς, ὅπως τότε γιά τούς Ἑβραίους, μιὰ χώρα δροσόλουστη καί κατάρρυτη σάν τήν Αἰλείμ, πού νά μᾶς παρηγορήσει καί νά μᾶς ξεκουράσει; Διψοῦν οἱ Χριστιανοί στή ζωή μας αὐτή τά γλυκύτατα νάματα τοῦ θείου λόγου, μά δέν βρίσκουνε τρεχούμενες πηγές γιά νά πιοῦνε καί νά σωθοῦνε. Ὅπου καί νά πᾶνε, ὅπου καί νά γυρίσουνε τά μάτια τους, βλέπουν μπροστά τους αὐτή τή Μερρὰν καί τά πικρά νερά της νά κυλοῦνε.

Όταν οι φονιάδες του NATO βαράνε το ζουρνά για να χορεύει ο Κοτζιάς…

Ασφαλώς οι περισσότεροι θα θυμούνται αυτό που είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας, πριν τις εκλογές, αναφερόμενος στη στάση μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των αγορών:

«Εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτοί θα χορεύουνε, δεν θα παίζουνε αυτοί το ζουρνά και εμείς θα χορεύουμε».

Ως προς αυτό, ας κάνουμε λίγο υπομονή μέχρι το φινάλε του τραγικού χορού στον οποίο έχει οδηγήσει εκείνη η φοβερή στρατηγική «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή»

Ανώτατο στάδιο οφσορισμού

Σοσιαλισμός για προχωρημένους: σου δίνουν μια κρατική συχνότητα, την πουλάς σαν μπίζνεσμαν και αγωνίζεσαι για τα δίκαια των φτωχών. Καλό, ε;

Τι παθαίνεις αν είσαι κομμουνιστής (ή προχωρημένος χιουμορίστας), λείπεις χρόνια από τη χώρα και αποπειραθείς να βάλεις λίγο 902 στην τηλεόραση να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Κεφάρεις να χαζέψεις κάνα ωραίο πάνελ με βουλευτές του ΚΚΕ να μιλάνε για τον Στάλιν τον αθάνατο, τον Μπρέζνιεφ τον απέραντο, τον Λένιν τον αιώνιο και να σχολιάζουν αρνητικά τον καπιταλισμό που, όπου να 'ναι, θα τινάξει τα πέταλα. Αφού δεν πεθαίνει ο καπιταλισμός στον κανονικό κόσμο, δεν πειράζει. Εχεις ένα αποκούμπι, σύντροφε: Τον 902. Εκεί σκοτώνεται πιο συχνά κι από τους καουμπόηδες στα γουέστερν. Θέλεις να παρακολουθήσεις μια ωραία εκπομπή ταξικού τηλεμάρκετινγκ, μερακλίδικα δελτία ειδήσεων με πρώτο θέμα δήλωση της Παπαρήγα (σ' αυτήν έχεις μείνει επειδή έχασες επεισόδια) ή του Παφίλη ή του Σοφιανού ή κάποιου άλλου αστέρα του ελληνικού σοβιέτ. Τέτοια πράγματα, κεφάτα, καλοκαιρινά. Ετσι ξεχνιέσαι εσύ. Με το Αρλεκιν του υλιστού, ήτοι τον μαρξισμό - λενινισμό τον ορθόδοξο με τα φουλ λιπαρά. Αλλά, μόλις πας να συντονιστείς στο ψηφιακό σπίτι του λαού, σου βγαίνει άλλο κανάλι, μη κομμουνιστικό!

Οι πληγές της Πατρίδας: Η κοχλιαριοφορία και ο κωθωνισμός

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

Κοχλιάριον έλεγαν οι αρχαίοι το κουτάλι ή χουλιάρι ή χλιάρ(ι) στα χωριά της Μακεδονίας.

Η λέξη παράγεται από το «κοχλίας», το κοινώς λεγόμενον σαλιγκάρι. «Κατά τους αρχαιοτάτους χρόνους», διαβάζουμε στο λεξικό του «ΗΛΙΟΥ», «αντί κοχλιαρίων εχρησιμοποιούντο κογχύλια», δηλαδή όστρακα κοχλιών. Είναι γνωστό ότι και σήμερα σε πολλά νησιά μας τα σαλιγκάρια ονομάζονται κοχλιοί.

Ας έρθουμε τώρα στους «νεωτάτους» χρόνους. Η λέξη «κοχλιαριοφόροι» είναι επινόηση του Ροΐδη, που πολλά μπορεί να του καταλογίσει κανείς, όμως ανήκει σ’ αυτούς τους αδέσποτους, τους απροσάρμοστους της νεοελληνικής πνευματικής ζωής, που μαστίγωσε αλύπητα την διεφθαρμένη και φαυλεπίφαυλη εν Ελλάδι κομματοκρατία. (Απλώς, σαν τον Κοραή κι αυτός, είχε «μαύρα μεσάνυχτα» από Ορθοδοξία και φόρτωνε πολλά κακώς κείμενα στον κλήρο νομίζοντας, εσφαλμένως, ότι οι δικοί μας κληρικοί είναι σαν τους «καπουτζίνους της Ευρώπης», που θα ‘λεγε και ο Μακρυγιάννης, «δεν ήξεραν ότ’ είναι σεμνοί κι αγαθοί άνθρωποι και με τα έργα των χεριών τους απόχτησαν αυτά, αγωνίζοντας και δουλεύοντας τόσους αιώνες». (Απομνημονεύματα).