Το "κακό" ΔΝΤ και η αναδιάρθρωση που δεν γίνεται

Όχι, δεν έχω ιδέα τι γίνεται στο παρασκήνιο. Νομίζω, όμως, ότι ξέρω τι θα έπρεπε να είχε γίνει από τότε που ξεκίνησε το πρόβλημα (αν δηλαδή συμφωνήσουμε ποιο είναι το πρόβλημα, άσε το πότε ξεκίνησε).

Θα θυμάστε, ίσως, ότι από τον Οκτώβριο του 2011 είχε βγει στην επιφάνεια ότι το ΔΝΤ είχε "άλλη άποψη".

Και τότε, και τώρα, αυτό που νομίζω ότι λέει το ΔΝΤ (ή μέρος αυτού που λέει το ΔΝΤ) είναι: "γράψτε τις ζημιές από τα βερεσέδια σας βρε euroκέρατα, τους λαδώνατε για να δανείζονται για να ψωνίζουν βερεσέ από εσάς, και είναι ταπί. Γράψτε τις ζημιές σας, και τα κεφάλαια που υπάρχουν φτάνουν και περισσεύουν για νέο funding".

Μια μέρα ήταν κι αυτή και πέρασε...

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας κ.Κωνσταντίνου

Επιφυλακτικός ήμουν πάντα με τις παγκόσμιες ημέρες εορτασμού κάποιου γεγονότος που ορίζει ο ΟΗΕ... Όχι από ιδιοτροπία ή τάση σνομπ αλλά γιατί το «κάθε μέρα, κάτι άλλο» καταντά και λίγο φαιδρό στην τελική, βρε αδελφέ!

Σημαντικά και ασήμαντα όλα στο ίδιο καζάνι! Άντε βγάλε άκρη....

Δικαιολογημένα, λοιπόν, όταν έφθασε στα αυτιά μου η είδηση για την καθιέρωση της παγκόσμιας μέρας γιόγκα ένιωσα καχυποψία! Κακό πράγμα η καχυποψία! Και όσο πλησίαζε ο καιρός για την μέρα του πρώτου εορτασμού τόσο περισσότερο είχα τις "κεραίες" μου τεντωμένες για να αφουγκαραστώ τι γίνεται και τι "κρύβεται"....

Τα πικρά μαθήματα των κακών ονείρων

«Το βασίλειο του Ύπνου». Έργο του
Giulio Carpioni (1613 – 1678).

«Ο Ζευς έβαλε τους θνητούς στης φρονήσεως τον δρόμο, αυτός εκύρωσε τον νόμο 'το πάθημα να είναι μάθημα'. Ακόμα και στον ύπνο μας, μας στάζει στην καρδιά ο πόνος, που θυμίζει τα παθήματά μας, κι έρχεται, θέλομε δεν θέλομε, να μας σωφρονίσει. Βέβαια η σκληρή αυτή χάρι μάς δίδεται απ' τους θεούς, που κάθονται στο σεμνό τους θρόνο».
Αισχύλου «Αγαμέμνων», στ. 176-183, Άπαντα Αρχαίων Ελλήνων, εκδόσεις Πάπυρος σελ. 32

Ίσως να μην είχαν χρειαστεί τόσες πολλές επιστημονικές έριδες, συνέδρια, δημοσιεύσεις, δαπάνη χρόνου, χρημάτων, άσκοπες θυσίες ελπίδων και απόπειρες αντιμετώπισης τόσων φαινομενικά δυσεπίλυτων ζητημάτων αν οι πολιτισμένοι άνθρωποι μπορούσαν να εμβαθύνουν στην ελληνική τραγωδία αντί να θεοποιούν επιστημονικοφανείς δεισιδαιμονίες και να αναθέτουν τη διαχείριση της συνείδησής τους στην ψυχανάλυση – επιστήμη καθ' όλα σεβαστή και χρήσιμη μεν αλλά οι λειτουργοί της είθισται να μην πιστεύουν στο συνθετικό «ψυχή» που περιλαμβάνει η ονομασία του αντικειμένου τους!

Χερουβικό Χουρμουζίου Ήχος Β'

Ελληνες και ξένοι βασιλείς

Τι δεν μπορούν να σου μάθουν τα σεμινάρια του ΔΝΤ και της Κονομισιόν: Να λες και καμιά αλήθεια για την Ελλάδα...

Χαρές, πανηγύρια και τηλεοράσεις στην Αγγλία. Σύμπασα η βρετανική αριστοκρατία των Βουλών, των χρηματιστηρίων, των παλατιών και των υποδέλοιπων εργαστηρίων παραγωγής κατεστημένου (χειροποίητο, με άχνη εκλογών, διαιτητική, μούρλια) πανηγύρισε τη συμπλήρωση 800 ετών από τη συγγραφή της «Μάγκνα Κάρτα», του καταστατικού χάρτη των δικαιωμάτων των πολιτών (αλλά κατ' ουσίαν των ευγενών και του κλήρου) του βασιλείου που διοικούσε ο Ιωάννης ο Ακτήμων. Η «Μάγκνα Κάρτα» συνετάχθη με απόφαση του βασιλέα επειδή εξεγέρθηκαν οι βαρόνοι. Τότε ήταν ιδιαίτερα ανθυγιεινό να εξεγείρονται οι αριστοκράτες εναντίον σου, ακόμα κι αν ήσουν βασιλιάς. Υπήρχε ο κίνδυνος να χάσεις το δικαίωμα να φέρεις την κεφαλή επί των ώμων σου, που λέει ο λόγος. Με τα πολλά, ο Ιωάννης ο Ακτήμων έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και γράφτηκαν μερικές αυτονόητες φράσεις σ' ένα κείμενο που σήμερα θεωρείται από τους Δυτικούς «ένα από τα σημαντικότερα που έχουν γραφτεί ποτέ»! Αποτελεί, λένε, τη βάση για τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Συντάγματος των ΗΠΑ το 1787 και για την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 1948.

Σύριζα μέν, ἄκαπνοι δέ

Τό σύνθημα τῆς παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης πού λανσάρει ἡ συριζοανέλ Κυβέρνηση, ὅσο περνάει ὁ καιρός, δείχνει ὅλο καί περισσότερο ἁπλῶς σύνθημα. Δυστυχῶς σέ μιά συγκυρία ὅπου ἡ χώρα ἔχει ἀνάγκη ἀπό μιά ριζική μεταστροφή στήν παραγωγή καί πάταξη τοῦ παρασιτισμοῦ, οἱ ἰθύνοντες πού στελεχώνουν τήν Κυβέρνηση ἀντιπροσωπεύουν –ὡς ἄνθρωποι– τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Κρατικοδίαιτοι, χωρίς ἐμπειρία στήν πραγματική οἰκονομία καί κατοικοεδρεύοντες στό κέντρο τοῦ παρασιτισμοῦ, δηλαδή ἐν Ἀθήναις, στήν καλύτερη τῶν περιπτώσεων διαθέτουν μόνο μιά θεωρητική ἀντίληψη γιά τό τί μπορεῖ νά σημαίνει τό σύνθημα τοῦ Γ. Καραμπελιᾶ πού υἱοθέτησαν. Οἱ ἀριθμοί εἶναι εὔγλωττοι: στά 33 μέλη τοῦ Σύριζα στήν Κυβέρνηση, οἱ 18 εἶναι ἀπό τήν Ἀττική καί οἱ 13 εἶναι καθηγητές Πανεπιστημίου! Ὄχι ὅτι κι αὐτοί δέν χρειάζονται ἀλλά ποιός θά προσφέρει στόν ὅποιον σχεδιασμό μιά ἐμπειρία τῆς ἀγορᾶς, τῆς ὑπαίθρου, τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς κτλ; Κοιτώντας τά βιογραφικά τῶν ὑπουργῶν του, πλήν ἐλαχίστων περιπτώσεων (Βαλαβάνη, Φλαμπουράρης, Σπίρτζης…) ἀδυνατεῖς νά βρεῖς κάποιον πού νά ἔχει βγάλει ἕνα εὐρώ μέ τή δουλειά του στόν ἰδιωτικό τομέα. Ἀκόμα καί στό καθ’ ὕλην ἁρμόδιο ὑπουργεῖο παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης μόνον ὁ Παναγιώτης Σγουρίδης (ἀπό τούς ΑΝΕΛ) ἔχει ἐπαγγελματική ἐπαφή μέ τό ἀντικείμενο!

Αυτό που ζούμε δεν είναι οικονομική κρίση. Είναι εθνική παρακμή.

Φίλοι μας, αυτό που ζούμε τώρα, δεν είναι απλά κάποια οικονομική δυσλειτουργία, που προσπαθούμε να επιδιορθώσουμε. Είναι η παρακμή ενός λαού και ενός ιστορικού έθνους. Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα περιμένουμε το θάμα. Έχουμε μπει σε ένα θανάσιμο σπιράλ παρακμής και πέφτουμε συνεχώς, πλήρως αδρανοποιημένοι, μέχρι το ιστορικό μας τέλος.

Πρέπει να αφυπνιστούμε, να πιαστούμε από κάτι. Δεν είναι δυνατόν να είμαστε ομαδικά τόσο πολύ παραιτημένοι, τόσο πολύ απογοητευμένοι. Δεν μπορεί δεν είναι δυνατόν το μοναδικό μας όραμα να είναι πλέον να μην χάσουμε την εξάρτησή μας από τους δανειστές, να υπογραφεί μια συμφωνία, ό,τι και να ΄ναι, για να γίνει η επόμενη εκταμίευση, προκειμένου να πληρωθεί η επόμενη δόση ξανά στους δανειστές, ώστε να μην μας πετάξουν από το ευρώ!!! Είμαστε ένας εξαρτημένος λαός ο οποίος φοβάται μην χάσει την καλοπέραση που είχε. Και τελικά θα χάσει τα πάντα.