Πως κανείς γίνεται εκείνο που είναι

Ο κ. Τσίπρας στους 6 μήνες που είναι πρωθυπουργός της χώρας, δεν κυβέρνησε ούτε ένα λεπτό, παρά μιλούσε μόνο για οικονομία, για ευρώ, για grexit, για διάσωση του τραπεζικού συστήματος, για οικονομικούς εκβιασμούς, οικονομικούς συσχετισμούς και «έντιμους» οικονομικούς συμβιβασμούς.

Ο κ. Τσίπρας στους 6 μήνες που είναι πρωθυπουργός κατάφερε να κάνει την Ελλάδα πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο Τύπο για την οικονομική της κατάσταση, τα άδεια της ταμεία, τις δόσεις που πλήρωσε και τις δόσεις που δεν πλήρωσε στο ΔΝΤ, για τα συνεχή Eurogroup με θέμα την οικονομική διάσωση της Ελλάδας, τη ρευστότητά της, τη δυνατότητα να ξεπληρώνει τα δανεικά της.

Ο κ. Τσίπρας μετά από 6 μήνες που είναι πρωθυπουργός παλεύει να παρουσιάσει την πρώτη του επιτυχία. Να εξαθλιώσει κι άλλο τους πολίτες ώστε να χορηγήσει χρήμα στις τράπεζες για να μπορούν οι συνταξιούχοι να παίρνουν ολόκληρη τη σύνταξή τους, η οποία σύνταξή τους θα είναι μειωμένη μετά την απώλεια του ΕΚΑΣ, αλλά οι τράπεζες θα είναι ισχυρές. Στο μυαλό τού κ. Τσίπρα αυτό μπορεί να φαντάζει και ως επιτυχία.

Τι φέρνει το 3ο Μνημόνιο στα ΜΜΕ

Τα εύσημα στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να μοιράζουν οι καναλάρχες, και όχι μόνο μέσω των τηλεοπτικών δελτίων και των τηλεσχολιαστών τους. Ο αρχικός στόχος για είσπραξη εσόδων από τις τηλεοπτικές άδειες εξαφανίστηκε από την ελληνική πρόταση, ενώ τελικά στον νόμο που ψηφίστηκε δεν προβλέπεται και η άμεση καταβολή του ειδικού φόρου τηλεόρασης.

Το Μνημόνιο 3, ωστόσο, έχει διατάξεις που αφορούν άμεσα ή έμμεσα τα Μέσα Ενημέρωσης και τους εργαζομένους σε αυτά. Η απελευθέρωση των απολύσεων είναι η πρώτη μεγάλη επίπτωση στα ΜΜΕ, όπως και σε όλο τον ιδιωτικό τομέα. Και για τις επιχειρήσεις Μέσων, ωστόσο, υπάρχουν μέτρα. Όσον αφορά τον Τύπο, αυξάνεται ο ΦΠΑ για το χαρτί, ενώ εξαιρούνται της ένταξης παροχής υπηρεσιών στο καθεστώς ΦΠΑ οι ραδιοτηλεοπτικές υπηρεσίες. Συγκεκριμένα, στο παράρτημα του νόμου προβλέπεται η εξαίρεση για την παροχή «τηλεπικοινωνιακών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών υπηρεσιών» εφόσον ο παρέχων την υπηρεσία και ο λήπτης έχουν ως τόπο κατοικίας το εσωτερικό της χώρας.

Μας εμπαίζει ο Τσίπρας (και τα πολιτικά πτώματα)

Πάει πολύ ένας αξιοθρήνητος Πρωθυπουργός ο οποίος ομολογεί ο ίδιος ότι «διαπραγματευόταν» ξυπόλητος στα αγκάθια, δίχως στρατηγική και κανένα εναλλακτικό σχέδιο, να μας εμπαίζει ασύστολα: Η αυθάδεια των απατεώνων και των συνειδητών …εκτελεστών!!!

Μας εμπαίζει ο Τσίπρας και είναι θρασύτατη κουτοπονηριά υπεκφυγής από το ΑΙΣΧΟΣ που ο ίδιος υπέγραψε, όταν κατηγορεί τους άλλους, ΨΕΥΔΩΣ, ότι δεν διέθεταν εναλλακτικό σχέδιο…

Αυτός ως Πρωθυπουργός δεν μας λέει αν είχε κάποιο εναλλακτικό σχέδιο και αν όχι γιατί «διαπραγματευόταν» πέντε μήνες;

«Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου...»

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Ότι μας έφαγαν οι ξένοι ως γλάροι»
Μακρυγιάννης

«Ποιος το περίμενε στ’ αλήθεια
να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους,
που μας τα ‘λέγαν κάθε βράδυ απ’ τα Λονδίνα τους.

Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει,
δε θα το βάλουμε μαράζι
και δε θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε,
γιατί δεν είν’ πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:

Αγαπάτε τους φίλους σας

Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή. Εγώ μιλώ για την αληθινή, θεία αγάπη. Βοήθησε το φίλο σου για το καλό -και ζήτησε τη βοήθειά του για το καλό- μόνον αυτό μπορεί να από ονομαστεί πραγματική φιλική αγάπη. Επιθυμώ το φίλο όχι για να κολακεύει τις αδυναμίες μου και να σκεπάζει και να δικαιολογεί τα λάθη μου αλλά, αντίθετα, να με διορθώνει στο κακό και να με υποστηρίζει στο καλό. Τέτοια φιλία είναι καθαρτήριο, στο οποίο ο άνθρωπος καθαρίζεται από τις άγριες και χαμηλές συνήθειες και διαθέσεις. Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα. Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο. Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου. Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε.

Όπως παλιά...

Το blog δεν ξέρει για σάς, αλλά το ίδιο αισθάνεται μιά βαθιά και άδολη συγκίνηση,
...όπως όταν ξαναβλέπει κανείς παλιό φίλο απ' τον στρατό, ή παλιό συμαθητή, ή ξεχασμένο συγγενή,
...και ανακαλεί στην μνήμη του στιγμές παλιές, καλές, που δεν πίστευε ότι θα έχει την τύχη ξαναζήσει!

Βαθιά συγκινημένο λοιπόν απ' το άκουσμα παλών αγαπημένων εκφράσεων όπως: "πρώτη και δεύτερη εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ", "αξιολόγηση", "προαπαιτούμενα", "απελευθέρωση δόσης"(!), (όπου την δόση την φανταζότανε πάντα σαν μιά αλυσοδεμένη μάνα, κουρελιασμένη και λερή, που περίμενε πώς και πώς να την αφήσουν, να πάει να συναντήσει τα παιδιά της που τριγυρνούσαν στους δρόμους κουρελιασμένα κι αυτά, και πεινασμένα, αποδιωγμένα απ' τους ανθρώπους, να τρώνε ξεροκόματα που ήταν πεταγμένα κάτω από κάποιους φιλεύσπλαχνους φιλόζωους, μα κατά βάθος αισχρούς παιδόφιλους που στο μυαλό τους είχαν άλλα πράγματα!)

Περί αδραγμάτων, δραγάτηδων, δραγουμάνων κ.ά.

Αναμνήσεις από τα αμπέλια των παιδικών μου χρόνων

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Θυμάμαι τα αμπέλια στο χωριό μου, όταν ήμουν παιδί, και τις δραγατσιές, τις καλύβες των αμπελοφυλάκων, των δραγατών, όπως τους λέγαμε τότε. Δραγάτης, Δραγουμάνος, στα μοναστήρια, το όνομα πρέπει να βγαίνει από το ρήμα "αδράχνω" στα λατινικά "μαντσιπάτσιο" (που σημαίνει ότι τα πρόσωπα αυτά έχουν διοικητική, προανακριτική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία, με άδεια να οπλοφορούν και να χρησιμοποιούν όπλα. Ο δραγάτης ενέπνεε τόσο σεβασμό (και φόβο), όσο δεν ενέπνεε όλη η αστυνομική κι η αγρονομική δύναμη της περιοχής.

Ο δραγάτης μπορούσε να σε "αδράξει" δηλαδή να σε βάλει στο χέρι και όχι απλώς να σε κατηγορήσει στην αστυνομική ή εισαγγελική αρχή, αλλά να τσακώσει. Απ το αδράχνω βγαίνει και η ¨δραχμή", που δεν είναι απλώς νόμισμα, όπως είναι τα χαρτιά, αλλά είναι "δράγμα", δηλαδή αντικείμενο υλικό, ίσης με την αναγραφόμενη επάνω του αξία.