Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

Πειραγμένα αυτοκίνητα, ιστιοπλοϊκά, και ...Α.Π.Ε.

Τώρα που οι πάντες έχουν μάθει για το λογισμικό που μείωνε τις εκπομπές των ντηζελοκινητήρων της VW, όταν ήταν να περάσουν εξετάσεις, θα σας πω ότι σκάνδαλο-ξεσκάνδαλο, είναι μικρό και ασήμαντο πταίσμα μπροστά στα άλλα κόλπα των Γερμανών και της Πράσινης Απάτης που προωθούν.

Πρώτα από όλα μου αρέσουν μια χαρά τα VW (και τα Audi), και εάν είχα λεφτά, και εάν αγόραζα αυτοκίνητο, θα έπαιρνα ένα VW Golf (ή ένα Audi A3) με ντηζελοκινητήρα TDI 1,6 λίτρων. Εμφανισιακά μου αρέσουν περισσότερο από άλλα παρεμφερή, δεν με νοιάζουν οι εκπομπές, (όλοι μιλάνε για CO2, δηλαδή κατανάλωση καυσίμων, ελάχιστοι ξέρουν τα NOx -- αυτά, σε αντίθεση με το CO2 είναι πραγματικοί ρύποι!), με νοιάζουν τα τέλη κυκλοφορίας και ο Δακτύλιος. Φυσικά και με νοιάζει η "ιπποδύναμη", αν και στην Ελλάδα είναι μάλλον υποκατάστατο για φαλλικές ανεπάρκειες ή άλλα συμπλέγματα και 1,6 λίτρα είναι υπεραρκετά για τους δρόμους μας.

Νικημένος

Μία Ελλάδα κολλημένη στις οθόνες των τηλεοράσεων να ακούει για παράκτιες εταιρείες και τραπεζικούς λογαριασμούς ίσα με τον προυπολογισμό της Ελλάδας. Πολιτικοί όλων των τάξεων και όλων των παρατάξεων. Πολιτικοί που έχουν βολέψει τα 30 τους, τα 40 τους, τα 50 τους, τα 60 τους και τον οικογενειακό τους τάφο. Πολιτικοί που ψάχνουν έναν πατέρα εθνάρχη και πολιτικοί που ψάχνουν μία υποψία αριστερού κυττάρου στο γενεαλογικό τους δέντρο, για να δικαιολογήσουν την βουλευτική τους έδρα.

Από κάτω ένας λαός ζει σε μία άλλη γη. Στην Γη των Ψυχοφάγων. Η υποψία περηφάνιας που μπορεί να είχε ο καθένας γκρεμίζεται από τον πιο ρηχό γκρεμό του πλανήτη: τον ενδιάμεσο. Το ανθρωποειδές που σε συνδέει με την εξουσία και που θα σε βοηθήσει να «τρυπήσεις» τιμολόγια, να σου βρει «πόρτα» για την επιδότηση, να δώσει μία θέση στο παιδί σου για το δημόσιο. Το πολιτικό μας Εγώ είναι πλέον χωρισμένο στα δύο: στην υπερηφάνεια και στην επιβίωση. Αυτός ο λαός δεν έχει πλέον σύντροφο να κατέβει στο δρόμο και έχει αφήσει τον εαυτό του έξω από την κρεββατοκάμαρα γιατί δε μπορεί να ονειρεύεται πια.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2015

Το «νέο»: Η αναπαλαίωση του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ…

Φώτο: Σίβυλλα
Η πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη συντελεστεί προ πολλού…

ΤΩΡΑ αυτή η αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ των ανδρεικέλων (ΓΑΠ και CIA) βαπτίζεται από τους «αριστερούς» κατασκευαστές-καρατομητές της Γλώσσας σε «ΝΕΟ»: Το «ΝΕΟ που παραμερίζει το ΠΑΛΙΟ»!!!

Ενδεικτικά παραδείγματα αυτής της αναπαλαίωσης του ΠΑΣΟΚ και της δολοφονίας των λέξεων:

α) Θεοδώρα Τζάκρη: Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ το 2009 (ΓΑΠ), μάλιστα της είχαν ανατεθεί καθήκοντα υφυπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης!!!

ΤΩΡΑ υφυπουργός αρμόδια για θέματα Βιομηχανίας!!!

Ζούμε μεγάλες στιγμές!

Εντάξει, από την ημέρα που η Μέρκελ πήρε αγκαζέ τον Τσίπρα και τον ξενάγησε στο κτίριο της Καγκελαρίας κατάλαβα ότι μπορώ να περιμένω κάθε φορά τα χειρότερα από τον Έλληνα πρωθυπουργό. Παρά ταύτα, καταφέρνει ακόμη να με εκπλήσσει. Είναι ένα χάρισμα κι αυτό.

Έκανε υπουργό Παιδείας τον Νίκο Φίλη! Τον Φίλη ρε μάγκα, που τον βλέπει η φαντασία και παθαίνει κατάθλιψη. Τον Φίλη, που τον συνάντησε μια μέρα η πρωτοτυπία κι έπαθε τρεις κρίσεις πανικού απανωτές. Τον Φίλη που τον χαρακτηρίζει η νοηματική ασυνέχεια. Πάω στοίχημα ότι ο Φίλης δεν ήταν προϊόν καραμπόλας «να τους βολέψουμε όλους». Ο Φίλης ήταν προαποφασισμένη επιλογή του Τσίπρα για το υπουργείο Παιδείας. Γι’ αυτό κι έστειλε τον Ερνέστο σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο.

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2015

Ο δάσκαλος του Γένους Φώτης Κόντογλου

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

«Όποτε καθίσω και λογαριάσω τι γερό, τι ακατάλυτο έχω στην βιβλιοθήκη μου, τι θα μπορούσα να πιάσω σε μίαν ώρα ανάγκης και να στυλωθώ, πιάνω τον Κόντογλου…»

(Γιώργος Ιωάννου)

Στις 13 Ιουλίου του 1965 κλείνει για πάντα τα μάτια του ο Φώτης Κόντογλου, ο Δάσκαλος του Γένους, ο «αρχαίος» άνθρωπος της Ανατολής. Κατά το ξόδι του, ο τότε αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χρυσόστομος, είπε μεταξύ άλλων: «Τοιούτον άνδρα προπέμπομεν σήμερον, αδελφοί, άνδρα, ο οποίος μπορεί να καταταγή, χωρίς υπερβολήν, μεταξύ των αγίων και ομολογητών της Πίστεως. Διότι οι ομολογηταί της Πίστεως αυτό ακριβώς έκαμνον, ό,τι έκαμνε και ο αείμνηστος Φώτιος. Εστάθη ευθυτενής, εστάθη γενναίος απέναντι των πολεμίων της Ορθοδόξου ημών Πίστεως και εγκατάλειψεν εις τον κόσμον αυτόν μίαν παράδοσιν, αλλά και γραπτόν λόγον, ίνα η νεωτέρα γενεά εκπαιδεύεται εις τα ελληνοχριστιανικά νάματα…».

Τα ωραία των ωραίων

Η πραγματικότητα έχει ξελαρυγγιαστεί να φωνάζει για την ποιότητα των κομμάτων κι εμείς δεν την ακούμε. Αυτό τουλάχιστον καμωνόμαστε...

Η ομορφότερη «τριπλέτα» νεοκλασικών κτιρίων στο κέντρο των Αθηνών είναι το Πανεπιστήμιο, η Ακαδημία και η Εθνική Βιβλιοθήκη. Επειδή μας κυβερνούν επί σειράν δεκαετιών άτομα που πρέπει να κουβαλάνε εντός τους άσβεστο τον έρωτα για τη νομαδική ζωή στη μακρινή Μογγολία ή στις άνυδρες ερήμους περιοχών με ακατάληπτα ονόματα, επιτρέπουν να καλύπτεται η ανοίκεια (για εκείνους) θέα των κομψών νεοκλασικών κτιρίων. Αφήνουν τους δικούς τους ανθρώπους να στήνουν γιούρτες, αντίσκηνα, πάγκους με λαθραία, καραγκιοζ-μπερντέδες και άλλες εγκαταστάσεις ενδεικτικές του πολιτισμού τους. Επίσης, επιτρέπουν (ή απροκάλυπτα ενθαρρύνουν) την αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους και τον βανδαλισμό των αγαλμάτων που βρίσκονται στους περιβάλλοντες χώρους των προαναφερθέντων κτιρίων.

Θεωρία, πράξεως επίβασις

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η σκέψη αυτή κρύβει μεγάλη υποκρισία. Είναι σαν τη σκέψη του Κουτσούμπα, επειδή δεν έχουμε υπαρκτό σοσιαλισμό δεν αγωνιζόμαστε για το κοινωνικό κράτος μέχρι ο υπαρκτός σοσιαλισμός να γίνει πραγματικότητα ή σαν τη σκέψη του λεβίτη του Ευαγγελίου, που άφησε τον πληγωμένο και συνέχισε το δρόμο του, μια που ο κόσμος είναι γεμάτο πληγωμένους.

Αυτή είναι η θέση που υποστηρίζει στη Βιριδιάνα του ο Μπονουέλ. Δείχνει στο πρώτο πλάνο κάποιον που περιθάλπει ένα πληγωμένο σκύλο. Και κάποιον άλλον που σώζει μια μέλισσα απ΄ τον πνιγμό. Και στα άλλα πλάνα δείχνει τη ματαιότητα της σωτηρίας των πλασμάτων που κινδυνεύουν δίπλα μας. Δείχνει ότι αμέτρητες αισθανόμενες υπάρξεις μένουν αβοήθητες. Αφού λοιπόν δεν μπορώ να σώσω όλους τους πληγωμένους της γης, δεν σώζω και αυτόν που μπορώ.