Παιδεία: Σταθερά στα χέρια του Σόρος

Τα Μνημόνια είναι οι κώδικες του 4ου Ράιχ που, εκτός από την καταλήστευση του ελληνικού λαού και τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας, επιβάλλουν και τον εφιάλτη της ομογενοποίησης της σκέψης, την ομοιομορφία της ισοπέδωσης…

Με την άνοδο της «αριστερής» κυβέρνησης γίνεται πλέον ξεκάθαρο ότι κάθε κυβέρνηση αποτελεί τη συνέχεια της προηγούμενης: Εκτελεστές των «συμβολαίων θανάτου» του 4ου Ράιχ…

Κάθε κυβέρνηση (κατοχική πλέον) συνεχίζει τα εγκλήματα και τη φρίκη της προηγούμενης, που σημαίνει ότι τα εγκλήματα και η φρίκη συσσωρεύονται προσθετικά και διογκώνονται πολλαπλασιαστικά…

Γιατί βραχνιάζει η φωνή στο κρυολόγημα

Το βράχνιασμα είναι μια φωνητική διαταραχή, που συνοδεύεται από αλλαγή της ποιότητας της φωνής. Η φωνή γίνεται πιο βαθειά, άγρια και με αδυναμία χρησιμοποίησης όλων των συχνοτήτων της, που παράγονται από τις φωνητικές χορδές.

Γιατί όμως βραχνιάζουμε ή μιλάμε με βαθιά φωνή όταν κρυολογούμε;

Η αιτία βρίσκετα στο οίδημα (διόγκωση) πολλών τμημάτων της ανώτερης αναπνευστικής οδού που προκαλεί το κρυολόγημα, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται οι φωνητικές χορδές και ιστοί κάτω από αυτές.

Όταν φυσάει, τους πληρώνουν για να μην γυρίζουν

bloomberg.com

Η είδηση δεν είναι καινούργια, κι ας είναι χθεσινή: Η μεταβλητή, κουτουρού, "ενέργεια" που εγχέουν τα αιολικά, όταν πάψει να είναι λίγη και ασήμαντη, κάνει τις αγορές και την ηλεκτροπαραγωγή άνω κάτω: Επειδή φύσηξε στην Δανία και στην Γερμανία, (ναι, φυσάει περίπου ταυτόχρονα σε γειτονικές χώρες) οι Γερμανοί πληρώνουν τους Δανούς αιολικούς να μην ...γυρίζουν.

Το τζάμπα ρεύμα με πρίζες από τον ουρανό του γραφικού "επιστήμονα", είναι τόσο τζάμπα και τόσο ...ρεύμα που θα τον πληρώνουμε €116,99 την μεγαβατώρα (κόστος που πληρώνει ο καταναλωτής, και που εισπράττουν οι αιολικοί) για να μας το διαφημίζει.

Τα κατεβάσαμε… κύριε Πρωθυπουργέ;

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που το Μαξίμου έχει εικόνα «παιδικής χαράς». Έχει συμβεί και με άλλες κυβερνήσεις, δυστυχώς συμβαίνει και με αυτή σε μια εξαιρετικά δύσκολη κι απαιτητική συγκυρία που απαιτεί τα αντανακλαστικά να βρίσκονται σε εγρήγορση. Αναφέρομαι στην υπόθεση των tweets του Τσίπρα που ανέβηκαν και κατέβηκαν…

Είναι τόσο σημαντικό; Ναι είναι. Όταν εκφράζεται ο πρωθυπουργός της χώρας έστω και μέσα από το tweeter, είναι δημόσια θέση της χώρας και δεν είναι ούτε πλακίτσα, ούτε αστειάκι για να περάσει η ώρα.

Διάλειμμα...

Οι προδότες-δωσίλογοι που μας κυβερνούν, θα ήθελαν πολύ να απελπιστούμε και να σταματήσουμε να αντιδρούμε, ώστε να επιτελέσουν την καταστροφή πατρίδας και λαού ανενόχλητοι.

Θα ήθελαν πολύ να μας αφαιρέσουν καθε διάθεση χαράς, και κάθε δυνατότητα απόλαυσης,
..ώστε νύχτα-μέρα να στροβιλιζόμαστε εμείς και οι σκέψεις μας στον καταθλιπτικό χορό των χρεών, της ανεργίας, των κατασχέσεων, της φτώχειας, της μιζέριας.
Θα ήθελαν πολύ να μας δουν στον φαύλο κύκλο απελπισίας-παράδοσης-αποδοχής της μοίρας μας ως "μονόδρομο", όπως τους αρέσει η έκφραση,
..ενώ ξέρουν πολύ καλά πως ο μόνος μονόδρομος είναι της προδοσίας και της παλιανθρωπιάς που βαδίζουν αυτοί.

Φαρδιού, πλατιού, παχιού κολιού

Οποιος διαβάζει σχολικά βιβλία πείθεται για την ανάγκη τής κατ' οίκον εκπαίδευσης. Κάθε σπίτι να γίνει κρυφό σχολειό.

Και εκεί που λέγαμε ότι με τον Σημίτη, τον ΓΑΠ και τον Τσακαλώτο έχουμε εξαντλήσει τις ευκαιρίες να ξεχάσουμε όσα ελληνικά ξέρουμε, η δημόσια εκπαίδευση μας φέρνει κατακούτελα το βιβλίο Γραμματικής Ε' και ΣΤ' Δημοτικού, με απίθανους τύπους κλίσεων και επικλήσεων του δαίμονος της αγραμματοσύνης που μερικοί θέλουν να καταλάβει τα σώματα των μικρών παιδιών. Στη σελίδα 99 διαβάζουμε: «Τα νερά του βαθιού* ποταμού μεταφέρουν χώματα και ρίζες δέντρων. Η δύναμη των νερών των βαθιών ποταμών είναι τεράστια. Η Ελλάδα δεν έχει πολλούς βαθιούς ποταμούς».

«Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό»

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

«Οι άνθρωποι θα μείνουν πτωχοί, γιατί δεν θα ‘χουν αγάπη στα δένδρα» Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Παραπέμπω, εν πρώτοις, σ’ ένα έξοχο κείμενο του τροπαιούχου Νομπελίστα μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Έλεγε το 1936: «Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα, πώς δεν είμαστε στην Ελλάδα, πώς αυτό το κατασκεύασμα, που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μία πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό». Κι αν αυτά λέγονται λίγο πριν από το ένδοξο ΄40, όπου οι Έλληνες μπορούσαν ακόμη να «μεθύσουν» από το «αθάνατο κρασί του Εικοσιένα», τι να πούμε για το σήμερα;