![]() |
| Τόσο λεβέντης ήτανε κι ακόμα παραπέρα. Μόλις κινούσε στον χορό οι άλλοι κάναν πέρα. |
Ακόμα και οι συναγρίδες Τυρνάβου που τυγχάνουν οπαδοί της αφροτζάζ και συχνάζουν σε κακοφωτισμένα ημιυπόγεια του Μανχάταν απορούν με την αναισθησία των Ελλήνων. Πέρασαν Χριστούγεννα. Ήρθε Πρωτοχρονιά. Τινάχτηκε η σκόνη από τους κουραμπιέδες. Κατακάθισε το μέλι στα μελομακάρονα. Χωνεύτηκαν δισεκατομμύρια τόνοι αμνοεριφίων και τα αβοήθητα στομάχια υποχρεώθηκαν να διεκπεραιώσουν αμέτρητες ποσότητες απροσδιορίστων παχυντικών υλικών. Κι ενώ συνέβησαν όλα αυτά ουδείς αναρωτήθηκε που βρίσκεται, τι κάνει, πώς διάγει, τι σκέπτεται και αν μπορεί να σκέπτεται ο Γεώργιος Ανδρέας Παπανδρέου. Μόνο οι αμετανόητοι οπαδοί του (καλή ώρα όλοι ημείς) πέμπουν νοερό μήνυμα, βουβή έκκληση, σπαραχτική απορία: «Που νάσαι; Σε ποιο προσκέφαλο να γέρνεις να κοιμάσαι;» Ίσως κάποιος γενναίος και λίαν απελπισμένος να μπορεί ακόμα να παρακολουθεί τηλεόραση και να τον σπόταρε κάπου ανάμεσα στα βιντεοσκοπημένα πανηγύρια όπου οι προσκεκλημένοι έρχονται με το στανιό στο τσακίρ κέφι για να σαγηνεύσουν τα μηχανάκια της ΕϊΤζιΜπί. Ας μας απαλλάξει από την αχρείαστη αγωνία. Ας μας πει ότι (τουλάχιστον) ζει ο λεβέντης μας.




