O Μεϊμαράκης το έριξε στα ανέκδοτα…

Ο Μεϊμαράκης για τον Τσίπρα: «Τρελαίνομαι από την χαρά μου να ακούω μαρξιστή – λενινιστή να μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις».

Προφανώς ο Μεϊμαράκης θέλει να κάνει χιούμορ. Άλλο όμως το χιούμορ και άλλο το ανέκδοτο. Τα ραχιτικά μυαλά και τα καχεκτικά πολιτικά αναστήματα, αυτό δεν το γνωρίζουν. Έτσι ταυτίζουν το χιούμορ με το γαργαλιστικό ανεκδοτάκι, χυδαίο κατά κανόνα…

Φτηνό και γελοίο ανέκδοτο είναι να χαρακτηρίζεις τον Τσίπρα «μαρξιστή-λενινιστή»:
Χυδαίος πολιτικάντικος εξυπνακισμός που απορρέει από την καταθλιπτική πολιτική κενότητα, τη δραματική ιστορική άγνοια και θεωρητική καχεξία του επίδοξου αρχηγού της ΝΔ.

E.B.I.T.D.A (ή, "Εμπιντά")

Έχω βαρεθεί να ακούω την λέξη Εμπιντά... Έχεις πληρώσει ποτέ ταβερνιάρη με Έμπιντα; είπε ο a. thymosophus...

Το EBITDA είναι τα "κέρδη μιας εταιρείας προ τόκων, φόρων και αποσβέσεων" και το ανακάλυψαν οι αναλυτές που έκαναν συγκρίσεις εταιρειών (πχ για εξαγορές και συγχωνεύσεις, για να "βγάζουν" από την ανάλυση μη λειτουργικά έξοδα). Earnings Before Interest, Taxes, Depreciation and Amortization. Κέρδη προ τόκων, φόρων και αποσβέσεων (όπου το Amortization είναι σαν το Depreciation αλλά για "άϋλα").

Αρνητικό EBITDA σημαίνει ότι η εταιρεία δεν μπορεί να καλύψει τους τόκους των δανείων της, κακό πράγμα. Σε αντίθεση όμως, το θετικό EBITDA δεν είναι αναγκαστικά "καλό" από μόνο του, αφού με σκέτο θετικό EBITDA κάλλιστα μένεις νηστικός.

Αναίδεια και ατιμωρησία: Οι γάγγραινες της πατρίδας

«Παισί δ’ αιδώ χρή πολλήν, ου χρυσόν καταλείπειν»

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

«Πρέπει κανείς ν’ αφήνει στα παιδιά του την αρετή της αιδούς και όχι χρυσάφι» Πλάτων

Πριν από μερικά χρόνια στάλθηκε στα σχολεία μια εγκύκλιος σχολικού συμβούλου της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διά της οποίας στιγματιζόταν και περιγραφόταν με μελανά χρώματα η ολοένα αυξανόμενη κακή συνήθεια των μαθητών να αισχρολογούν και να βωμολοχούν, εντός και του σχολικού αυλόγυρου, στα διαλείμματα, και να αισχρολογούν στους τοίχους των σχολικών κτιρίων. Δυστυχώς, ακόμη και στο δημοτικό σχολείο, γινόμαστε αυτήκοοι μάρτυρες της σιχαμερής και επιβλαβούς αυτής έξεως!

Ἡ κα­θο­λι­κὴ ἐ­λευ­θε­ρί­α

Αγιογραφία: Ρωσική εικόνα
της Βαπτίσεως, έργο ίσως
του Αντρέι Ρουμπλιώφ.

Τοῦ σέβ. Μητροπολίτου Μαυροβουνίου κ. Ἀμφιλοχίου (Ράντοβιτς)

Τὸ «θη­ρί­ο» μὲ τὴν «ἀ­πά­τη» του ἔ­χει ἕ­να μο­να­δι­κὸ σκο­πό: τὴ δι­ά­σπα­ση καὶ τὸν ἐ­κμη­δε­νι­σμὸ τῆς δη­μι­ουρ­γί­ας καὶ τοῦ νο­ή­μα­τός της. Καὶ αὐ­τὸ κα­τορ­θώ­νε­ται μὲ τὴ δι­ά­σπα­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὡς κα­θο­λι­κῆς κοι­νω­νί­ας καὶ τοῦ ἀν­θρώ­που ὡς προ­σώ­που.

Ἡ ἀ­πά­τη αὐ­τὴ αἰχ­μα­λω­τί­ζει τὴ ρί­ζα τῶν λο­γι­κῶν ὄν­των, τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­α τους. Χω­ρὶς τὸ φῶς τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας καὶ ὁ Θε­ὸς καὶ ὁ ἄν­θρω­πος καὶ τὸ σύμ­παν κα­λύ­πτον­ται ἀ­πὸ τὸν ἀ­πέ­ραν­το ζό­φο τῆς ἀ­ναγ­και­ό­τη­τας. Στὸ βυ­θὸ τῆς ἀ­λο­γί­ας τὸ πρῶ­το ποὺ λεί­πει εἶ­ναι ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α. Καὶ θὰ λεί­πη ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α πάν­το­τε ἀ­πὸ ἐ­κεῖ, ὅ­που δὲν σώ­ζον­ται οἱ τρι­α­δι­κὲς «ἑ­νώ­σεις» καὶ «δι­α­κρί­σεις», δη­λα­δὴ ἐ­κεῖ, ὅ­που βα­σι­λεύ­ει ἡ σύγ­χυ­ση ἀ­νά­με­σα στὴ «φύ­ση» καὶ στὸ «πρό­σω­πο», εἴ­τε αὐ­τὸ ἀ­να­φέ­ρε­ται στὸ Θε­ὸ εἴ­τε στὴν κτι­στὴ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Ο πάσχων άνθρωπος

Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

Ο πάσχων άνθρωπος, στη μακρόχρονη πορεία του, απέτυχε να θεραπεύσει με το μυαλό, τα δεινά που τον μαστίζουν. Το ίδιο το μυαλό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η γνώση κάνει τον άνθρωπο υπερήφανο, αλαζονικό, μοναχικό. Φτώχεια, αρρώστιες, πόλεμοι, πυρηνική απειλή, δεν εξαλείφονται με περισσότερο μυαλό, αλλά με περισσότερη αγάπη.

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ, το περιστατικό αυτό από τη ζωή του Ιησού στο ναό, γιατί είναι και μια παραβολή για το θέμα που γράφουμε. Οι ευαγγελιστές αναφέρουν τη θεραπεία των τυφλών και των χωλών που προσήλθαν στο ναό, όταν ο Ιησούς έδιωξε από αυτόν τους πωλητές και τους αγοραστές που υπήρχαν εκεί. Η θεραπεία ακολουθεί τον εξαγνισμό του ναού. Παραθέτουμε τη σχετική περικοπή από το ευαγγέλιο του Ματθαίου.

Χαμπέρ Αλέρτ – Απωλέσθη ΓΑΠ!

Τόσο λεβέντης ήτανε κι ακόμα
παραπέρα. Μόλις κινούσε στον χορό
οι άλλοι κάναν πέρα.

Αν ψηφίζεις και πονείς, ψάξε Γιώργο για να βρεις. Λείπει καιρό μα δεν εφάνη, τον αναζητούν οι χάνοι.

Ακόμα και οι συναγρίδες Τυρνάβου που τυγχάνουν οπαδοί της αφροτζάζ και συχνάζουν σε κακοφωτισμένα ημιυπόγεια του Μανχάταν απορούν με την αναισθησία των Ελλήνων. Πέρασαν Χριστούγεννα. Ήρθε Πρωτοχρονιά. Τινάχτηκε η σκόνη από τους κουραμπιέδες. Κατακάθισε το μέλι στα μελομακάρονα. Χωνεύτηκαν δισεκατομμύρια τόνοι αμνοεριφίων και τα αβοήθητα στομάχια υποχρεώθηκαν να διεκπεραιώσουν αμέτρητες ποσότητες απροσδιορίστων παχυντικών υλικών. Κι ενώ συνέβησαν όλα αυτά ουδείς αναρωτήθηκε που βρίσκεται, τι κάνει, πώς διάγει, τι σκέπτεται και αν μπορεί να σκέπτεται ο Γεώργιος Ανδρέας Παπανδρέου. Μόνο οι αμετανόητοι οπαδοί του (καλή ώρα όλοι ημείς) πέμπουν νοερό μήνυμα, βουβή έκκληση, σπαραχτική απορία: «Που νάσαι; Σε ποιο προσκέφαλο να γέρνεις να κοιμάσαι;» Ίσως κάποιος γενναίος και λίαν απελπισμένος να μπορεί ακόμα να παρακολουθεί τηλεόραση και να τον σπόταρε κάπου ανάμεσα στα βιντεοσκοπημένα πανηγύρια όπου οι προσκεκλημένοι έρχονται με το στανιό στο τσακίρ κέφι για να σαγηνεύσουν τα μηχανάκια της ΕϊΤζιΜπί. Ας μας απαλλάξει από την αχρείαστη αγωνία. Ας μας πει ότι (τουλάχιστον) ζει ο λεβέντης μας.

Ξενομανίας τό ανάγνωσμα.

Γίναμε δυτικολάτρες.

Ξενομανία δέν θά πεί τίποτα. Μιά φορά κι έναν καιρό είχαμε ξενομανία, δηλαδή κάποια λαφριά ψυχική αρρώστεια, ένα συνάχι. Τώρα πάθαμε μιά πολύ βαρειά αρρώστεια, θες πανούκλα, θες γρίππη κακοηθέστατη, μα όχι ασιατική, αλλά ευρωπαϊκή. Πώς νά τήν πούμε; Ξενολατρία; Ξενοπροσκύνημα; Εγώ τουλάχιστο, μ' όλο που λένε πως είμαι καλός λογομάστορας, δε μπορώ να βρω κάποια ονομασία, που να μπορεί νά δώσει μιά μικρή ιδέα γι' αυτή τή θανατηφόρα αρρώστεια που μας δέρνει, και που όλο και χειροτερεύει.

Και δεν είναι σωστή η ονομασία ξενολατρία. Σωστή θα ήτανε αν τη λέγαμε Δυτικολατρία. Γιατί, μονάχα τα ευρωπαϊκά πράγματα ἤ, καλύτερα, τα Δυτικά, είναι για μας ουρανοκατέβατα, όλα όσα έρχουνται από κείνες τις χώρες που βρίσκουνται κατά τό βασίλεμα τού ήλιου, ενώ δεν έχουμε την παραμικρή εκτίμηση σε ό,τι έρχεται από τήν Ανατολή. Είμαστε γυρισμένοι κατά το βασίλεμα του ήλιου, σα να περιμένουμε να βγει από κει ο ήλιος.