Λαρισινά δοκίμια
Του Μ.Ε. Λαγκουβάρδου
Ο Όμηρος αν και περιγράφει έναν ολόκληρο πόλεμο, δεν αρχίζει τη διήγησή του από τίποτε μεγάλα και σπουδαία γεγονότα. Ο Όμηρος κάνει εντελώς το αντίθετο. Αρχίζει το έπος της Ιλιάδος με το θυμό του Αχιλλέα, γιατί του πήραν το λάφυρό του, την όμορφη Βρισηίδα. Το ίδιο και το Ευαγγέλιο δεν μιλάει ποτέ γενικά. Νιώθεις σαν να αναφέρεται προσωπικά σε σένα. Λες και μόνον εσύ υπάρχεις σε αυτόν τον κόσμο και ο Θεός.
Προχθές, στο καφενείο, ο Κώστας μίλαγε για την κατάσταση και επισήμανε τα λάθη που έγιναν. Ακούγοντάς τον ένιωθες σαν να μιλάει από κάπου μακριά, μπορεί και έξω από το τη γή, από κάποιο δορυφόρο. Για να τον συνεφέρω του θύμισα τα λόγια του Ευαγγελίου, μην κρίνετε, για να μη κριθείτε. Γιατί το Ευαγγέλιο και ο Όμηρος μιλούν προσωπικά; Ακόμα και η έννοια του μαζικού είναι διττή. Σημαίνει αυτό που περιλαμβάνει πολλούς ανθρώπους και αυτό που περιλαμβάνει έναν μόνον, αλλά αφορά στους πολλούς.