Το συγκλονιστικό αριστούργημα "Άξιον Εστί",
..που μυρίζει θάλασσα κι αρμύρα, και ρείκι και θυμάρι και αγριόμεντα,
..και που μελοποιημένο με την αθάνατη μουσική του Μίκη,
..σε κάνει ν' ακούς το πέταγμα του γλάρου, τον φλοίσβο του ρυακιού με τις καλαμιές, το σούρσιμο της σαύρας στα ξερόχορτα δίπλα στην ξερολιθιά, το θρόϊσμα των φύλλων της ελιάς και της πορτοκαλιάς, το άγριο συνάντημα του κεραυνού με τις απάτητες βραχένιες βουνοκορφές,
..δεν μπορείς να το καταλάβεις με το μυαλό, δεν το κατανοείς με τον νού,
..παρά με τό σφίξιμο που νοιώθεις στην καρδιά όταν το διαβάζεις ή το ακούς,
..με τον κόμπο που σου φέρνει στον λαιμό η "νοσταλγία" της ελληνικότητας που το πλημμυρίζει.
