Δεν έβλεπαν καμία χαρά στη ζωή τους

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Στην ρωσική κινηματογραφική ταινία "Το Νησί", υπάρχει μια απ' τις ωραιότερες σκηνές του κινηματογράφου: Δυο γυναίκες σε ένα Μοναστήρι στο Νησί, αντιμετωπίζουν η κάθε μία ένα σοβαρό δίλημμα:

Η πρώτη γυναίκα είναι υπάλληλος σε κάποια υπηρεσία και έχει το παιδί της παράλυτο, που οφείλεται σε ψυχικό τραύμα. Η γυναίκα αυτή, ώριμη στην ηλικία, καλείται να διαλέξει ανάμεσα στην θεραπεία του παιδιού της και στην εργασία της και διαλέξει την εργασία της.

Η άλλη γυναίκα είναι μια νεαρή κοπέλα έγκυος, που καλείται να διαλέξει ανάμεσα στο να κρατήσει το παιδί της με κίνδυνο να μείνει μόνη της σε όλη της τη ζωή, διότι φοβάται ότι κανείς δεν θα την πάρει με το παιδί ή να διακόψει την κύηση και προτιμάει να κρατήσει το παιδί,όπως την ενθαρρύνει να το κάνει ο Γέροντας του Μοναστηριού.

Βορίδη, Ἄδωνι, ἰδού τό τζαμί σας!

Λήψη ἀπό τό ὑπό ἀνέγερση
ἰσλαμικό τέμενος τῶν Ἀθηνῶν.

Ἄς ἀφήσουμε ἐπιτέλους τίς γκρίνιες, τίς μεμψιμοιρίες, τήν καντήφλα. Ὁλόκληρο τέμενος ἑτοιμάζεται εἰς τάς Ἀθήνας. Πανηγυρίζουν οἱ σύμμαχοι Τοῦρκοι.

Ἄς ξεκινήσουμε μέ τό σαρδόνιο, μαῦρο, σχεδόν βρετανικό χιοῦμορ τῆς Ἱστορίας. Στις 4 Αὐγούστου 2016, στά ὀγδοντάχρονα ἀπό τήν ἐπιβολή τοῦ Ἐθνικοῦ Καθεστῶτος τοῦ Ἰωάννη Μεταξά, ὁ Μάκης Βορίδης καί ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης ἀφαίρεσαν καί τό τελευταῖο χαλικάκι πού μπλόκαρε τά γρανάζια τῆς γραφειοκρατίας γιά τήν ἀνέγερση τοῦ ἰσλαμικοῦ τεμένους στήν Ἀθήνα, τήν πόλη πού οἱ «τρελοί» ἐθνικιστές τοῦ 1821 ἀπελευθέρωσαν ἀπό τούς Ἀγαρηνούς δυνάστες χύνοντας ποτάμια ἀπό τό ἱερό αἷμα τους στή γῆ τοῦ Κόδρου καί τοῦ Ἐρεχθέα.

«Συμβουλές Γέροντος σέ χριστιανούς πού ζοῦν στόν κόσμο»

Νά μή θυμάστε μέ λύπη τό κακό πού σᾶς προξένησε ὁ ἀδελφός σας, γιά νά μή θυμηθεῖ καί ὁ Κύριος τίς δικές σας ἁμαρτίες γιά τίς ὁποῖες σᾶς συγχώρερε.

Τό κακό νά τό νικᾶτε μέ τό καλο. Τό κακό δέν διορθώνεται ποτέ μέ τό κακό (Πρβλ. Ρωμ. Ιβ΄ : 21). Πρίν πεῖτε ὁτιδήποτε, σκεφθεῖτε μήπως μέ τά λόγια σας προσβάλετε τό Θεό ἤ τόν πλησίον σας.

Προτοῦ ἐπισκεφθεῖτε τόν ἀδελφό σας, θέστε ὡς ὄρο στόν ἑαυτό σας νά διατηρήσετε καί μετά τήν ἐπίσκεψή σας τήν ἴδια ἀγαθή διάθεση καί ἀγάπη πού τρέφετε καί τώρα ἀπέναντί του, ἀνεξάρτητα ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά σᾶς ὑποδεχθεῖ ἐκεῖνος.

Σέ κάθε προστριβή μέ τόν πλησίον σας ἐξετάστε πρῶτα τόν ἑαυτό σας. Ἀσκώντας αὐστηρή αὐτοκριτική, σχεδόν πάντα θά διαπιστώνουμε πώς αἰτία τῆς δυσαρέσκειας εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτός.

Είπανε ξανά «ναι» σε όσα λέγανε ότι θα πουν «όχι»...

Η κυβέρνηση των «αριστερών» ανδρεικέλων …συμφώνησε με τους τοκογλύφους του 4ου Ράιχ στην …ΥΠΟΤΑΓΗ: Είπε ένα βροντερό «ναι» σε όσα έλεγε ότι θα πει «όχι»!!!

Φυσικά ΟΥΔΕΙΣ πίστευε ότι θα έπραττε διαφορετικά. Αυτή η κυβέρνηση που και τα λαϊκά «ΟΧΙ» τα μετατρέπει σε «ΝΑΙ», δεν ήταν δυνατόν να αντιταχθεί, σε τίποτα και στο ελάχιστο, στους τοκογλύφους…

Και προκειμένου να παραμείνει στην κυβερνητική καρέκλα, όσο περισσότερο είναι δυνατόν, είναι ικανή να πουλήσει τα ΠΑΝΤΑ και να χοροπηδάει, με τα τέσσερα, μπροστά στους τοκογλύφους…

Στο χέρι του είναι

Κανένας δεν είναι αίτιος της απώλειας, παρά το θέλημα του ανθρώπου. Ο Θεός είναι αίτιος της σωτηρίας, ο οποίος μας χάρισε τη ζωή και την μακαριότητα, τη γνώση και τη δύναμη, τον ίδιο τον Εαυτό Του. Αλλά ούτε και ο διάβολος μπορεί να οδηγήσει με την βία τον άνθρωπο στην απώλεια, παρά μόνο βάζει στο νου ενθύμηση του κακού. Εμείς όμως, θεληματικά, και με τη γνώμη μας προτιμούμε να κάνουμε το κακό και δεν μας βιάζει ο υπεράγαθος Θεός, για να μην παρακούσουμε παρά τη βία και έχουμε βαρύτερη τιμωρία. Ούτε και το αυτεξούσιό μας αφαιρεί, το οποίο καλώς μας χάρισε. Ώστε στο χέρι του ανθρώπου είναι η σωτηρία ή η απώλειά του».

Ἡ δυσβάστακτη φορολογία τοῦ 10%

Ἐπί Πεισιστράτου ἄρχισε ἡ κοπή τῶν
πρώτων ἀθηναϊκῶν νομισμάτων, ὅπου
στή μία πλευρά ἦταν χαραγμένο τό
κεφάλι τῆς θεάς Ἀθηνᾶς
καί στήν ἄλλη ἡ γλαῦξ.

«Λέγεται ὅτι, ὅταν ὁ Πεισίστρατος ἦταν σέ μία ἀπό τοῦτες τίς περιοδεῖες, συνέβη τό περιστατικό μέ τόν γεωργό ἀπό τόν Ὑμηττό, ὁ ὁποῖος καλλιεργοῦσε στήν περιοχή πού ἀργότερα ὀνομάστηκε ἀφορολόγητη. Ὁ Πεισίστρατος, ὅταν εἶδε νά σκάβει καί νά καλλιεργεῖ κάτι πού δέν ἦταν τίποτε ἄλλο παρά βράχος, ἔκπληκτος ἔβαλε τόν δοῦλο πού τόν συνόδευε νά τόν ρωτήσει τί ἀποκόμιζε ἀπό αὐτή τήν περιοχή.“Τίποτε, παρά μόνο κόπο καί πόνο”, εἶπε,“και ἀπό αὐτά τό ἕνα δέκατο πρέπει νά πάει στόν Πεισίστρατο”. Τήν ἀπάντηση αὐτή τήν ἔδωσε χωρίς νά ξέρει σέ ποιόν μιλοῦσε. Ὁ Πεισίστρατος χάρηκε μέ τήν εἰλικρίνεια καί τή φιλοπονία του καί τόν ἀπάλλαξε ἀπό ὅλους τούς φόρους».
Ἀριστοτέλους «Ἀθηναίων Πολιτεία», 16. 6.1-7.1, ἐκδόσεις Κάκτος, σελ. 81

Οἱ φερέοικοι ἔφηβοι

Φερέοικος εἶναι ὁ φέρων μεθ’ ἑαυτοῦ τὸν οἶκο του, ὅπως ὁ σαλίγκαρος ποὺ κουβαλᾶ σὰν σπίτι τὸ κέλυφος του, τὸ καβούκι του. Φερέοικος ἦταν καὶ ὁ Διογένης ποὺ ζοῦσε μέσα σ’ ἕνα πιθάρι. Φερέοικος εἶναι καὶ ἡ χελώνα, ἀλλὰ σὲ ἀνθρώπινο ἐπίπεδο φερέοικοι ἦσαν καὶ οἱ νομάδες, οἱ σκηνίτες, κυρίως οἱ Ἀθίγγανοι, ποὺ, συνεχῶς κινούμενοι, ζοῦσαν στὰ πολυτραγουδισμένα «τσαντίρια» τους. Σήμερα ἡ λέξη, ἐπὶ νέων κυρίως χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ἔννοια τοῦ περιπλανώμενου, τοῦ πνευματικὰ ἀνερμάτιστου, τοῦ νέου ποὺ σηκώνει στοὺς ὤμους ἕνα ἀκατοίκητο ἀπὸ δικό του μυαλό κεφάλι, ποὺ ἐπιτηδείως τοῦ τὸ γεμίζουν ἄλλοι. Πρὸ καιροῦ σὲ μιὰ ἐπίσκεψή μου στὴ Λεβάδεια, τὴν κακῶς κάτ’ ἐμὲ λεγόμενη Λειβαδιὰ (ἡ ὀνομασία ἀπὸ τὸ ἱστορικό Λέβαδο), μιὰ ἐλλόγιμη κυρία, ἡ Εὐ. Τυμπλαλέξη, καλοθέλησε νὰ μοῦ προσφέρει μιὰ ποιητικὴ συλλογὴ, στὴν ὁποὶα προτάσσει μιὰ βαθυστόχαστη εἰσαγωγή. Ἀποσπῶ μιὰ ἐνδιαφέρουσα περικοπὴ: «Ἡ τρυφερὴ ἀθωώτητα τῆς νεαρῆς ἡλικίας δὲν μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ ὡς ἐνεργούμενο μιᾶς καλολαδωμένης μηχανῆς ἀπομνημόνευσης. Ὁ δάσκαλος σηκώνει ἕνα βαρὺ φορτίο εὐθύνης μεταλαμπάδευσης ἀξιῶν καὶ μηνυμάτων, τὰ ὁποῖα μὲ περισσὴ ὑπομονὴ κι ἀνθεκτικότητα ἔφτασαν ὡς τὶς μέρες μας». Ἤ ποὺ γεννιοῦνται καὶ στὶς μέρες μας, ἀφοῦ προηγουμένως περάσουν ἀπὸ τὴν κρησάρα τοῦ παιδαγωγικῶς ὠφελίμου.