Γιατί στο ναό και όχι στο σπίτι μου;

Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου

«Αλλά ποιά είναι η ψυχρή δικαιολογία των πολλών; Μπορώ, λέγει, να προσευχηθώ και στο σπίτι μου, ενώ ομιλίες και διδασκαλίες δεν είναι δυνατό ν’ ακούσω εκεί.

Απατάς τον εαυτό σου, άνθρωπε!

Βέβαια είναι δυνατό να προσευχηθείς και στο σπίτι σου, είναι αδύνατο όμως να προσευχηθείς έτσι, όπως προσεύχεσαι στην Εκκλησία, όπου υπάρχει τόσο πλήθος πατέρων, όπου αναπέμπεται απ’ όλους μαζί κοινή προσευχή προς τον Θεό.

Δεν εισακούεσαι τόσο πολύ παρακαλώντας μόνο σου τον Κύριο, όσο όταν τον παρακαλείς μαζί με τους αδελφούς σου.

Γιατί εδώ στην Εκκλησία υπάρχει κάτι το επιπλέον, όπως δηλαδή η ομόνοια, η συμφωνία, ο σύνδεσμος της αγάπης και οι ευχές των ιερέων. Γι’ αυτό βέβαια και επί κεφαλής των ακολουθιών είναι οι ιερείς, ώστε οι ευχές του πλήθους, που είναι ασθενέστερες, ενισχυόμενες με τις δυνατότερες ευχές αυτών, να ανεβούν μαζί μ’ αυτές στον ουρανό.

O ….άνεργος κ. Φυντανίδης!

Ο κ. Σεραφείμ Φυντανίδης υπήρξε ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Με ένα σχόλιο του μπορούσε να απολύσει υπουργό, με ένα πρωτοσέλιδό του να αλλάξει κυβέρνηση.

Σχεδόν, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χώρας, ήταν στα πόδια του.

Έκανε τα πάντα για να εξασφαλίσει την εύνοιά του ή έστω την ουδετερότητά του.

Οι πόρτες όλες, ορθάνοιχτες.

Το φτωχό λεξιλόγιο του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή»

Αν κρίνω από τις "επισκέψεις" σε αναρτήσεις που έχω ανεβάσει από την αρχή της ύπαρξής μου, αυτό που σας έχει τραβήξει την προσοχή είναι οι "μύθοι" για το Ελληνικό χρέος (και ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον μας) και η σχέση μας με την ευρωζώνη. Δεν ξέρω εάν έχετε καταλάβει αυτό που έχω καταλάβει εγώ, ότι, δηλαδή, η δραχμή είναι συνέπεια του χρέους μας, και των μέχρι σήμερα επιλογών μας, και όχι "στρατηγική καθ εαυτή", και όχι αναγκαστικά "καλή" συνέπεια, αλλά ούτε αναγκαστικά "καταστροφική", καθ εαυτή.

Σε τέτοια θέματα κανείς δεν έχει το αλάνθαστο, γιατί είναι σύνθετα, και δεν προσφέρονται για οξύμωρη λογική ή επιχειρήματα του στυλ "ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα". Είναι επίσης σύνθετα γιατί αφορούν στην εμπιστοσύνη που έχουμε στην αυτοδιαχείρισή μας, ή την ανασφάλεια που μας καλλιεργούν, τόσο η πραγματικότητα όσο και η πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ, σε συνδυασμό με την θυμική ασχετοσύνη μας, ή, απλά, τα συμφέροντά μας όπως τα βλέπει ο καθένας που έχει μικρόφωνο ή πληκτρολόγιο.

Ποιος είναι ο Μ.Παπαϊωάννου που θα μας πει “…ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό…”; To Who is Who… Σύνταξη από τα 50!

netakias.neta.sketa

Δεν ξεκινήσαμε εμείς την φωτιά κ.Παπαϊωννου αλλά εσείς, το πολιτικό σύστημα του Παπανδρεϊκού Μεσαίωνα μαζί με τις “Δεξιες” παρενθέσεις, αλλά μην νομίζεται ότι θα στεναχωρηθούμε, τώρα που καίει και το ίδιο σας το κόμμα.

Φυσικά κι έχω άγνοια νόμου κ.Μ.Παπαϊωάννου

Εχεί δίκιο όταν λέει ότι έχουν αγνοια νόμου όσοι τον επικρίνουν για την κίνησή του να θέσει ερώτημα για την αντικατάσταση των δύο οικονομικών εισαγγελέων Γρηγόρη Πεπόνη και Σπύρο Μουζακίτη, μιας και δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να πράξει το αυτονόητο καθήκον του.

Αλλο ένα “νόμιμο και ηθικό” σαν αυτό που μας έτριψε στην μούρη ο κ.Βουλγαράκης.

Το παρασιτικό φρενοκομείο της «αριστερής» αποστέωσης

Στο τραπέζι του καθεστωτικού φρενοκομείου περίοπτη θέση έχουν και τα κόμματα της λεγόμενης «αριστεράς»: Οι «αριστεροί» ψάλτες της παρασιτικής καθεστωτικής λειτουργίας…
Αυτή η «αριστερά» που δεν έχει καμία σχέση με την ΑΡΙΣΤΕΡΑ (εκτός από το σφετερισμό του ονόματος και των αγωνιστικών παραδόσεων) αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθεστωτικής φρενοβλάβειας.
Το χειρότερο: Έναν από τους βασικούς στυλοβάτες του καθεστώτος...
Στηρίζει και διασώζει το καθεστώς (πού στα λόγια το καταγγέλλει) μέσω της εκλογικής ΕΜΠΟΡΙΑΣ της καθεστωτικής σήψης, μέσω της εμπορίας της φρενοβλάβειάς του.

Το εμπόριο αποτελεί μία τις βασικές λειτουργίες του καπιταλισμού και οι έμποροι μια από τις συνιστώσες της παρασιτικής καπιταλιστικής κερδοσκοπίας.

"Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού"

Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Άραγε ζητούμε πρώτον την βασιλεία του Θεού ή η βασιλεία του Θεού βρίσκεται ξεχασμένη κάπου ανάμεσα στις προσδοκίες μας; Είναι η βασιλεία του Θεού το πρωταρχικό αίτημα, το αίτημα που βρίσκεται πάνω από όλα, αυτό που προέχει, που προηγείται σε όλα, που δεν έρχεται ποτέ και για τίποτε δεύτερο;

Θα μου πείτε, ίσως, τί πειράζει αν η βασιλεία του Θεού είναι μία από τις προσδοκίες μου, όχι απαραιτήτως η πρώτη, η πιο σημαντική για μένα; Δεν αρκεί που είναι μέσα στις προσδοκίες μου; Πρέπει να είναι η πρώτη, η πιο σπουδαία, αυτή που αν λείπει δεν έχουν αξία και οι άλλες;

Είναι έτσι ακριβώς. Είναι σαν να έχεις όλα τα φαγητά, αλλά δεν έχεις όρεξη. Έτσι είναι όταν πραγματοποιούνται οι άλλες προσδοκίες μας, αλλά η πιο σπουδαία, αυτή που είναι η πρωταρχική, η προσδοκία της βασιλείας του Θεού, δεν πραγματοποιείται.

Τι δεν μάθαμε στα Ιμια

Γεώργιος Π. Μαλούχος

Δεκάξι χρόνια πέρασαν από την κρίση των Ιμίων. Οι τηλεοπτικές εικόνες του στόλου να φεύγει από το ναύσταθμο και την ελληνική ηγεσία πίσω του να τα χει χαμένα, έχουν αντικατασταθεί με εκείνες, τις εξίσου τραγικές, των πολιτών που κάνουν ουρές στο Σύνταγμα για δωρεάν πατάτες. Όμως, παρά τη σημερινή τραγωδία, ο χρόνος είναι ικανός αλλά και απόλυτα κατάλληλος για να αναρωτηθούμε τι πραγματικά διδάχθηκε η Ελλάδα από εκείνη την περιπέτεια. Κι η απάντηση, δυστυχώς, είναι ελάχιστα… Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα. Η απάντηση είναι πολύ απλή: από την πραγματικότητα και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.

Με την Ελλάδα να έχει εισέλθει και επισήμως στην εποχή της μειωμένης κυριαρχίας και με τον κόσμο γύρω μας να τρίζει συθέμελα από πρωτοφανείς ανακατατάξεις, η χώρα βρίσκεται στο θανατερό επίκεντρο μιας πολύ μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης, αλλά, ταυτόχρονα, και στις παρυφές μιας άλλης, γεωπολιτικής, που ουδείς γνωρίζει πού και πώς θα καταλήξει. Και με όλα αυτά να συμβαίνουν, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θεωρούν ότι τα ζητήματα ασφάλειας, εσωτερικής και εξωτερικής, είναι δευτερεύοντα και ελάχιστη σημασία τους αποδίδουν. Μάλιστα, αντί να ανησυχούν ακόμα πιο πολύ λόγω ακριβώς της κρίσης και των αντικειμενικών αδυναμιών που φέρνει, την επικαλούνται για να ξεφύγουν από την ουσία του ζητήματος. Ας μείνουμε όμως προς στιγμή σε ότι έχει να κάνει με την τόσο άκριτα και επιπόλαια υποβαθμισμένη στα μάτια πολλών, αμυντική επάρκεια της Ελλάδας.