Αφορμή για τούτο το κειμενάκι αποτέλεσε αρθρίδιο του εκδότη της εφημερίδος «ΤΟ ΒΗΜΑ» Κυρίου Σταύρου Ψυχάρη, τέως Διοικητού του Αγίου Όρους και εσαεί πατρός του νυν βουλευτή της ΝΔ Κυρίου Ανδρέα Ψυχάρη, το οποίο εδημοσιεύθη την 15.07.2012 εις την ρηθείσαν έγκριτον εφημερίδα υπό τον τίτλο «Όλα για τους νέους».
Με το εν λόγω αρθρίδιο κατακεραυνώνεται η πρακτική που επικρατεί στα ΑΕΙ, όπου οι κομματικές παρατάξεις την «πέφτουν» στους πρωτοετείς φοιτητές για να τους εντάξουν στην οργάνωση τους. Μεταξύ των επιχειρημάτων που έχουν στη φαρέτρα τους οι στρατολόγοι είναι η δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο, η διανομή σημειώσεων για τα διάφορα μαθήματα, η δωρεάν χορήγηση φορητών Η/Υ, μέχρι και η εξασφάλιση των θεμάτων που θα δίνουν οι καθηγητές στις εξετάσεις. Καταδικάζει αυτές τις πρακτικές και ψέγει, ορθώς, την Πανεπιστημιακή κοινότητα ο Κύριος Ψυχάρης. Εκείνο που με εντυπωσίασε, όμως, είναι ότι δεν γράφει ονόματα. Δεν γράφει π.χ. ποια παράταξη υπόσχεται την τάδε και ποια τη δείνα αντιπαροχή. Δεν γράφει, επίσης, για διάφορους πανεπιστημιακούς που δεν τιμούν τις έδρες που κατέχουν, ούτε και για τους πανεπιστημιακούς που καταδικάστηκαν για απιστία και υπεξαίρεση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο ή κατέχουν έδρα και διδάσκουν παρά το γεγονός ότι το ΣτΕ έχει ακυρώσει από πολλών ετών τον διορισμό τους. Όλα γενικά και αόριστα, κι’ όποιος κατάλαβε κάτι το κατάλαβε. Όποιος δεν κατάλαβε, κακό του κεφαλιού του.
