Ο Θεός μεταλαβαίνει τη φύση μας

"Ἐπειδή ὁ Θεός, μᾶς ἔδωσε νά κοινωνήσουμε τό καλύτερο καί δέν τό φυλάξαμε, γι' αὐτό μεταλαβαίνει τό χειρότερο, ἐννοῶ τή φύση μας, ὥστε ἀπό τή μιά μεριά νά ἀνακαινίση τόν ἑαυτό Του καί μέ τόν ἑαυτό Του τό κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν, καί ἀπό τήν ἄλλη νά διδάξει καί σέ μᾶς τήν ἐνάρετη πολιτεία, ἀφοῦ μέ τόν ἑαυτό Του τήν ἔκαμε σέ μᾶς δυνατή. Νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τή φθορά μέ τήν κοινωνία τῆς ζωῆς γενόμενος ἀπαρχή τῆς ἀναστάσεώς μας. Νά ἀνακαινίσει τό σκεῦος πού ἀχρειώθηκε καί κομματιάστηκε, νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τήν τυραννία τοῦ διαβόλου, μέ τό νά μᾶς καλέσει στή θεογνωσία καί νά τόν νεκρώσει, νά μᾶς μάθει νά παλεύουμε ἀποτελεσματικά μέ τόν τύραννο, ὁπλισμένοι μέ ὑπομονή καί ταπείνωση".

Χριστὸς γεννᾶται

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗ ΤΟΥ ΜΑΪΣΤΟΡΟΣ ΕΡΓΑ

Χριστουγεννιάτικη νοσταλγία!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ως νοσταλγία ο κόσμος εννοεί συνήθως το αίσθημα για κάτι που δεν υπάρχει παρά μόνο στα όνειρα εκείνων που τη νιώθουν. Πράγμα που σημαίνει πως η νοσταλγία για τον σημερινό κόσμο, δεν είναι κάτι πραγματικό, πως δεν αξίζει να χάνει κανείς τον καιρό του μαζί της, πως υπάρχουν άλλα πιο καυτά προβλήματα, για να αντιμετωπίσει ο σημερινός άνθρωπος.

Δεν είναι αυτό το αληθινό νόημα της νοσταλγίας. Η νοσταλγία έχει βαθύτερο νόημα. Τα ονόματα χάνουν το νόημά τους, επειδή τα διαστρεβλώνουν εκείνοι που θέλουν να κρατούν τον κόσμο αμόρφωτο για να τον χειραγωγούν. Γι΄ αυτό είναι σημαντική η εμβάθυνση στο νόημα των ονομάτων, ώστε να ανανεώνονται οι κοινωνίες και να έχουν απαίτηση για το ανώτερο επίπεδο της ζωής.

Αντισταθείτε στην αποβλάκωση

Λογικό είναι να θες να δεις το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Ή όταν πεινάς, και βρεις ένα κομμάτι ψωμί, να χαρείς. Και οι δούλοι πανηγύριζαν όταν, παραμονές εορτών, τους άφηνε ο Άρχοντας του Πύργου να φάνε λίγο ξύγκι. Εξ άλλου χρειάζεται ...αισιοδοξία.

Η σκαλωσιά του Καμίνη και οι μουσουλμάνοι...

H «σκαλωσιά», που στήθηκε στη πλατεία Συντάγματος από τον Γιώργο Καμίνη και η οποία υποτίθεται πως είναι το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Αθήνας δεν είναι απλά και μόνο μία απαράδεκτα εικαστικά κατασκευή.

Αποτελεί κοινό μυστικό, ότι ο Γ. Καμίνης δεν ανήκει στο 99% των Ελλήνων, που είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Αντίθετα, ανήκει στις μερικές δεκάδες Άθεους, όπως και ορισμένοι από τους στενούς του συνεργάτες, που δεν χάνουν την ευκαιρία να το επιδεικνύουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο.

Τα Χριστούγεννα του Μολλά Μουσταφά στην Τραπεζούντα

Δεν ήταν ούτε τριάντα χρόνων η Δέσποινα όταν έχασε τον Σάββα, τον άνδρα της, και έμεινε χήρα με το τρίχρονο παιδάκι της, τον Νίκο. Ο μακαρίτης ήταν καλός άνθρωπος και χρυσός νοικοκύρης. Με τις δυο λίρες – 216 γρόσια – μισθό που έπαιρνε, ζούσε την γυναίκα και το παιδάκι του, χωρίς να τους στερήσει τίποτε. Οικονόμος ο ίδιος, καλή οικοκυρούλα η γυναίκα του, τα βόλευαν μια χαρά, σε βαθμό που η γειτονιά τους έπαιρνε και για πλούσιους.

Είχαν έξι χρόνια παντρεμένοι. Την βραδιά που θα γιόρταζαν την επέτειο των γάμων τους, έφεραν τον Σάββα νεκρό στο σπίτι του. Τη στιγμή που πλήρωνε τον μανάβη τα φρούτα που αγόρασε, γονάτισε ξαφνικά και ξεψύχησε πάνω στο δρόμο.

Ο συνειδητός εκπαιδευτικός μεταδίδει την ολόφωτη ορθόδοξη χριστιανική διδαχή

Δυστυχώς κάποιοι κύκλοι, χρησιμοποιώντας τη γνωστή "ξύλινη" γλώσσα των φονταμενταλιστών της πολιτικής ορθότητας επιχειρούν να απαξιώσουν στη συνείδηση της κοινής γνώμης την ΟΜΟΘΥΜΗ αντίδραση του εκκλησιαστικού πληρώματος όπως αυτή αποτυπώνεται στις σχετικές παρεμβάσεις ικανού αριθμού μητροπολιτών, του Αγιωνύμου Όρους, διακεκριμένων ακαδημαϊκών θεολόγων, της ΠΕΘ που εκπροσωπεί τη ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ των εν Ελλάδι θεολόγων, ιεραποστολικών αδελφοτήτων, πλειάδας ιστολογίων που αντιστέκονται στην επιχείρηση του εθνικοθρησκευτικού αποχρωματισμού των νεοελλήνων και της θρησκευτικής, εθνικής και πολιτιστικής τους ομογενοποίησης αλλά και ΠΛΗΘΟΥΣ ΠΙΣΤΩΝ διαβάλλοντάς όλους αυτούς σαν σκοταδιστές και γραφικούς. Τον πραγματικό σκοταδισμό ενσαρκώνουν όσοι με πρόσχημα την αρχή του σεβασμού της ετερότητας και της πολυπολιτισμικότητας οραματίζονται μια παιδεία που θέτει τεχνηέντως και με περισσή και ύπουλη μαεστρία στην ίδια μοίρα το Φως του ορθόδοξου χριστιανικού παιδευτικού λόγου με το σκοτάδι της ποικιλόχρωμης πλάνης και γιατί όχι και της δεισιδαιμονίας.