Κοσμά Αιτωλού για τους Εβραίους

Λόγοι του Κοσμά του Αιτωλού:

«Τον παλαιόν καιρόν οι Εβραίοι εθανάτωσαν όλους τους προφήτας, όλους τους δικαίους διδασκάλους· χιλιάδες φορές άφησαν τον Χριστόν και επροσκύνησαν τον διάβολον, και τόσον, οπού έκαμαν ένα μοσχάρι και το επροσκυνούσαν δια θεόν, καθώς το έχουν έως την σήμερον. Και τώρα το αυτό είνε να συναναστρέφεσαι και να πραγματεύεσαι, να τρώγης και να πίνης με τον διάβολον. Ετόλμησαν και εσταύρωσαν και τον Χριστόν μας. Ο Πανάγαθος εις όλα αυτά τους εφύλαγε, του εσκέπαζεν. Εκαρτέρησεν ο Κύριος ύστερα από την σταύρωσίν του τριάντα χρόνια να μετανοήσουν, αλλά δεν μετενόησαν. Τότε τους κατηράσθη, του αφώρισε, τους ωργίσθη και αφήκε τον διάβολον μέσα εις την καρδία των, καθώς τον έχουν έως σήμερον. Εσκοτίσθησαν, έφυγον από όλον τον κόσμον κα επήγαν εις την Ιερουσαλήμ. Σηκώνει ο Θεός τον βασιλέα από την παλαιάν Ρώμην και πολιορκεί τους Εβραίους μέσα εις την Ιερουσαλήμ, και οι πατέρες και αι μητέρες έσφαζον τα τέκνα των και τα έτρωγον· ο διάβολος θέλει να τρώγουν οι γονείς τα τέκνα των, και όχι ο Θεός.

ΕΡΤ: Κραυγαλέο παράδειγμα ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ («αριστεράς» και Συνδικάτων)

Το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ από την κατοχική κυβέρνηση, αποτελεί μια έξοχη Λυδία Λίθο για το ρόλο της «αριστεράς» και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Στο κλείσιμο της ΕΡΤ συμπυκνώνεται καταλυτικά η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ των κινημάτων και απαστράπτουν τα δύο ΘΕΜΕΛΙΑΚΑ ζητήματα αυτής της διαλεκτικής: Το ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ και το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ
Με πιο απλά λόγια:
Στην ΕΡΤ υπήρξε από τη μια ένας ορμητικός χείμαρρος αυθόρμητης λαϊκής έκρηξης και από την άλλη αυτό το ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ έμεινα ΠΑΝΤΕΛΩΣ ακάλυπτο από το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, από τα πολιτικά ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ των αγωνιστικών κινημάτων: Αριστερά και Συνδικάτα.

Ζητείται χαμόγελο...

Τικ, τακ... ο χρόνος μετράει ανάποδα.
Τικ, τακ... αντίστροφη μέτρηση.
Τικ, τακ, τικ, τακ... τελειώνουμε.

Δεν έμεινε λοιπόν παρά να περιμένουμε, αφού έτσι διαλέξαμε, αδρανείς το τέλος μας.

Αυτοί παίζουν το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι μαζί μας, μας λοιδορούν, μας εξοντώνουν ψυχολογικά μέρα-μέρα.

Έχουν όσο χρόνο χρειάζονται.
Δεν πεινάνε. Δεν είναι άνεργοι. Ούτε άστεγοι. Δεν τους κυνηγάνε οι τράπεζες και οι εφορίες. Δεν πρόκειται να πάνε φυλακή.

The pain in Spain και το "δεν έχω, δεν πληρώνω"

Το παραπάνω γράφημα δείχνει το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων (δάνεια που έχουν "σκάσει") σαν ποσοστό του συνολικού δανεισμού, στην Ισπανία.

Το δράμα του αυτόκλητου υπερασπιστή

Η είδηση το λέει όσο πιο ξεκάθαρα μπορεί: «Ολοκληρώθηκε η τρίωρη υπουργική σύσκεψη που συγκάλεσε ο πρωθυπουργός στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο Αντώνης Σαμαράς τόνισε στην αρχή της σύσκεψης ότι ο φόρτος εργασίας για την κυβέρνηση είναι μεγάλος προκειμένου να τηρηθούν όλα τα χρονοδιαγράμματα που έχει θέσει η Tρόικα μέχρι το Σεπτέμβριο».

Κατόπιν τούτης της είδησης που μεταδόθηκε από τα συμβατικά και ηλεκτρονικά συστημικά ΜΜΕ, επισημοποιείται αυτό που τόσο καιρό ξέραμε, λέγαμε, φωνάζαμε. Ότι δηλαδή, η κυβέρνηση Σαμαρά εργάζεται αποκλειστικά και μόνο για τα συμφέροντα της Τρόικας ακολουθώντας τις διαταγές της. Βέβαια ακόμη και σήμερα μας κατηγορούν στην καλύτερη περίπτωση για «υπερβολή», στη μεσαία περίπτωση για «προβοκάτσια» και στη χειρότερη και πιο συνηθισμένη περίπτωση για «προδοσία».

Η κοινωνική ατμόσφαιρα είναι ήδη πολύ βαριά.

Οι διαχειριστές της κρίσης σήμερα μπορεί να διατηρούν ακόμη την αυτονομία τους εξαπατώντας το κοινωνικό σώμα, αλλά η όλη ατμόσφαιρα είναι ήδη πολύ βαριά.

Μετά την πτώση της δικτατορίας, το 1974, ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για σημαντικές αλλαγές στην πολιτική ζωή της χώρας. Δυστυχώς όμως και πάλι ο παλαιοκομματισμός (ως πολιτική πρακτική), η παλιά πολιτική ολιγαρχία και το κοινοβουλευτικό σύστημα, που είχαν οδηγήσει στην κρίση προδικτατορικά, επανήλθαν και θεσμοθετήθηκαν στο Σύνταγμα του 1975, για να οδηγήσουν φυσικά στο σημερινό κοινωνικοπολιτικό αδιέξοδο και τη χώρα στη χρεοκοπία.

Τὸ θέατρο λόφου καὶ ὁ Αἰμίλιος Βεάκης

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

Ὁ σεβαστὸς καὶ ἀκούραστος δάσκαλός μας κ. Χρῆστος Ἴντος – καὶ δεινὸς ἐρευνητὴς τῆς τοπικῆς κυρίως ἱστορίας – στὸ τελευταῖο του πόνημα γιὰ τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους τοῦ 1912-13 μὲ τίτλο «Ἀπὸ τὸ Κιλκὶς στὴ Δοϊράνη καὶ στὴν Στρώμνιτσα (ἔκδ. «Παρασκήνιο») στὴν σελίδα 175 μᾶς ἀποκάλυψε ἕνα πολὺ ἐνδιαφέρον στοιχεῖο γιὰ τοὺς ἐνδόξους πολέμους. Ὁ μεγάλος ἠθοποιὸς Αἰμίλιος Βεάκης πολέμησε στὸ Κιλκίς, κατὰ τὴν τριήμερο ἐποποιΐα, καὶ μάλιστα προήχθη «ἐπ’ ἀνδραγαθίᾳ» σὲ λοχία, ἐνῶ τοῦ ἀπονεμήθηκαν καὶ δύο πολεμικοὶ σταυροὶ γιὰ τὴν ἀνδρεία καὶ τὸ θάρρος, ποὺ ἐπέδειξε στὸ πεδίο τῆς τιμῆς.

Ὅπως ἀναφέρει ὁ Χρῆστος Ἴντος, τὸ γεγονὸς αὐτὸ παρέμενε ἄγνωστο καὶ μόλις τὸ 1981, κατὰ τὴν διάρκεια ἔκθεσης ἐνθυμημάτων τοῦ μεγάλου ἠθοποιοῦ, ποὺ διοργανώθηκε πρὸς τιμήν του στὴν Ἀθήνα, 30 χρόνια μετὰ τὸν θάνατό του, ἔγινε γνωστὴ ἡ ἡρωική του συμμετοχὴ στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους. Προφανῶς οὐδέποτε θέλησε «νὰ ἐξαργυρώσει» τὴν ἐθνική του δράση οὔτε τὴν διατυμπάνισε γιὰ νὰ προβληθεῖ καὶ νὰ ἐπιβραβευθεῖ μὲ κάποια σύνταξη. Ἔτσι φέρονται, οἱ ἥρωες. Εἶναι ταπεινοί. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ λογοτέχνες, οἱ διανοούμενοι, ποιητὲς καὶ οἱ καλλιτέχνες δὲν ἔσπευδαν στὰ ὑπουργικὰ γραφεῖα γιὰ νὰ νομιμοποιήσουν τὴν φυγοστρατία τους οὔτε προσέρχονταν στὰ στρατολογικὰ γραφεῖα ὑποδυόμενοι, λόγῳ δειλίας, τὸν σχιζοφρενῆ γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν κατάταξη στὸν στρατό.