Παραμονὴ Χριστούγεννα

Φώτης Κόντογλου

Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα. Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές.

Οἱ μεγάλοι καφενέδες ἤτανε γεμάτοι καπνὸ ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ φουμάριζε. Ὁ καφενὲς τ᾿ Ἀσημένιου εἶχε μεγάλη φασαρία, χαρούμενη φασαρία. Εἶχε μέσα δύο σόμπες, καὶ τὰ τζάμια ἤτανε θαμπά, ἀπ᾿ ὄξω ἔβλεπες σὰν ἤσκιους τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ μουστερῆδες εἴχανε βγαλμένες τὶς γοῦνες ἀπὸ τὴ ζέστη, κόσμος καλός, καλοπερασμένοι νοικοκυραῖοι.

Ταζ Μαχάλ - μπαζ μαγκάλ

Μισέλ εις στα ανάκτορα, κι οι άλλοι με μαγκάλι. Κι αν Λιάπης γεννηθήκατε, θα τα πληρώνουν άλλοι.

Ας πούμε ότι διατελέσατε υπουργάρες σε παρελθούσες κυβερνήσεις που έκαναν ό,τι περνούσε από τις χερούκλες τους για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάς, αλλά, φευ, χρεοκόπησε. Τέλος πάντων, λεπτομέρειες είναι αυτές, ο λαός θα 'φταιγε, μακριά από εσάς, και υγεία να υπάρχει. Ας πούμε επίσης ότι σας τσάκωσαν στα πράσα με την κουρσάρα σας να φέρει πλαστές πινακίδες. Ε και; Σιγά... Τρίχες. Δεν κουβαλούσατε και καλάσνικοφ, ντρόγκες, λαθρομετανάστες, πυρηνικά όπλα ή γούρια για το 2014 με τη φωτό του επιτίμου.

ηξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις, χωρίς κόμμα, πουθενά, κι ό,τι καταλάβατε...

Δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και να μη χαίρεται!

Πηγή της ψευδούς θρησκείας είναι η ανικανότητα να χαρείς, ἠ μάλλον η άρνηση της χαράς, ενώ η χαρά είναι απόλυτα ουσιώδης επειδή, δίχως αμφιβολία, αποτελεί καρπό της παρουσίας του Θεού. Δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και να μη χαίρεται. Μόνο σε σχέση με τη χαρά, ο φόβος του Θεού και η ταπείνωση είναι σωστά, γνήσια και καρποφόρα. Έξω από τη χαρά, όλα γίνονται δαιμονικά, μια βαθύτερη διαστροφή κάθε θρησκευτικής εμπειρίας. Μια θρησκεία φόβου. Θρησκεία της ψευτοταπείνωσης. Θρησκεία της ενοχής: τα πάντα είναι πειρασμοί και παγίδες – όντως πολύ δυνατοί, όχι μόνο στον κόσμο, αλλά και μέσα στην Εκκλησία. Οι «θρησκευόμενοι» άνθρωποι, κατά κάποιο τρόπο, βλέπουν τη χαρά με υποψία.

Το νόημα της φτώχειας και του θανάτου

Λαρισινά Δοκίμια
Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

«Το μυστήριον της πτωχείας και του θανάτου»

«Εκεί, άνθρωποι ανικανοποίητοι πασχίζουν να ζήσουν και πεθαίνουν χωρίς να μάθουν γιατί υπέφεραν» (Ρίλκε)

Το νόημα της φτώχειας και του θανάτου απασχολεί, μέρα και νύχτα, το μυαλό μας, τον δύσκολο αυτόν καιρό. Εφιαλτικά όνειρα ταράσσουν τον ύπνο μας. Ένα παρόμοιο όνειρο με παρακινεί να γράψω τις γραμμές που ακολουθούν:

Βρίσκομαι σε αριστοκρατικό προάστιο μιας άγνωστης πόλης. Μπροστά μου αστραφτερές κατοικίες πλουσίων. Μα δεν υπάρχει πουθενά ψυχή. Κι εγώ δεν έχω καθόλου χρήματα.

Η επανάσταση, δι' αρχαρίους...

Επανάσταση χωρίς συνειδητοποίηση (του προβλήματος), δεν γίνεται...
Όταν όμως επιτύχεις την συνειδητοποίηση, έχεις ήδη κάνει την μισή επανάσταση!

Ωστόσο είναι λάθος όταν λέμε "επανάσταση" να μας έρχονται στον νού αίματα, κομμένα κεφάλια, εμπρησμοί ανακτόρων, και άλλα τέτοια φρικτά, πλην ορισμένες φορές και κατά την επιταγή των καιρών, αναπόφευκτα...

Κάθε μέρα γίνονται πολλές μικρές και μεγαλύτερες επαναστάσεις. Επαναστάσεις αναίμακτες αλλά πετυχημένες. Προσωπικές, οικογενειακές, εργασιακές, διαπροσωπικές, επιστημονικές, τεχνικές...
Και όλες έχουν ένα κοινό σημείο: την συνειδητοποίηση της αιτίας.
Αυτή η αιτία πρέπει να αποτελέσει και τον στόχο της επανάστασης: την κατάργηση ή την αδρανοποίησή της.

Το μυστήριον της Εκκλησίας

Ολόκληρον το μυστήριον της χριστιανικής πίστεως είναι η Εκκλησία• ολόκληρον το μυστήριον της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος• ολόκληρον το μυστήριον του Θεανθρώπου έγκειται εις το ότι ο Θεός έγινε «σαρξ», ότι δηλαδή εις το ανθρώπινον σώμα κατώκησεν όλον το πλήρωμα της θεότητός Του με όλας τας θείας δυνάμεις και τελειότητας, δηλαδή όλον το μυστήριον του Θεού.

Όσιος Ιουστίνο Πόποβιτς