To ΚΚΕ και οι ΜΚΟ…

Πράγματι το ΚΚΕ έχει μιλήσει για τις αμαρτωλές ΜΚΟ και έχει καταγγείλει πολλές απ’ αυτές…
ΤΩΡΑ προσπαθεί να εισπράξει τα εκλογικά αργύρια με το σκάνδαλο που ξέσπασε. Εμπορεύεται και αυτό τις επιλεκτικές καταγγελίες του για τις ΜΚΟ, όπως και οι ΜΚΟ εμπορεύονται τη δική τους «επιλεκτική» δράση: Τους ύπουλους σχεδιασμούς, τις νέες «προοδευτικές» πρακτικές και τα νέα «αριστερά» ιδεολογήματα του πλανητικού ιμπεριαλισμού (Νέα Τάξη).

Και σ’ αυτό το πεδίο των ΜΚΟ η ηγεσία του ΚΚΕ ακολουθεί τη γνωστή, παγιωμένη τακτική: Των μισών αληθειών…

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει καμία απολύτως ευθύνη.

Είμαστε εμείς οι πολίτες ένοχοι για την κατάντια της χώρας; Τα φάγαμε όλοι μαζί; Είμαστε υπεύθυνοι για τη σαπίλα και τη διαφθορά; Όχι και πρέπει να πάψουμε να αυτομαστιγωνόμαστε, νικημένοι από την προπαγάνδα του καθεστώτος, διαφορετικά δεν πρόκειται να αντιληφθούμε τι πραγματικά συμβαίνει.

Δεν είναι υπεύθυνη η ελληνική κοινωνία για τον απλούστατο λόγο, γιατί ποτέ δεν συμμετείχε στη λήψη οποιασδήποτε απόφασης. Εκείνος που δεν συμμετέχει σε κάποια απόφαση δεν είναι υπεύθυνος για τις συνέπειες της απόφασης που πάρθηκε. Η κοινωνία έχει εξοβελιστεί έξω από το θεσμικό πολιτικό σύστημα σε μια ιδιότυπη ιδιώτευση. Επομένως, δεν φέρει καμία ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στο κράτος σήμερα. Φταίνε εκείνοι που θεσμικά έπαιρναν τις αποφάσεις.

Πάρσιφαλ εναντίον Μεγάλου Αλεξάνδρου

Το τέλος της 3ης πράξης της βαγκνερικής
όπερας «Πάρσιφαλ». Ο δημιουργός
του εικαστικού, Πολ φον Γιουκόφσκι,
σχεδίασε τα κοστούμια και τέσσερα
(από τα πέντε συνολικά) σκηνικά
του πρώτου ανεβάσματος
της ομώνυμης όπερας.

«Εδώ ο Κρετιέν σπέρνει τούτο το έπος που αρχινά, και το σπέρνει σε χώμα τόσο καλό, που δεν μπορεί παρά να ευδοκιμήσει• αφού το κάνει για τον πιο μεγαλόψυχο άνθρωπο που υπάρχει στης Ρώμης την αυτοκρατορία: τον κόμη Φίλιππο της Φλάνδρας, που αξίζει περισσότερο απ' όσο άξιζε ο Αλέξανδρος, ο παινεμένος σ' όλη την οικουμένη. Όμως ο κόμης δεν συγκρίνεται μαζί του, γιατί είναι άνθρωπος ακέραιος, δίχως τις διαστροφές και τις αδυναμίες που είχε μαζεμένες πάνω του κείνος εκεί ο βασιλιάς. [...] Σας λέω αληθινά πως τα δώρα του κόμη Φίλιππου είναι από φιλανθρωπία. [...] Δεν αξίζει περισσότερο από τον Αλέξανδρο, που ποτέ δεν νοιάστηκε για τη φιλανθρωπία ούτε για κανένα άλλο καλό; Ναι, και να μην αμφιβάλλετε καθόλου».
Κρετιέν ντε Τρουά, «Πάρσιφαλ ή Το Έπος του Γκράαλ», εκδόσεις Ωκεανίδα, σελ. 19-20

Ἡ μονολόγιστη εὐχή τοῦ Ἰησοῦ

του Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου Μετεωρίτη

Ἡ μονολόγιστη εὐχή τοῦ Ἰησοῦ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» στήν κατ’ ἰδίαν προσευχή τῶν πιστῶν

Το παρακάτω pdf είναι ένα εγχειρίδιο για προσευχή του Αρχιμανδρίτη Αθανασίου του Μετεωρίτη και εκδόθηκε από την Ιερά Μονή Αγ. Στεφάνου.

Με ενοχλεί...

Με ενοχλεί που η ζωή συνεχίζεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα...
Ο κόσμος βγαίνει, ψωνίζει ό,τι μπορεί να ψωνίσει στο σούπερ μάρκετ, χαζογελάει, κουτσομπολεύει, πίνει και κανένα καφεδάκι στον ήλιο, πηγαίνει κανά σινεμαδάκι, Σάββατο βράδυ κανά ποτάκι, όλα από λίγο, μίζερα και τσιφούτικα, αλλά στρωτά.
Σαν να μη συμβαίνει τίποτα...
Ή, σαν να συνήθισε...

Μ' ενοχλεί που βλέπω το βράδυ τηλεοράσεις αναμμένες να βλέπουν Μεγκάλο και Ουράνιο κανάλι. Τον εχθρό στα σπίτια μας;
Μ' ενοχλεί που ακούω να συζητάνε για το τάδε ή το άλλο σίριαλ, για τα μεσημεριανάδικα, για το ποιός αδικήθηκε απ' τους τηλεκυνηγούς ταλέντων.
Μ' ενοχλεί που κάθονται ν' ακούσουν έστω και την φωνή του Περδεντέρη, να δουν την σιχαμένη φάτσα του...

Τιμωρία σκληροτέρα της αστοργίας και του μονήρους βίου...

«…Πάσαν σημαντικήν κάκωσιν δύναται η φύσις να υπομείνει : την πείναν, το ψύχος, την οδύνην και την ένδειαν. Αλλ’ η ένδεια της καρδίας, ω, αυτή μαραίνει το σώμα και την ψυχήν. Επί της γης δεν δύναται να υπάρξει τιμωρία σκληροτέρα της αστοργίας και του μονήρους βίου…»

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ελευθερία και δουλεία

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι ελευθερία είναι η απουσία υποχρεωτικών κανόνων. Γι' αυτό μισούν τους υποχρεωτικούς κανόνες και αναζητούν τον τρόπο να τους αποφεύγουν, για να είναι δήθεν ελεύθεροι.

Αλλά, δεν είναι ευτυχισμένοι με αυτού του είδους την "ελευθερία" και ελευθερία χωρίς ευτυχία δεν είναι ελευθερία. Ο πραγματικά ελεύθερος είναι ευτυχισμένος. "Το δε ευδαίμον, το ελεύθερον". Ο Περικλής θεωρούσε ευτυχία, το να είσαι ελεύθερος.

Βέβαια με τα παιδιά τους που τους μιμούνται κι αποφεύγουν να τηρούν τους υποχρεωτικούς κανόνες, μπερδεύονται. Θέλουν τα παιδιά τους να κάνουν υπακοή. Αλλά ποιον θα μοιάσουν τα παιδιά τους στην υπακοή; Δεν θα μοιάσουν τους ίδιους;