Για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία

Λαρισινά Δοκίμια
Του Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

Οι Έλληνες απέδιδαν την παρακμή στο έλλειμμα της Παιδείας και προσδοκούσαν την ανανέωση της κοινωνίας μέσω της Παιδείας και της μόρφωσης. Το ενδιαφέρον τους αυτό τώρα ξεχάστηκε μαζί με το ενδιαφέρον για το σύνολο σχεδόν των αξιών της ζωής. Ίσως η Παιδεία είναι η τελευταία χαμένη αξία. Αλλά το γεγονός ότι οι πολλοί λησμόνησαν το ενδιαφέρον τους για την Παιδεία, επειδή πρόβαλαν άλλες αξίες πιο επιτακτικές δεν σημαίνει ότι οι αξίες της Παράδοσης έπαψαν να είναι πολύτιμες όχι μόνο για τον πολιτισμό του τόπου, αλλά και για αυτήν την επιβίωση του λαού.

Πολλοί, με την καταρράκωση της πολιτικής αποφεύγουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να εργαστούν για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία στον τόπο τους. Φοβούνται ότι αν αγωνιστούν για τις αξίες της ζωής θα χάσουν την καλή τους φήμη. Θεωρούν την καλή τους φήμη πολυτιμότερη από την προσφορά τους στην πατρίδα τους.

Όχι κ. Βενιζέλε, δεν είναι επιθετική ενέργεια το μονομερές κούρεμα του χρέους.

Ως κίνηση «επιθετική κατά των εκλογικών σωμάτων και των Κοινοβουλίων» των κρατών-μελών της Ε.Ε., «που ανοίγει ένα πολιτικό μέτωπο, χωρίς κανέναν πρακτικό λόγο και χωρίς αποτέλεσμα», περιγράφει το «κούρεμα» του χρέους ο κ. Βενιζέλος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα realnews.

Αυτό είναι απόλυτα λανθασμένο. Η άποψη αυτή, αν μη τι άλλο, δρα ως ακυρωτική προπαγάνδα εναντίον ανάλογων προσδοκιών των Ελλήνων, ενώ δεν βοηθά ούτε τους ευρωπαϊκούς λαούς να αντιληφθούν τις ευθύνες των κυβερνήσεών τους. Εκείνο που στην πραγματικότητα έχει συμβεί είναι η μετατροπή της επιχειρηματικής ζημιάς των ευρωπαίων τραπεζιτών σε χρέη μεταξύ των λαών. Ένα τέχνασμα που κατέστησε τον ελληνικό λαό υπόδουλο στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Και αυτό πρέπει να το αντιληφθούμε το γρηγορότερο, τόσο εμείς οι Έλληνες, όσο και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί. Επομένως το κούρεμα του χρέους παραμένει απόλυτο δικαίωμά μας. Ας δούμε πως έκαναν αυτό το τέχνασμα με ένα παράδειγμα.

Που ριζώνει η μόρφωση του Γένους

«Δύο πολεμιστές» ή «Καραούλι».
Έργο του 1855 από τον
Θεόδωρο Βρυζάκη.

«Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα 'χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων• χίλια τάλαρα γύρευαν... Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε».

- Καταλαβαίνετε. Δεν μιλά ο Λόρδος Μπάιρον, μήτε ο λογιότατος, μήτε ο αρχαιολόγος• μιλά ένας γιος τσοπάνηδων της Ρούμελης με το σώμα γεμάτο πληγές. «Γι' αυτά πολεμήσαμε». Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες Ακαδημίες δεν αξίζουν την κουβέντα αυτού του ανθρώπου. Γιατί μόνο σε τέτοια αισθήματα μπορεί να ριζώσει και ν' ανθίσει η μόρφωση του Γένους.
Γ. Σεφέρη, «Δοκιμές», τόμος Α΄ (1936-1947), εκδόσεις Ίκαρος, σελ.240-241

ΟΧΙ στις εικόνες ΘΑΝΑΤΟΥ...

Αυτές τις εικόνες δεν τις βρίσκεις ούτε στα χρόνια της χούντας!!!
Η σημερινή χούντα του δωσίλογου κοινοβουλευτισμού δεν βρήκε άλλο μέσον άμυνας απέναντι στην λαϊκή ΟΡΓΗ, από τις χαλύβδινες περιφράξεις…

Συμβολαιακή γεωργία

piraeusbank.gr

Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό...

...και μου λεν' οι πουλημένοι πότε να την αναρτώ!
Ποιοί;
Τα ξόανα των ξένων σημαιών!
Τα δουλικά της τρόϊκας!

Νομίζουν ότι "βάσει νόμου" τους έχουμε εκχωρήσει το δικαίωμα να ορίζουν αυτοί, ποιές ημέρες και σε ποιούς χώρους μπορούμε να αναρτούμε την ελληνική σημαία,
...για να προστατευτεί τάχα το ιερό σύμβολο από αλόγιστη χρήση, που μπορεί να επιφέρει υποβάθμιση της σημασίας και της συμβολικής του αξίας!

Και το λένε αυτοί που δεν ντρέπονται να αναρτούν νυχθημερόν την σημαία μας στην ξενόδουλη πιά Βουλή των Ελλήνων,
...και στα υπουργεία που λειτουργούν κάτω από την εποπτεία ξένων επιτρόπων!

Το δίπορτο

Φώτης Κόντογλου

Τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή, και που λένε πως έχουνε την ελπίδα τους στο Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέρφια τους, τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη;

Στη ζωή μου είδα πως οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πως μπορούνε να συμβιβάσουν μια ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, και όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, πόσο περισσότερο θα φροντίσει για σας, ολιγόπιστοι;».