Η γλώσσα του Ευαγγελίου και της εκκλησιαστικής υμνογραφίας

Το καλύτερο και γνησιότερο δείγμα της Ελληνικής των χρόνων της Κοινής είναι η γλώσσα του Ευαγγελίου. Είναι η Ελληνική όπως εξελίχθηκε στον προφορικό λόγο ως συνέχεια της Αττικής διαλέκτου που επικράτησε στην Κοινή. Είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της πρώτης πραγματικά Κοινής ελληνικής γλώσσας, αυτής που προέκυψε από την επικράτηση της Αττικής με βαθμιαία υποχώρηση των λοιπών διαλέκτων. Αυτής της κοινής προφορικής γλώσσας εξέλιξη υπήρξε η απλή προφορική γλώσσα, ή δημοτική, που διαρκώς μεταβαλλόμενη χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Έτσι λοιπόν διορίζονται οι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα;

Ενώ τον Οκτώβριο του 2011, ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου, πρόσφατα εκλεγείς από το 44% των Ελλήνων, αποφάσιζε να διεξαχθεί δημοψήφισμα για να τοποθετηθεί ο λαός πάνω στο θέμα της συμφωνίας του PSI, την ίδια στιγμή, κάποιοι στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα αποφάσιζαν (εν αγνοία του), αφενός την καθαίρεσή του, αφετέρου το «σκότωμα» του δημοψηφίσματος. Τις σχετικές συνεννοήσεις μεταξύ Μπαρόζο, Σαμαρά και Βενιζέλου, εν αγνοία του Γ. Παπανδρέου, μπορεί κάποιος να τις διαβάσει στο γνωστό πλέον δημοσίευμα των Financial Times.

Ο άνθρωπος που έβλεπε το κόμμα να περνά...

Παραφθορά του τίτλου του εξαιρετικού "Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν" του Ζωρζ Σιμενόν,
...όπου ο συγγραφέας πραγματεύεται το αγαπημένο του θέμα που έχει να κάνει με τη σχέση του "ντυμένου ανθρώπου" (του ανθρώπου δηλαδή όπως πλαστά ή επίπλαστα παρουσιάζεται προς τα έξω, προς τον κόσμο ή και προς τον εαυτό του ακόμη μέσω του καθρέφτη) και του "γυμνού ανθρώπου" - της ωμής, σχεδόν βάρβαρης ουσίας που απομένει όταν οι μάσκες, τα φτιασίδια, τα κοστούμια των ρόλων πέσουν!

...για να διασώσουμε τα αυτονόητα...

Σχετικά με την υπετιθέμενη μαρτυρία που φέρεται ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης να έχει πει και καλά ότι «ο Σαμαράς θα σώσει την Ελλάδα» (!!!) μόλις το διάβασα η πρώτη αντίδραση ήταν να μου ανεβεί το αίμα στο κεφάλι!!!

Κατόπιν, αυτοσυγκρατήθηκα και είπα να ηρεμήσω χωρίς να γράψω τίποτε...

Έχουμε και λέμε: καταρχήν η φερόμενη μαρτυρία, από την μικρή έρευνα που έκανα, φαίνεται να δημοσιεύεται στο "πρακτορείο εκκλησιαστικής λειτουργικής και πολιτιστικής ενημέρωσης" "Λάβαρον" (http://www.lavaron.gr) το οποίο προσωπικά ως σήμερα ομολογώ πως δεν το γνώριζα. Από τις αναρτήσεις του είδα ότι ξεκίνησε να λειτουργεί πέρυσι στην αρχή του χρόνου.

Churching : Η μόδα (πασαρέλα) υποψηφίων (αυτοδιοικητικές εκλογές- ευρωεκλογές) σε εκκλησίες και μοναστήρια τελειώνει!

Πιάστε τον! Ένας υποψήφιος
ψηφοφόρος! Ψήφισέ μας!
Θα σε ξαναθυμηθούμε
στις άλλες εκλογές!

Άλλες δύο εβδομάδες και τελειώνει η μόδα (κάτι σαν πασαρέλα) του Churching των υποψηφίων για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές (και για τις ευρωεκλογές). Ατυχώς, η προεκλογική περίοδος έπεσε στα διάστημα της Μεγάλης Σαρακοστής, Μεγάλης Εβδομάδας και της Αναστάσιμης περιόδου και εδώ και 2 μήνες παρακολουθούμε την αγωνία των υποψηφίων σε κάθε επίπεδο (εξαιρούνται όσοι ειλικρινώς εκκλησιάζονται όλη τη χρονιά, χωρίς διάθεση επίδειξης της θρησκευτικότητάς τους) να επισκεφτούν όσο το δυνατόν περισσότερες εκκλησίες και μοναστήρια μέσα σε μια μέρα και να “επιδειχθούν” ή να μοιράσουν προεκλογικό υλικό !

Ο G.K Chesterton για εκείνους που δεν μπορούν να δουν καμία διαφορά

Είναι πολύ της μόδας να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν διαφορές, είτε στα φύλα, είτε στις φυλές, είτε στις θρησκείες, είτε σε οτιδήποτε. Όπως φαίνεται, αυτό το πρόβλημα δεν είναι νέο. Ο Βρετανός συγγραφέας, ποιητής και θεολόγος G.K Chesterton (1874 – 1936) υποστηρίζει το 1913, στο άρθρο του «Περί Εκείνων που Δεν Μπορούν να Δουν τη Διαφορά», ότι «το να μην είναι σε θέση κάποιος να δει τις προφανείς διαφορές δεν τον κάνει ευφυή, αλλά μάλλον ηλίθιο».

Λέει: «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι έξυπνο να λένε “δεν διακρίνω καμία διαφορά!” Στις μέρες μας αυτό είναι ένα σημάδι πολιτισμού (ή κουλτούρας) να λέει κάποιος ότι δεν βλέπει καμία διαφορά μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας ή ενός ανθρώπου και ενός αγγέλου ή ενός ανθρώπου και ενός ζώου.

Ελληνική Αυτογνωσία

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ασχολούμαι όλη μου τη ζωή με τη λογοτεχνία, γράφοντας και διαβάζοντας λογοτεχνικά έργα. Είναι επόμενο να είμαι επηρεασμένος από αυτήν. Άραγε αυτός είναι ο λόγος, που βλέπω τους Έλληνες περισσότερο ως ήρωες της λογοτεχνίας, παρά ως πραγματικούς ανθρώπους ή είναι έτσι πραγματικά. Πιστεύω ότι ισχύει το δεύτερο. Οι Έλληνες είναι τύποι της λογοτεχνίας και αξίζει να γράφονται λογοτεχνικά έργα γι΄ αυτούς. Ο ελληνικός λαός είναι ο πιο εξελιγμένος αισθητικά λαός του κόσμου.

Οι Έλληνες ως άτομα και ως λαός επηρεαζόμαστε περισσότερο από το αίσθημα, παρά από τη λογική και στη λογοτεχνία αυτό που προέχει είναι το αίσθημα. Λογοτεχνία, στην οποία δεν υπάρχει πλούσιο αίσθημα, δεν είναι λογοτεχνία.