Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι «αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα».

«Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα. αυτού ακούετε» (Ματθ. 17, 5).

Οι άγιοι απόστολοι κήρυξαν σ' όλο τον κόσμο, ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι «αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα».

Ο κόσμος ολόκληρος, όταν το άκουσε, θα έπρεπε να γονατίσει μπροστά στον Κύριο Ιησού Χριστό και να προσκυνήσει τον Αληθινό Υιό του Θεού.

Θα έπρεπε η εμφάνιση στο Θαβώρ των δύο πιο μεγάλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και η προσκύνηση του Κυρίου Ιησού Χριστού κατά την μεταμόρφωσή του, να κλείσει για πάντα τα βδελυρά χείλη των γραμματέων και των φαρισαίων, οι οποίοι μισούσαν τον Κύριο Ιησού και τον θεωρούσαν παραβάτη του νόμου του Μωυσή. Αλλά και μέχρι σήμερα δεν πιστεύουν οι Εβραίοι ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας.

Περί αξιοπρέπειας, και άλλων δαιμονίων...*

* Παράφραση του τίτλου του περίφημου "Περί Έρωτος και άλλων Δαιμονίων" του Γκαμπριέλ Γκαρθία Μαρκές.

Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με την ξεφτισμένη έως χαμένη αξιοπρέπεια της μιάς Ελλάδας.
Όχι όλης της Ελλάδας. Του ενός κομματιού της. Γιατί μιλάμε πιά για μιά χώρα δύο ταχυτήτων.

Μία ταχύτητα, η Ελλάδα της αξιοπρεπούς ανέχειας,
...αυτής που βλέπουμε στα χωριάτικα ταβερνάκια του Αυγούστου, με τα δύο σουβλάκια, την μία πατάτες τηγανητές, και το μισόκιλο το κρασί, που όμως φτάνει για να κεράσεις ένα ποτήρι και τον φίλο ή τον συγχωριανό...

Το παλκοσένικο των τυχοδιωκτών και των φελλών…

Βρισκόμαστε στην εποχή των επιπλεόντων τυχοδιωκτών και φελλών…
Σε μια εποχή όπου όλοι οι οχετοί του καθεστώτος έχουν ανοίξει και τρέχουν σαν χείμαρρος οι ακαθαρσίες και οι ποικίλες αποπνιχτικές δυσοσμίες: Ο Χείμαρρος της σήψης βγάζει στον αφρό όλη τη γλίτσα…
Σε μια εποχή που κάθε τυχοδιώκτης, κάθε ψώνιο και κάθε έμπορας της ανοησίας, αποκτάει «ανταλλακτική αξία», δηλαδή πολιτική οντότητα…
Γι αυτό έχουμε γεμίσει από «σωτήρες»:
«Συνωστίζονται» στο παλκοσένικο της αγοραίας πολιτικής Υποκριτικής και Ανοησίας…

Τώρα ίδρυσε και ο Απόστολος Γκλέτσος κόμμα. Υποπροϊόν και αυτός του τηλεοπτικού ΚΙΤΣ στη μορφή των άθλιων τηλεοπτικών σήριαλ: Γνωρίζει καλά το είδος αυτού του τελετουργικού θεατρικού παιχνιδιού…

Η άσκηση της προσευχής του Ιησού ως ουράνιο δώρο

Η ευλαβική άσκηση της προσευχής αυτής οδηγεί τον άνθρωπο σε συνάντηση με πολλές αντίθετες ενέργειες κρυμμένες στην ατμόσφαιρα. Προσφερόμενη στην κατάσταση βαθειάς μετάνοιας διεισδύει στο χώρο, που βρίσκεται πέραν των ορίων «της σοφίας των σοφών και της συνέσεως των συνετών» (Α’ Κορ. 1,19). Στις πλέον εντατικές εκδηλώσεις της, χρειάζεται ή μεγάλη πείρα ή καθοδηγητής. Είναι απαραίτητη σε όλους ανεξαιρέτως που την ασκούν, η νηπτική περίσκεψη, το πνεύμα της συντριβής και του φόβου του Θεού, η υπομονή σε κάθε επερχόμενο σ’ αυτούς. Τότε αυτή γίνεται δύναμη, η οποία ενώνει το πνεύμα μας με το Πνεύμα του Θεού, παρέχουσα την αίσθηση της ζώσας παρουσίας της αιωνιότητας μέσα μας, έχοντάς μας ήδη οδηγήσει δια μέσου αβύσσων σκότους κρυμμένων μέσα μας.

Από τη Λητώ στη Λητού

Σεβαστότατη, δέσποινα, δέσποινα, / θεία γέννα, / χαίρε, χαίρε, ω Άρτεμη παρθένα, / της Λητώς και του Δία θυγατέρα…

Από τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη οι στίχοι (62 κ.ε.), σε μετάφραση του Κώστα Κόντου, στη σειρά του Ζαχαρόπουλου. Έτος; 1940.[1] Κοντά 75 χρόνια μετά, στη μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλα, που ακούστηκε στην Επίδαυρο την περασμένη βδομάδα (γενικότερα δύσκαμπτη, με την Αφροδίτη που «θα δείξει το πράγμα» [= θα δείξει, θα εξηγήσει, τι έχει συμβεί], «τους δόλους» κ.ά.), η γενική του ονόματος «Λητώ» ακολουθούσε τον συρμό των τελευταίων δεκαετιών: «της Λητούς». Κι όμως, δεν ήταν καμιά «μαλλιαρή» η μετάφραση του Κόντου: Λητώς λέγαμε τότε, όπως και μέχρι πρόσφατα, όταν κάποια ωραία πρωία αποφασίσαμε πως μας πέφτει «δημοτικιά» η κατάληξη -ώς, και αναστηλώσαμε την -ούς.

Καλώς ήρθατε στη Νέα Ελλάδα των ολιγαρχών.

Ενώ η τρόϊκα και η εντολοδόχος ελληνική κυβέρνηση κόπτονται να ανοίξουν όλα τα επαγγέλματα και να απελευθερωθούν εντελώς οι απολύσεις των εργαζομένων, την ίδια στιγμή προχωρούν σε υπερσυγκέντρωση των ΜΜΕ και των τραπεζών σε χέρια λίγων. Και συγκεκριμένα στα χέρια εκείνων που συντάσσονται με τα συμφέροντα των διεθνών ολιγαρχών.

Έτσι εννοούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Μια εξοντωτική ισοπέδωση προς τα κάτω, για να μην σηκωθεί κανένα νέο «κεφάλι» και μια υπερσυγκέντρωση του πλούτου και της εξουσίας στην κορυφή.

Τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά είναι πιο ακριβά από ότι φαίνονται

realclearenergy.org

Πόσο μάς κοστίζει η αιολική κιλοβατώρα; Από την αρχή αυτού του blog προσπάθησα να καταλάβω και να παρουσιάσω την απάντηση, που προφανώς δεν είναι απλή, και προσφέρεται για απίθανη παραπλάνηση και εξαπάτηση (όπως φαίνεται και από το κόστος των 22-24 (για ρεύμα από ηλεκτροπαραγωγή από πετρέλαιο) σε σχέση με την τιμή των 9-10 (η αιολική ταρίφα) που αναφέρθηκε στο άρθρο της προηγούμενης ανάρτησης.

Α. Το "κόστος των 22-24" είναι το κόστος της ηλεκτροδότησης. Το κόστος του να έχουμε ρεύμα όταν ανοίγουμε τον διακόπτη. Το κόστος αυτό έχει σχέση με (α) ποιο είναι το αρχικό κόστος της μονάδας, μοιρασμένο στην διάρκεια της ζωής της, (β) πόσο κοστίζει το κεφάλαιο που έχει δεσμευτεί για αυτή την μονάδα, (γ) πόσο κοστίζει το (μεταβλητό) καύσιμο, (δ) πόσα είναι τα άλλα σταθερά και μεταβλητά έξοδα λειτουργίας.