Πνέει μένεα, λέει, το Μαξίμου ολόκληρο για την διαρροή του e-mail που έστειλε η κυβέρνηση στην τρόϊκα.
Τα έχουν βάλει με το ΔΝΤ, και τους κατηγορούν για πολιτική αλητεία και προσπάθεια εκβιασμού.
Ενώ κατά την γνώμη τους πολιτικά "ορθό" θα ήταν όλες οι "διαπραγματεύσεις" και οι προτάσεις και αντιπροτάσεις να συγκαλύπτονται, να αποκρύπτονται, να μένουν τέλος πάντων μακριά απ' τα "βέβηλα" μάτια του πόπολου!
Για να μπορούν μετά να ψεύδονται ασύστολα, χωρίς μαρτυρία της απατεωνιάς τους: "Α, εμείς δεν προτείναμε αυτό ή το άλλο. Η τρόϊκα μας το επέβαλε!"
(λες και η αποδοχή κάθε είδους επιβουλών των τοκογλύφων είναι κάτι για το οποίο πρέπει να περηφανεύονται!)
Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014
Μηδέν από μηδέν!
![]() |
| Εγκαίνια του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών Επιχειρήσεων από τον Κώστα Σημίτη. Πίσω βρίσκεται μια χαρά Χαρδούβελης. |
Η τιποτοκρατία είναι ο μόνος θεσμός που δεν πρόκειται να κλονιστεί στην πατρίδα μας. Τα πολιτεύματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά η λατρεία του μηδενός βαστάει γερά. Οι μεν δηλώνουν πατριώτες! Είναι με την Εκκλησία, τις Ενοπλες Δυνάμεις και γενικά με οτιδήποτε ενοχλεί την Αριστερά. Πόσα πράττουν εκ των προαναφερθέντων; «Μηδέν εις το πηλήκιο» που θα έλεγε και ο αλησμόνητος ΓΑΠ. Το θρήσκευμα από τις ταυτότητες έκανε φτερά. Στη Θράκη εφαρμόζεται η σαρία (ο ισλαμικός νόμος)! Οι απολαβές των αστυνομικών και των στρατιωτικών έχουν γίνει φιλοδωρήματα. Οι λαθρομετανάστες έχουν κατακλύσει σχεδόν όλες τις γειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων και η Αθήνα μας, με όλους αυτούς τους πατριώταρους, θα αποκτήσει ένα τζαμί από δω μέχρι το μούσι του κοντινότερου ιμάμη.
Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014
Η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της Μάνας
Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος
«Ναι, ίσια ίσια αυτό θέλουμε κι εμείς, να μπούμε στη χορεία των εθνών και στο δρόμο του πολιτισμού. Αλλά πώς να μπούμε και πως να προχωρήσουμε, αν όχι με τα δικά μας πόδια; Πώς θα μας αγκαλιάσουν τα άλλα έθνη, αν δεν έχουμε δικιά μας αξία, για να συμβάλουμε κι εμείς στο γενικό καλό; Κι από πού θα τη βγάλουμε αυτή την αξία, αν δεν εκμεταλλευτούμε τον φυσικό πλούτο της χώρας μας και δεν καλλιεργήσουμε τους υλικούς και πνευματικούς θησαυρούς μας; Να ξεριζώσουμε λοιπόν τ’ αμπέλια και τις ελιές για να φυτέψουμε καφέδες και μπανάνες; Κάθε τόπος έχει και τον τρόπο που προκόβει, καλλιεργώντας εκείνο που προσφέρεται στην ζωή του. Γιατί τότε αναπτύσσει τον πλούτο τον δικόνε του, υλικό και πνευματικό και αποκτά δύναμη και λευτεριά, που μόνον αυτή προκόβει τους λαούς». Το προηγηθέν κείμενο δεν είναι κάποιου εκπροσώπου της «αντίδρασης» ή της πάλαι ποτέ επαράτου, αλλά του ποιητή Βασίλη Ρώτα, ο οποίος πολέμησε και τραυματίστηκε στην ένδοξη μάχη του Κιλκίς. Υπήρξε κομμουνιστής, αριστερός, αλλά δεν του έλειπε η φιλοπατρία και το σέβας στην εθνική μας παράδοση. Είμαι σίγουρος πως αν το διαβάσει κάποιος νέος «κουκουές» το κείμενο αυτό, χωρίς να του αποκαλύψεις την ταυτότητα του συγγραφέα, θα το κατατάξει στα εθνικιστικά. Αλλά «ήταν τότε που οι άνθρωποι έζων δι’ εν έπαινον και πέθαινον δι’ ένα τραγούδι» όπως έλεγε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας.
«Ναι, ίσια ίσια αυτό θέλουμε κι εμείς, να μπούμε στη χορεία των εθνών και στο δρόμο του πολιτισμού. Αλλά πώς να μπούμε και πως να προχωρήσουμε, αν όχι με τα δικά μας πόδια; Πώς θα μας αγκαλιάσουν τα άλλα έθνη, αν δεν έχουμε δικιά μας αξία, για να συμβάλουμε κι εμείς στο γενικό καλό; Κι από πού θα τη βγάλουμε αυτή την αξία, αν δεν εκμεταλλευτούμε τον φυσικό πλούτο της χώρας μας και δεν καλλιεργήσουμε τους υλικούς και πνευματικούς θησαυρούς μας; Να ξεριζώσουμε λοιπόν τ’ αμπέλια και τις ελιές για να φυτέψουμε καφέδες και μπανάνες; Κάθε τόπος έχει και τον τρόπο που προκόβει, καλλιεργώντας εκείνο που προσφέρεται στην ζωή του. Γιατί τότε αναπτύσσει τον πλούτο τον δικόνε του, υλικό και πνευματικό και αποκτά δύναμη και λευτεριά, που μόνον αυτή προκόβει τους λαούς». Το προηγηθέν κείμενο δεν είναι κάποιου εκπροσώπου της «αντίδρασης» ή της πάλαι ποτέ επαράτου, αλλά του ποιητή Βασίλη Ρώτα, ο οποίος πολέμησε και τραυματίστηκε στην ένδοξη μάχη του Κιλκίς. Υπήρξε κομμουνιστής, αριστερός, αλλά δεν του έλειπε η φιλοπατρία και το σέβας στην εθνική μας παράδοση. Είμαι σίγουρος πως αν το διαβάσει κάποιος νέος «κουκουές» το κείμενο αυτό, χωρίς να του αποκαλύψεις την ταυτότητα του συγγραφέα, θα το κατατάξει στα εθνικιστικά. Αλλά «ήταν τότε που οι άνθρωποι έζων δι’ εν έπαινον και πέθαινον δι’ ένα τραγούδι» όπως έλεγε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας.
Ποιό είναι το αδιέξοδο;
Αναρωτιέμαι... Εάν γινόταν μία δημοσκόπηση... Με θέμα "ποιο είναι το αδιέξοδο";... Τι θα έβγαζε; Δηλαδή... κυκλοφορούν δημοσκοπήσεις για το εάν η ΝΔ ή ο Σύριζα ή δεν ξέρω τι... Και υπάρχουν προτιμήσεις! Μα θα ήθελα μια δημοσκόπηση για το "αδιέξοδο". Και εάν έβγαινε κάποια πλειοψηφία που να συμφωνεί "ποιο είναι", τότε και μόνο τότε θα είχε νόημα να προτιμήσει κάποιος το κόμμα Χ από το κόμμα Ψ για τους τρόπους χειρισμού του αδιεξόδου. Εμένα πάντως μου αρέσει πολύ η αναδιανομή και, μετά, η ανεύρεση ...επενδυτών.
"Φίλοι της αδικίας"
Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου
Αυτή είναι μια παραβολή από το Ευαγγέλιο, όπως τη θυμάμαι: Ένας επιστάτης όταν ο κύριος της περιουσίας του ζήτησε να του δώσει λογαριασμό, κάλεσε τους οφειλέτες και έναν έναν του μείωσε το χρέος.
- Πόσα οφείλεις εσύ;
- Διακόσια
- Σβήστο και γράψε εκατόν πενήντα.
- Εσύ πόσα οφείλεις;
- Εκατό,
- Γράψε ογδόντα.
Έτσι έκανε σε όλους τους οφειλέτες.
Αυτή είναι μια παραβολή από το Ευαγγέλιο, όπως τη θυμάμαι: Ένας επιστάτης όταν ο κύριος της περιουσίας του ζήτησε να του δώσει λογαριασμό, κάλεσε τους οφειλέτες και έναν έναν του μείωσε το χρέος.
- Πόσα οφείλεις εσύ;
- Διακόσια
- Σβήστο και γράψε εκατόν πενήντα.
- Εσύ πόσα οφείλεις;
- Εκατό,
- Γράψε ογδόντα.
Έτσι έκανε σε όλους τους οφειλέτες.
Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2014
Η αντίχριστη δήλωση του Βατικανού για την Αγιά Σοφιά και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Γιώργος ΘαλάσσηςΕίναι γνωστή η αρνητική στάση του Βατικανού απέναντι στον Ελληνισμό στα χρόνια της Εθνεγερσίας του ’21.
Η στάση αυτή υιοθετήθηκε απόλυτα από τους Έλληνες Ουνίτες, που μαζί με τους εβραίους του Ελλαδικού χώρου αντιτάχθηκαν στον αγώνα για ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό φοβούμενοι μια Ανάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Φυσικά η στάση αυτή των υποτιθέμενων χριστιανών του Πάπα δεν εκδηλώθηκε τότε για πρώτη φορά. Μετά την Άλωση της Βασιλευούσης το Βατικανό εξέφραζε την χαρά του για την πτώση της Πόλης από τους μουσουλμάνους τούρκους.
Ρήματα Ζωής
Θα έλθει καιρός πού κοντά σε κάθε πιστό θα είναι σαράντα άπιστοι και θα τον ικετεύουν να τους σώσει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




