Ὁ δι­ά­βο­λος, ἅ­μα θε­λή­σει νά κά­νει τό πι­ό πο­νη­ρό παι­γνί­δι του, μι­λᾶ, ὁ ἀ­λι­τή­ρι­ος γι­ά ἀ­γά­πη

Με­γά­λο, πο­λύ με­γά­λο καί σπου­δαῖ­ο εἶ­ναι ἕ­να ζή­τη­μα πού δέν τοῦ δώ­σα­νε σχε­δόν κα­θό­λου προ­σο­χή οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι ῞Ελ­λη­νες. Κι αὐ­τό εἶ­ναι τό ὅ­τι ἀ­πό και­ρό ἀρ­χί­σα­νε κά­ποι­οι δι­κοί μας κλη­ρι­κοί νά θέ­λουν καί νά ἐ­πι­δι­ώ­κουν νά δέ­σουν στε­νές σχέ­σεις μέ τούς πα­πι­κούς, πού ἐ­πί τό­σους αἰ­ῶ­νες μᾶς ρη­μά­ξα­νε. Γι­α­τί, στ᾿ ἀ­λη­θι­νά, δέν ὑ­πάρ­χει πι­ό με­γά­λος ἀ­ντί­μα­χος τῆς φυ­λῆς μας, κι ἐ­πί­μο­νος ἀ­ντί­μα­χος, πού, σώ­νει καί κα­λά, θέ­λει νά σβή­σει τῆν ᾿Ορ­θο­δο­ξί­α. Οἱ δε­σπο­τά­δες πού εἶ­πα πώς τούς ἔ­πι­α­σε, ἄ­ξα­φνα κι ἀ­να­πά­ντε­χα, ὁ ἔ­ρω­τας μέ τούς Λα­τί­νους, λέ­νε πώς τό κά­νου­νε ἀ­πό «ἀ­γά­πη». Μά αὐ­τό εἶ­ναι χον­δρο­ει­δε­στά­τη δι­και­ο­λο­γί­α καί κα­λά θά κά­νου­νε νά πα­ρα­τή­σου­νε αὐ­τά τά ρο­σό­λι­α τῆς «ἀ­γά­πης», πού τήν κά­να­νε ρε­ζί­λι. ῾Ο δι­ά­βο­λος, ἅ­μα θε­λή­σει νά κά­νει τό πι­ό πο­νη­ρό παι­γνί­δι του, μι­λᾶ, ὁ ἀ­λι­τή­ρι­ος γι­ά ἀ­γά­πη. ῞Ο,τι εἶ­πε ὁ Χρι­στός, τό λέ­γει κι αὐ­τός κάλ­πι­κα, γι­ά νά ξε­γε­λά­σει. Τώ­ρα, στά κα­λά κα­θού­με­να, τούς ρα­σο­φό­ρους μας στήν Πό­λη, τούς ἔ­πι­α­σε πα­ρο­ξυ­σμός τῆς ἀ­γά­πης γι­ά τούς ᾿Ι­τα­λι­ά­νους, πού στέ­κου­νται, ὅ­πως πά­ντα, κρύ­οι καί πε­ρή­φα­νοι καί δέν γυ­ρί­ζου­νε νά τούς δοῦ­νε αὐ­τούς τούς «ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φούς», πού ὅ­σα τούς κά­να­νε ἀ­πό τόν και­ρό τῶν Σταυ­ρο­φό­ρων ἴ­σα­με τώ­ρα, δέν τούς τἄ­κα­νε μή­τε Τοῦρ­κος, μή­τε Τά­τα­ρος, μή­τε Μω­μα­χε­τᾶ­νος. ῎Ι­σως κι οἱ δι­κοί μας νά κά­νουν ἀ­πό πα­ρε­ξη­γη­μέ­νη κα­λω­σύ­νη.

Οδηγός εκλογέα 2015

Επειδή δεν έχομεν χρήματα, το ρίξαμε στη ρομαντζάδα. Ομως, δέον έστι να καταλάβομεν ότι οι «ρομαντικοί» κονομάνε τα περισσότερα!

Τώρα εις τας εκλογάς ακόμα και τα μεθυσμένα ρακούν που πάσχουν από Αλτσχάιμερ αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάς διαθέτει περισσότερους ιδεολόγους απ' όσους θα μπορούσε να συντηρήσει. Τόσο πολλοί άνθρωποι, με τόσο καλές προθέσεις, που έχουν φέρει τόσο πανάθλια αποτελέσματα δεν υπάρχουν ούτε σε αφηγήματα επιστημονικής φαντασίας. Αρα κάτι πάει λάθος. Κάποιος κογιονάρει το πόπολο και κερδοσκοπεί σε βάρος του.

Επιστολή 10 (Αρεοπαγιτικά συγγράμματα).

Χαιρετίζω εσέ την ιερή ψυχή, αγαπημένε· κι αυτή η πράξις μου είναι οικειότερη προς σε παρά προς όλους τους άλλους. Χαίρε, αληθινά αγαπημένε, στον όντως εραστόν και εφετόν και αγαπητόν πολυαγαπημένε.

Τι θαυμαστό είναι που ο Χριστός βγαίνει αληθινός, αφού οι άδικοι εκδιώκουν τους μαθητάς από τις πόλεις, επιβάλλοντας οι ίδιοι στους εαυτούς των την άξια τιμωρία, αποχωριζόμενοι και απομακρυνόμενοι από τους αγίους οι εγκληματίες; Πράγματι τα ορατά είναι φανερές εικόνες των αοράτων. Διότι στους αιώνες του μέλλοντος δεν θα είναι αίτιος ο Θεός του δικαίου αποχωρισμού των πονηρών από αυτόν, αλλ’ εκείνοι που διαχωρίζουν εντελώς εαυτούς από τον Θεό· όπως αντιστρόφως βλέπομε άλλους να συνδέονται ήδη από εδώ κάτω με τον Θεό, επειδή σαν ερασταί της αλήθειας παραιτούνται της συμπαθείας προς τα υλικά πράγματα, απαλλαγμένοι από όλα τα κακά και γεμάτοι έρωτα προς όλα τα θεία, αγαπούν την ειρήνη και την αγιότητα, κι αρχίζουν από την παρούσα ζωή την μέλλουσα, ζώντας αγγελοπρεπώς ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα σε μια κατάσταση απάθειας, χριστονυμίας, αγαθότητος και των άλλων αγαθών.

Charlie Hebdo: Προβοκάτσια των τρομοκρατών της υφηλίου

Για κάθε γεγονός, μεγάλου πολιτικού βεληνεκούς, ένα είναι το αλάθευτο κριτήριο: Η θέση των κατεστημένων μηχανισμών (διεθνών και εγχώριων).
Κόντρα σ’ αυτή τη θέση πρέπει να στραφεί η αναζήτηση της αλήθειας.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα ζητήματα της ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Παγκόσμιας και εγχώριας).
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο μίτος της Αριάδνης και στο αιματηρό κτύπημα εναντίον του Charlie Hebdo: Στην παγκόσμια και υστερική τρομολαγνεία εναντίον των «Τζιχαντιστών» (ο νέος διεθνής «δαίμονας»).

Η αλήθεια δεν μπορεί ΠΟΤΕ να βρίσκεται στην πλευρά αυτής της τρομοκρατικής, προπαγανδιστικής υστερίας των διεθνών μηχανισμών της ιμπεριαλιστικής κακουργίας, του ψεύδους και της παραπληροφόρησης…

Ο πειρασμός του Νόμου

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ο κόσμος ιδίως στα χωριά συνδέει τις απαγορεύσεις με την παραβίασή τους. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος ότι την αμαρτία τη δημιούργησε ο νόμος που την απαγορεύει. Αν δεν υπήρχε απαγόρευση δεν θα υπήρχε κι αμαρτία ούτε ο πειρασμός του απαγορευμένου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αμαρτάνουμε. Σημαίνει το αντίθετο, ότι δεν πρέπει να αποφεύγουμε την αμαρτία από το φόβο της τιμωρίας, αλλά από την αγάπη για το Θεό.

Αν με τη θέλησή μας αποφεύγαμε την αμαρτία, από αγάπη για τον Κύριον Ιησού Χριστό, αν δηλαδή με τη θέλησή μας σηκώναμε το σταυρό της αποφυγής της αμαρτίας, ο νόμος με τις απαγορεύσεις του θα ήταν περιττός. Ο νόμος, λοιπόν, δεν υπάρχει από φταίξιμο του νομοθέτη, αλλά από τη δική μας ουτοπική επιθυμία της "ευτυχίας"

Μα πόσο κοντή είναι η μνήμη μας.

Πάλι τα ίδια και τα ίδια.

Σαμαράς, Τσίπρας, Δήμας, Παπανδρέου, κ.ά.

"Αντιπαλότητες" για τα μάτια, που μόνο στόχο έχουν να μας τσουβαλιάζουν πιό πολύ.

Πόσο κοντή είναι η μνήμη μας. Γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε το θέατρο σκιών που παίζουν. Αντιπαλότητες υπάρχουν πράγματι, αλλά μόνο ως το ποιος μας σφάζει, ποιος τρώει τις σάρκες μας και όχι στον πραγματικό στόχο τους. Έτσι κι αλλιώς στα "πράγματα" ή όχι όλοι τρώνε κάτι παραπάνω από ξεροκόμματο.

Τι είναι λοιπόν οι αντιπαλότητες. Απλά τα κουνήματα των διεθνών παικτών στα πιόνια που τους εκπροσωπούν στην Ελλάδα.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν νεκρανάσταση του δικομματισμού.

Οι δημοσκοπήσεις, δείχνουν το αποτέλεσμα, άσχετα αν εκφράζουν το λαό ή κατευθύνουν το λαό. Δεν έχει σημασία, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Οι τελευταίες λοιπόν δημοσκοπήσεις δείχνουν κάποια πολύ σημαντικά πράγματα:

1) Διατηρείται σταθερά η πρώτη θέση για τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και δείχνει να ανακάμπτει η μνημονιακή ΝΔ, κάτι που προβληματίζει τι θα ακολουθήσει μέχρι την ημέρα των εκλογών. Όλα θα εξαρτηθούν από κάποιο σημαντικό λάθος του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, ο Σαμαράς δείχνει ότι καταφέρνει να επιτύχει τουλάχιστον μια διαχειρίσιμη ήττα.