Αυτός που είναι μετρημένος στα λόγια, είναι μετρημένος και στα έργα

Αυτός που είναι μετρημένος στα λόγια, είναι μετρημένος και στα έργα.

Αυτός που εξετάζει τα λόγια που πρόκειται να πει, εξετάζει και τις πράξεις που πρόκειται να εκτελέσει, και ποτέ του δεν θα υπερβεί τα όρια της καλής και ενάρετης συμπεριφοράς.

Τα χαριτωμένα λόγια του χριστιανού χαρακτηρίζονται από λεπτότητα και ευγένεια.

Αυτά είναι που γεννούν την αγάπη, φέρνουν την ειρήνη και τη χαρά.

Βάστα γερά, κορόϊδο Έλληνα

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την διάρκεια της γερμανικής στρατιωτικής κατοχής της Ελλάδος, υπήρχαν κάποιοι που φώναζαν «βάστα Ρόμμελ», κραυγή απελπισίας που έβγαινε από το στόμα τους λίγο πριν την διαφαινόμενη κατάρρευση της Γερμανίας, αντιλαμβανόμενοι ότι οι δικές τους ημέρες δόξας και μαυραγοριτισμού τελείωναν.

Δυστυχώς, στην σύγχρονη Ελλάδα, με δεδομένη την γερμανική οικονομική κατοχή, οι απόγονοι των μαυραγοριτών, δωσιλόγων και λοιπών εθνικών μιασμάτων κραυγάζουν «Γερούν γερά» αλλά και «βάστα ΔΝΤ». Την τελευταία αυτή κραυγή απελπισίας εξέβαλλε γνωστός «δημοσιογράφος» του ΣΚΑΪ, ονόματι Παπαδημητρίου, ειπών επί λέξει: «Ελπίζω το ΔΝΤ να αντέξει γερά...».

Το όλον νανοπασόκ

Αλήθεια, σύντροφοι. Είναι τόσο κρίσιμη η κατάσταση ή ο πρόεδρος έφαγε ρεβίθια και τον πείραξαν;

Στη μεγάλη φωτογραφία, φίλτατε αναγνώστα, έχεις την ευκαιρία να δεις πώς είναι το όλον νανοπασόκ. Η λήψη εμπεριέχει την ένταση, το δέος, την αντίφαση, την κλειστοφοβία και το άγχος μιας μεγάλης δομής που συρρικνώνεται (σε επίπεδα μποζονίου Χιγκς) στα χέρια του πιο εύσωμου μέλους της! Είναι μια φευγαλέα στιγμή από συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδος της πασοκάρας, η οποία αριθμεί 13 γρουσούζικα μέλη (μαζί με τον Βαγγέλη). Στα δεξιά ο Μπένι, που δαγκώνει τα χείλη του λες και παλεύει με τον ίδιο τον οργανισμό του.

Παιδεία: όχι γράμματα, αλλά «δράσεις»

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Μα θα ‘ρθούνε άλλα χρόνια
μ’ όνειρα κι οράματα
δίχως λόγους στα μπαλκόνια
κι άχρηστα προγράμματα»
Ν. Γκάτσος

Οι λόγοι, ή καλύτερα, «οι τροπαιούχοι του άδειου λόγου», για να μνημονεύσουμε και τον Παλαμά, σταμάτησαν ευτυχώς να εκτοξεύουν από τα μπαλκόνια τις ουρανομήκεις ανοησίες τους. Το «μέγα πλήθος» και το «μέγα πάθος» των αρχικομματαρχών μπήκε, ανεπιστρεπτί, στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας». (Τι φράση κι αυτή!!!).

Περί αγάπης

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ώσπου να ωριμάσουμε πνευματικά, νομίζουμε ότι κόλαση είναι να μην μας αγαπούν. Όσο βρισκόμαστε σ΄ αυτό το στάδιο της ανωριμότητας, δεν γνωρίζουμε ποιά είναι η ανιδιοτελής αγάπη. Αργότερα, με την πνευματική ωρίμανση, έρχεται κι η πληροφορία της ανιδιοτελούς αγάπης.

Στην κινηματογραφική ταινία του Ακίρα Κουροσάβα, "Ο Καταδικασμένος", ο σπουδαίος αυτός σκηνοθέτης είτε με επίγνωση είτε χωρίς επίγνωση, δίνει ένα ζωντανό παράδειγμα της ανιδιοτελούς αγάπης.

Ήξερα ότι κόλαση είναι να μην αγαπάς. Το έγραψε κάπου ο Ντοστογιέφσκι. Νομίζω το διάβασα στο βιβλίο Αντι-χριστιανισμός. Αλλά ήταν γνώση της διάνοιας. Όταν ξέρουμε τί είναι η αγάπη, δεν σημαίνει ότι αγαπάμε,όπως κι όταν ξέρουμε τί είναι η πίστη, δεν σημαίνει ότι πιστεύουμε. Πολλοί συγχέουν τις γνώσεις του για το Θεό με την πίστη στο Θεό.

Ο υπόγειος πόλεμος γραφέων - στρατιωτών

«Η πολιορκία του Νταπούρ». Από
τοιχογραφία στον ταφικό ναό του
Ραμσή Β΄ στις Θήβες της Αιγύπτου.

«Οι γραφείς θεωρούσαν το αξίωμα του στρατιωτικού κατώτερο από το δικό τους. Οι μαθητές τους, ωστόσο, που τους θάμπωνε η εξωτερική εμφάνιση έφθαναν καμιά φορά στο σημείο να προτιμούν το σπαθί και το τόξο, και ιδιαίτερα το άρμα με τα δυο σφριγηλά άλογα, από τον κάλαμο και την πλάκα. Στους τρελούς αυτούς νέους έπεσε το καθήκον να περιγράψουν τα βάσανα του στρατιώτη. Η απαρίθμηση των δυστυχιών του πιάνει ένα μεγάλο μέρος ανάμεσα στα διάφορα είδη γραπτού λόγου που μας άφησε η εποχή των Ραμσή».
Pierre Montet, "Η καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο", εκδόσεις Παπαδήμα, σελ. 244

Η πορεία προς την παρακμή ανακόπτεται μόνο με ανατροπή.

Η λογική των δανειστών είναι απλή και στην ουσία μας λένε: Είτε ξοδέψτε (σαν κράτος) λιγότερα από όσα εισπράττετε, είτε εισπράξετε περισσότερα από όσα ξοδεύετε.

Από την άλλη πλευρά, η λογική του κρατικοδίαιτου – πελατειακού ελληνικού συστήματος είναι κι αυτή επίσης απλή:
Διατηρώ ή και αυξάνω τα δημόσια έξοδα εισπράττοντας λιγότερα. Τη διαφορά τη βρίσκω από δανεικά. Αλλά δανεικά δεν μπορούν πλέον να βρεθούν.

Τις δύο αυτές λογικές τις γεφυρώνει το μνημόνιο. Δηλαδή δανεικά με αντάλλαγμα τη λήψη μέτρων που μειώνουν τα έξοδα και αυξάνουν τις εισπράξεις.