Τι σημαίνει Erasmus στην Κωνσταντινούπολη

Δήμητρα Αγγελίδου

Για την Πόλη των πόλεων, το μαγικό αυτό μέρος των αρωμάτων, των χρωμάτων και της ιστορίας ήθελα να γράψω εδώ και τρία χρόνια, από τότε που τέτοια περίοδο ακριβώς βρισκόμουν εκεί με το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών ERASMUS. Να γράψω όμως όχι για την πόλη των ταξιδιωτικών οδηγών, αλλά για την Κωνσταντινούπολη μέσα από το πρίσμα των αισθήσεων και των συναισθημάτων, την «άλλη» Πόλη, που βλέπει κανείς μόνο αν το επιθυμεί πραγματικά.

Τελειώνουμε με το παλιό!...

Ποιός το λέει αυτό;
Μα η αριστερή κυβέρνησή μας.
"Τελειώνουμε με την ανομία της διαπλοκής. Τέρμα στο παλιό. Εμείς φέρνουμε το νέο τοπίο στα ΜΜΕ".

Και για "νέο τοπίο" πάνε και φέρνουνε όλους τους ίδιους:
..δυο-τρεις απ' τους οποίους είναι υπόδικοι για διάφορα: φοροδιαφυγή, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, πόθεν έσχες, θαλασσοδάνεια, και πάει λέγοντας,
..έναν "κολλητό" του Πούτιν,
..έναν άλλο με κάτι βοσκοτόπια με γιδοπρόβατα,
..κι έναν με διπλά "βαθιά" αμπάρια,
..κι όλους αυτούς τους μαντρώνουνε σ' ένα κτήριο και σκαρώνουνε το "νέο τοπίο".

Αρκεί η κακία της ημέρας

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Μια παροιμία λέει, τη ζημία να την κλαις προτού να γίνει. Άν γίνει να την τραγουδάς.

Είναι σοφία να κλαίμε πριν μας εύρει το κακό; Νομίζω είναι σοφία, αν ως κλάμα εννοούμε την προσοχή. Καλά είναι να είμαστε άγρυπνοι σύμφωνα με την Εντολή του Κυρίου "Γρηγορείτε και προσεύχεσθε".

Δεν είναι σοφία, αν ως κλάμα, εννοούμε να κλαίγεται κανείς, για να αποφύγει τις ευθύνες ή τον κόπο ή τις συνέπειες από τις αδικίες του.

Την τακτική αυτή την εφαρμόζουν ακόμα και κράτη ολόκληρα.

Ὅσιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής

Ο,ΤΙ ΚΑΛΟ θυμᾶσαι, κάνε το• καὶ αὐτὸ ποὺ δὲν θυμᾶσαι θὰ σοῦ ἀποκαλυφθεῖ. Μὴ παραδώσεις ἀπερίσκεπτα στὴ λησμοσύνη τὴν ἔννοια τοῦ καλοῦ.

ΜΗ ΛΕΣ ὅτι ἔχεις ἀποκτήσει κάποια ἀρετὴ χωρὶς θλίψη• δὲν ἔχει δοκιμαστεῖ ἡ ἀρετὴ ποὺ ἀπόκτησες εὔκολα.

ΠΟΛΛΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ τῶν ἄλλων εἶναι γιὰ τὸ καλό μας• τίποτα ὅμως δὲν εἶναι πιὸ ὠφέλιμο γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ τὴ δική του γνώμη.

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ νὰ γιατρευτεῖς φρόντισε τὴ συνείδησή σου, ὅ,τι σοῦ λέει κάνε το, καὶ θὰ βρεῖς τὸ φάρμακο.

ΤΑ ΚΡΥΦΑ κάθε ἀνθρώπου τὰ γνωρίζει ὁ Θεὸς καὶ ἡ συνείδηση• ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο καθένας ἂς διορθώνεται.

Η συμβολή της Ελλάδας στη νίκη

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

"Ομπρός κ' η Ελλάδα σκώθηκε
Και διασκορπάει τα σκότη!
Ανάστα η Ανθρωπότη,
Κι ακλούθα την...Ομπρός!".
Άγγελος Σικελιανός

«Κατακλίθημεν άνθρωποι και ανηγέρθημεν έθνος», γράφει ο Άγγελος Βλάχος την μεγάλη εκείνη μέρα που άρχιζε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος.

Πράγματι, η προ του πολέμου κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ήταν και η ιδανικότερη. Ο Μεταξάς, ικανότατος στρατιωτικός προετοίμαζε την πατρίδα για παν ενδεχόμενο, όμως η αστάθεια και ο διχασμός και του τότε πολιτικού και παραπολιτικού κόσμου, δεν εξασφάλιζε την σύμπνοια και την ενότητα, που απαιτεί ένας εθνικός αγώνας.

Ο εχθρός είναι εντός των τειχών

«Θα προστατέψουμε τους ομοεθνείς μας στην Ελλάδα» δήλωσε ο Ερντογάν. Αυτός προφανώς έχει, κατά το δικό μας καθεστώς, το δικαίωμα να μιλάει για τουρκικό έθνος, ακόμα και εντός της Ελλάδας.

Αν όμως κάποιος από εμάς τους Έλληνες μιλήσει για έθνος, τότε θα πεταχτούν τα μίσθαρνα του καθεστώτος και θα τον αποκαλέσουν αμέσως εθνικιστή, κάτι δηλαδή σαν ναζιστή, σαν ρατσιστή και πάει λέγοντας.

Ο εχθρός λοιπόν είναι εντός των τειχών, είναι ανάμεσά μας.

Ἡ ἀθηναϊκή ὄψη τοῦ Καρατσίου

Ἀκαδημίας, στό ὕψος τῆς πλατείας Κάνιγγος.
Χαλιά, κιλίμια, μοκέτες καί ἄλλα τινά
καταλαμβάνουν σημαντικό τμῆμα
τοῦ ξεχαρβαλιασμένου πεζοδρομίου.

Ἑλλάδα - Πακιστάν, ἕνας Καμίνης δρόμος. Καί μία ἰδεολογία σάν τοῦ Καμίνη. Καί μπόλικοι ψηφοφόροι τρέντουλες, μούλτι κουτοί καί ἀφελληνισμένοι.

Τι ἑλληνικό ἀπέμεινε στό ἱερόν πτολίεθρον, τήν πόλη τῶν πόλεων, ἐκεῖ ὅπου μονομάχησαν δύο θεοί γιά νά δώσουν τό ὄνομά τους καί νίκησε τελικά ἡ Ἀθηνᾶ μέ τήν ἐλιά τῆς; Πού βρίσκονται οἱ ἴσκιοι οἱ ἀρχαῖοι, τά φῶτα τά ἐκθαμβωτικά ἑνός πολιτισμοῦ ποῦ ἔκανε τή ζήση τῆς ἀνθρωπότητας αξιοβίωτη;

Σάν νά ἔχασε τόν πόλεμο ἡ Ἑλλάδα καί οἱ ἐπικρατήσαντες μᾶς ὑποχρεώνουν νά περνᾶμε καθημερινά κάτω ἀπό τά Καυδιανά Δίκρανα τῆς ταπείνωσης. «Οὐαί τοῖς ἡττημένοις», τό μότο ἑνός κράτους καί μίας διοικητικῆς μηχανῆς πού δέν θέλει νά βλέπει οὔτε ἴχνος οὔτε ὑποψία ἑλληνικότητας στό τοπίο. Μόνο ἡ ἀσχήμια εἶναι ἀρεστή, τό ἐμπόριο ναρκωτικῶν στούς δρόμους, οἱ λακκοῦβες, οἱ πλιατσικολόγοι, οἱ μαχαιροβγάλτες, οἱ ἀπαίσιοι σαράφηδες πού στρώνουν τίς πραμάτειες καταμεσῆς τοῦ δρόμου.