Πρεσβύτεροι

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Μετά τα 55 είμαστε είμαστε όλοι πρεσβύτεροι. Όχι βέβαια με την εκκλησιαστική έννοια κατά την οποία πρεσβύτερος είναι ο δεύτερος βαθμός των κληρικών, αλλά πρεσβύτεροι με την κοινωνική έννοια. Πρεσβύτερος σημαίνει ο έχων το δώρο (πρεσβείον) της γνώμης, δηλαδή που έχει το χάρισμα να δίνει σοφές συμβουλές στους νέους. Αν του το αφαιρέσουν το χάρισμα αυτό, ο πρεσβύτερος δεν είναι τίποτα. Είναι βάρος της γης. Τον εξευτελισμό αυτόν επιφυλάσσει η νέα εποχή, καταδιώκοντας τον πρεσβύτερο, για να ακούνε οι νέοι τις "σοφές" συμβουλές της τηλοψίας.

Να τί γράφει ο Απόστολος Παύλος στη δεύτερη προς Τιμόθεο επιστολή του:

Ὁ Φώτης Κόντογλου γιὰ τὰ Χριστούγεννα

Τὴν πνευματικὴ χαρὰ καὶ τὴν οὐράνια ἀγαλλίαση ποὺ νοιώθει ὁ χριστιανὸς ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα, δὲν μπορεῖ νὰ τὴ νοιώσει, μὲ κανέναν τρόπο, ὅποιος τὰ γιορτάζει μοναχὰ σὰν μία συγκινητικὴ συνήθεια, ποὺ εἶναι δεμένη περισσότερο μὲ τὶς συνηθισμένες χαρὲς τοῦ κόσμου, μὲ τὸν χειμώνα, μὲ τὰ χιόνια, μὲ τὸ ζεστὸ τζάκι.

Μοναχὰ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα πνευματικά, κι ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ περνᾶνε ἁγιασμένα αἰσθήματα, καὶ τὴ ζεσταίνουνε μὲ κάποια θέρμη παράδοξη, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ ἕναν ἄλλο κόσμο, τὴ θέρμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατὰ τὸν ἀναβαθμὸ ποὺ λέγει: «Ἁγίω Πνεύματι πάσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τὴ τριαδικὴ μονάδι, ἱεροκρυφίως».

Ελληνική και Γερμανική Ολιγαρχία μας δουλεύουν αγρίως

Αφού χρεοκόπησαν τη χώρα, οι διαπλεκόμενες μεταξύ τους, οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, αντί στη συνέχεια να πάρουν οι ίδιες τα βαριά μέτρα και αναπόφευκτα φυσικά να συγκρουστούν με την κοινωνία και να καταρρεύσουν, κάλεσαν την τρόϊκα και κρύφτηκαν πίσω της, παριστάνοντας τους αντιστεκόμενους και διαπραγματευόμενους, συνεχίζοντας εκ του ασφαλούς να νέμονται τον κοινωνικό και εθνικό πλούτο, εμπαίζοντας θεατρικά τους πολίτες.

Το ίδιο ακριβώς κάνει και η Γερμανική ολιγαρχία, σε ότι αφορά την Ελλάδα, κρυπτόμενη πίσω από το ΔΝΤ. Διαφορετικά θα ήταν υποχρεωμένη να βγει στη φόρα και να επιβάλει στην ουσία η ίδια τα σκληρά μέτρα, κάτι που θα οδηγούσε σε ευρωπαϊκή εξέγερση.

Γιατί είναι η πατρίδα "αχούρι κοπρισμένο"...

Nατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

Ακούγοντας, βλέποντας και διαβάζοντας κανείς τις σάπιες τούτες ημέρες, έχει την αίσθηση ότι επίκειται το τέλος του νεοελληνικού κράτους. Μέχρις εδώ ήταν, «εάλω η Πόλις».

Παρόμοια αισθήματα βίωναν και οι δυστυχείς Ρωμηοί, λίγο προ της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Το Γένος ανέβαινε στον αιμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στην μακραίωνη σκλαβιά στους αντίχριστους Αγαρηνούς εξαιτίας κυρίως της ηθικής κρίσης. Το διαπιστώνουμε σε κείμενα της εποχής: «Οι άρχοντες συμμετέχουν στις παρανομίες, οι διαχειριζόμενοι τα κοινά είναι κλέφτες, οι δικαστές δωρολήπτες με αποτέλεσμα να επικρατούν οι εγωιστές, οι αλαζόνες, οι αχάριστοι, οι συκοφάντες…

Δεν σε συμφέρει

Μη δικαιολογείσαι, ότι δεν γνωρίζεις αυτό που οφείλεις και θεωρείς τον εαυτόν σου ανεύθυνο, που δεν το κάνεις. Διότι εάν έκανες όσα καλά γνωρίζεις, τα άλλα θα σου φανερώνονταν μετά, όπως ακριβώς πηγαίνει κάποιος από το ένα δωμάτιο στο άλλο και αποκτά σταδιακά την γνώση. Δεν σε συμφέρει, πριν μάθεις με την πράξη τα προηγούμενα, να μάθεις θεωρητικά τα επόμενα.

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

Εκλογές ή ανεξαρτησία;

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το αν θα γίνουν ή όχι σύντομα εκλογές.
Η αντιπολίτευση -φυσικά- τις ζητάει, η κυβέρνηση -φυσικότερα- αρνείται τέτοιο ενδεχόμενο,
..άσχετα αν συνήθως ό,τι διαψεύδει γίνεται,
..και μιά σημαντική μερίδα των πολιτών τις περιμένει σαν παιδάκι που του τάζουν βόλτα στο λούνα παρκ.

Οι υπόλοιποι, αυτοί που ψιλολογίζουν τα πράγματα, που συνηθίζουν να σκέπτονται πριν μιλήσουν ή πράξουν, είναι σαφώς αναποφάσιστοι και δίβουλοι για την χρησιμότητα ή μη των εκλογών.

Πρώτον γιατί τί να τις κάνεις τις εκλογές που και ελέω συστημικών ΜΜΕ θα καταλήξουν σε μιά δικομματική πόλωση μεταξύ Κούλη και Μπούλη;

Ἕνα φέσι στόν κύριο, γρήγορα!

Ἀείποτε, ἡ μεγαλύτερη ἄσκηση αὐτοσυγκράτησης: Νά βλέπεις πράος τον ΓΑΠ αφενός νά καλοπερνᾶ καί αφετέρου νά κάνει τόν κομπάρσο στούς Τούρκους...

Ἔβαλε τήν Ἑλλάδα στό Μνημόνιο καί ἐξ αὐτοῦ χιλιάδες χώθηκαν σέ τάφους. Αὐτός μέ τά σκοτωμένα ἑλληνικά του, τίς αμερικανιές του, τά ντισκοζεϊμπέκικα, τά σαρδάμ, τόν θίασο πού ἔκοψε τίς συντάξεις τῶν γέρων καί πῆρε τό ψωμί ἀπό τό στόμα των ἀνήμπορων. Αὐτός μᾶς ἔχωσε στό Μνημόνιο καί ἑκατοντάδες χιλιάδες παραχώθηκαν στά ἀζήτητα τῆς κοινωνίας. Πετάχτηκαν σέ ράντσα νοσοκομείων, σέ ἱδρύματα, σέ χαρτόκουτα στούς δρόμους. Ἀπό τό στόμα αὐτοῦ ξεβράστηκε τό «λεφτά ὑπάρχουν» καί ὕστερα πύκνωσαν οἱ οὐρές στά συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν δήμων ἀπό τούς πεινασμένους.