Σολζενίτσιν : «Η αθεΐα, το πρώτο βήμα για τα γκουλάγκ»

Από: Aleksandr Solzhenitsyn, “Godlessness: the First Step to the Gulag”. Templeton Prize Lecture, 10 Μαΐου 1983 (Λονδίνο).

Πριν από περισσότερο από μισό αιώνα, ενώ ήμουν ακόμα παιδί, θυμάμαι να ακούω ορισμένους ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τις μεγάλες καταστροφές που έπληξαν τη Ρωσία: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό, γι' αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Οι ΜΚΟ να’ ναι καλά, και το χρήμα να ρέει...

Του Strange Attractor

Αν παρακολουθείς μόνο τα συμβατικά ΜΜΕ, τις εφημερίδες, τα κανάλια και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τότε όλα μοιάζουν μια χαρά.

Οι εκατοντάδες αφιχθέντες καθημερινά είναι όλοι τους "πρόσφυγες πολέμου" και "ικέτες", που ψάχνουν για ψωμί και αξιοπρέπεια, και συνήθως οι ατελείωτες καραβιές που φτάνουν στις ακτές μας αποτελούνται από δυστυχισμένα γυναικόπαιδα... ασυνόδευτους ανήλικους, οικογένειες και μωρομάνες.

Στον βράχο της πίστεως

Εσύ θα δέσεις την ψυχή σου στον βράχο της πίστεως. Όσα κύματα κι αν έρχονται, θα σπάνε εκεί πάνω στον βράχο της πίστεως και θα κατανικώνται όλα τα εμπόδια.

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

Η μελαγχολία του σωσία

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η εποχή τώρα προσπαθεί να αποκοιμίσει του νέους, για να ξεχάσουν την πατρίδα τους, τη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους, με ένα λόγο, τον εαυτό τους.

Το δίλημμα να γίνεις αυτό που είσαι, ο εαυτός σου ή να γίνεις ένας σωσίας, βασανίζει όλους τους ανθρώπους ιδίως τους νέους. Ο σωσίας είναι ο τύπος που προσπαθεί να ξεχάσει τον εαυτό του. Είναι δηλαδή το αντίθετο του ομηρικού Οδυσσέα, που προσπαθεί να θυμάται τον εαυτό του και την πατρίδα του.

Ο σωσίας δεν θέλει να θυμάται, σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα που χάθηκαν επειδή δεν θυμούνταν την πατρίδα τους. «Οι νήπιοι, χάθηκαν», γράφει ο Όμηρος. Ο σωσίας είναι ένα μυθικός Προκρούστης του εαυτού του.

Χερουβικόν ήχος Γ’ Γρηγορίου Πρωτοψάλτου

«Μάθαινε τα παλιά να ξέρεις τα καινούργια»

«Μάθαινε τα παλιά να ξέρεις τα καινούργια»
παροιμία

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-θεολόγος

Στο περισπούδαστο βιβλίο του «Καταρρέω», ο αείμνηστος Τάσος Λιγνάδης, σε κείμενο του για την Μικρασία, γράφει για μια συζήτηση που είχε στην Κύπρο, πριν από την καταστροφή του ’74, μ’ έναν γέροντα πρόσφυγα του 1922, ο οποίος είχε καταφύγει στο νησί. Μιλούσαν σ’ ένα καφενείο στην Κερύνεια, «το πιο αυθεντικό ελληνικό τοπίο που έχω γνωρίσει», όπως γράφει. Κοίταζε ο γέροντας την θάλασσα «με ματιά που έκρυβε πόνο Ιστορίας».

Μόνος, Μάνος, Μουσουλμᾶνος

Ἤμασταν ἔθνος ἀνάδελφον (μόνος). Μπήκαμε στὴν ΕΟΚ καὶ πήραμε διακοποδάνεια (Μάνος). Καὶ τώρα ἀποικιζόμεθα ἀπὸ μαχμούτηδες (μουσουλμάνος).

Mπορεῖ νὰ τὴ χάσουμε τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ γιορτάσουμε τὰ 200χρονα ἀπὸ τὸ 1821 μὲ φέσια στὰ κεφάλια οἱ ἄνδρες καὶ μὲ μποῦρκες οἱ γυναῖκες, ἀλλὰ θὰ ἔχουμε ξεφορτωθεῖ τοὺς μεγαλύτερους ἐχθροὺς τοῦ Γένους: τὰ πλαστικὰ καλαμάκια καὶ τὸν λιγνίτη. Λίγο τό ’χεις νὰ ρισκάρουμε τὴ ζωὴ τοῦ σύμπαντος κόσμου ρουφώντας καφέδες φρέντους καὶ φραπέδες καὶ ἀναψυκτικὰ μὲ καλαμάκια, καὶ ὄχι μὲ χοντρὸ μακαρόνι γιὰ παστίτσιο, κι ἀντὶ νὰ παγώνουμε τὴν τσιμινιέρα, ποὺ λέει καὶ τὸ τραγούδι, νὰ καῖμε λιγνῖτες;