Αυτό που κατάλαβα στην
περίεργη περίπτωση της Δανίας, με τα πολλά αιολικά, είναι ότι εάν η Δανία δεν χρησιμοποιούσε τα Νορβηγικά Υ/Η, και εάν δεν μπορούσε να διοχετεύσει τα τυχαία της αιολικά περισσεύματα στο πολύ μεγαλύτερο Γερμανικό δίκτυο, δεν θα είχε τι να τα κάνει τα αιολικά της.
Η «αντλησιοταμίευση» όπως την λένε,
δεν είναι τίποτα καινούργιο. Όπως χρησιμοποιούμε τα δικά μας υδροηλεκτρικά για ισχύ αιχμής,
με κατάλληλες τουρμπίνες (που δουλεύουν και σαν αντλίες), η ισχύς βάσης που περισσεύει, π.χ. την νύχτα, και που παράγει σχετικά φτηνό ρεύμα, χρησιμοποιείται για άντληση. Η διαδικασία, παρά τις απώλειες (της τάξεως του 30%) , βοηθάει στην
πιο αποτελεσματική χρήση της ισχύος βάσης, εάν έχεις διαθέσιμα φράγματα, Υ/Η, και νερά. Εάν δεν έχεις φράγματα και Υ/Η, η άσκηση γίνεται ακριβή. Οι προωθητές των ΑΠΕ (όσοι δεν φαντασιώνονται το νέο Hindenburg), ελπίζουν ότι η αντλησιοταμίευση δικαιολογεί και την δική τους ύπαρξη, αλλά ξεχνάνε ότι η αντλησιοταμίευση προϋποθέτει πολύ και φτηνό ρεύμα (οι Πράσινοι γενικά πιστεύουν ότι τα λεφτά υπάρχουν και είναι για πέταμα).