H "Ευρώπη" αντίδοτο της Δημοκρατίας

"Χρειαζόμαστε την Ευρώπη επειδή δεν είναι δημοκρατική... Αποφάσεις που παίρνονται με τους πιο δημοκρατικούς θεσμούς είναι συχνά λανθασμένες..."

Έχω επίγνωση ότι λέξεις όπως Δημοκρατία, Ελευθερία κλπ, σημαίνουν διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους (ή Σωτηρία, Αγάπη, Ισότητα κλπ). Ξέρω επίσης ότι συχνά η "Ιστορία" εξελίσσεται αγνοώντας τις προσωπικές απόψεις του καθενός, είτε από αδράνεια, είτα από αμηχανία, είτε επειδή το "Αόρατο Χέρι" φροντίζει πριν από εμάς για εμάς (και δεν εννοώ τον Adam Smith). Απλά, σας μεταφέρω την ανησυχία μου.

Ο Μπαρόζο είναι "τίποτα". Ένας καλός αχυράνθρωπος όσο άσχετος με το Κέντρο Αποφάσεων, όσο γινόταν. Εκλεγμένος από εκλεγμένους κάτω από συνθήκες και κανόνες που είναι κομμένες και ραμμένες κατά παραγγελία. Το εννοεί όμως αυτό που λέει. Με τις παροχές και τον εκφυλισμό (δεν είναι βλάκες αυτοί που τις δίνουν) φτιάχτηκε μία κοινωνία με αδιέξοδα. Η οικονομική κρίση, είτε είναι τυχαία είτε έχει προβλεφθεί -- πολλοί έχουν επιστήμη τους τις ...κρίσεις -- είναι απλά η αφορμή.

Μάθημα προπαγάνδας: Το παραμύθι με το άρθρο 37.

Οι πολίτες έχουν γίνει πλέον εξπέρ στην προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ και δεν μασάνε στα τεχνάσματα που χρησιμοποιεί. Για παράδειγμα, αυτή τη φορά και προκειμένου να περάσει το πολυνομοσχέδιο, το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί την δήθεν διαφοροποίηση κάποιων βουλευτών και στελεχών του με το άρθρο 37 του πολυνομοσχεδίου το οποίο αφορά τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

Το τέχνασμα είναι να εστιαστεί όλη η προσοχή της Κοινής Γνώμης και η δήθεν διαφοροποίηση ορισμένων στελεχών (που ταυτόχρονα κερδίζουν σε δημοσιότητα, κάθε φορά και άλλοι με τη σειρά) σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, το οποίο είναι προαποφασισμένο ότι θα τροποποιηθεί. Έτσι στο τέλος, με μια μικρή τροποποίηση του άρθρου 37 που θα δείτε ότι θα γίνει, όλοι οι διαφωνούντες δήθεν θα συμφωνήσουν. Αυτό το παιχνίδι το παίζει χρόνια τώρα το ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο.

Ο νέος νόμος νομιμοποίησης λαθραίων (7-10-2011) παγκόσμια πρωτοπορία!

Θυμάστε τον κ. Παπουτσή να βροντοφωνάζει "Οι νόμιμοι μετανάστες θα μείνουν, οι παράνομοι θα φύγουν";
Για να μην αναγκάζεται ο κύριος υπουργός να προβαίνει σε διώξεις λαθραίων όταν οξύνονται πολύ τα πράγματα, προσυπέγραψε ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο τους νομιμοποιεί δια πλαγίου τρόπου.
Άκουσον, άκουσον, άνοιξαν κερκόπορτα για νομιμοποίηση αγνώστου αριθμού παράνομων μεταναστών δίνοντάς τους άδεια διαμονής ως "ΣΎΝΤΡΟΦΟΙ ΕΛΛΗΝΩΝ Ή ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟ Ε.Ε."!!!
Αυτό δεν έχει ξαναγίνει πουθενά στον κόσμο. Είναι παγκόσμια πρωτοπορία, εφεύρημα αρρωστημένων εγκεφάλων που το μοναδικό τους μέλημα είναι πώς, με ποιο τρόπο θα νομιμοποιήσουν τους παρανόμως διαμένοντες σε αυτή την ταλαιπωρημένη χώρα, αδιαφορώντας για τους Έλληνες που δεν αντέχουν ούτε την εγκληματικότητά τους, ούτε την ανεργία που προκύπτει από αυτούς, ούτε την εθνολογική αλλοίωση που επιφέρουν.

EΡΤ: Η νέα παρουσιάστρια και το μεγαλείο της συναλλαγής...

Γράφει ο... Παλιός

Αγαπητό Fimotro,
Είχα σε υπόληψη την "αριστερή" και ... "προδευτική" κυρία Χρύσα Ρουμελιώτη, η οποία πρωτοστάτησε -έντονα θάλεγα- στις κινητοποιήσεις (βλέπε εκπομπή, γενικές συνελεύσεις κλπ) για να σωθεί η ΕΡΤ από τη λαίλαπα που ακούει στα ονόματα: Βενιζέλος-Μόσιαλος. Όμως οι πεμπτοφαλαγγιτες διοικούντες (Ταγματάρχης, Μπίστης, Κογιάννης), ακούμπησαν την γυναικεία ματαιοδοξία της και την ... εξαγόρασαν! Ναι, την εξαγόρασαν... Την βάζουν να "λέει" δελτία ειδήσεων, κάτι που χρόνια το προσπαθούσε-με λυτούς και δεμένους (θυμάσαι Χρύσα τα δοκιμαστικά;). Δεν κατάλαβες κυρία Ρουμελιώτη πως σε αποδόμησαν!.. Θα πρωτοστατείς πλέον στις γενικές συνελευσεις, ή θα χαμηλώσουν οι τόνοι σου από το ... φόβο μην σε απομακρύνουν από το μαγικό γυαλί;

Αγαπώ άρα υπάρχω - Amo, ergo sum!

Στη θεία Λειτουργία το ευχαριστείν και προσφέρειν, η ευχαριστία και η θυσία, είναι τόσο στενά συνδεδεμένα, ώστε συνιστούν μια μοναδική πραγματικότητα, μια αδιαίρετη πράξη. Έτσι πρέπει να είναι απʼ αρχής μέχρι τέλους και η συνολική ανθρώπινη ζωή μας, η «Λειτουργία μετά τη Λειτουργία». Δεν μπορούμε να είμαστε αυθεντικά ευχαριστιακά ζώα, αληθινοί ιερείς της δημιουργίας, αν δεν κουβαλάμε το Σταυρό, αν δεν μετέχουμε στη θυσιαστική αυτοπροσφορά του Χριστού, του μεγάλου Αρχιερέως μας, αν δεν θυσιάσουμε με άλλα λόγια τις ζωές μας με γενναιόδωρη αγάπη, πεθαίνοντας για να μπορέσουν άλλοι να ζήσουν.

Η τέλεια αγάπη είναι η θυσιαστική αγάπη. «Να προσφέρεις τον κόσμο πίσω στον Θεό ευχαριστιακά» σημαίνει «να προσφέρεις την ίδια σου τη ζωή ως θυσία στο Θεό, για χάρη των συνανθρώπων σου». Μόνο που μια τέτοια θυσία, θα ανακαλύψουμε ότι δεν χάνουμε αλλά κερδίζουμε. Η κένωση οδηγεί στην πλήρωση, το άδειασμα του εαυτού μας οδηγεί στην πλήρωσή του. Όπως ο Κύριος μας ο ίδιος μας διαβεβαίωσε, αν απολέσουμε τη ζωή μας για χάρη Του θα την κερδίσουμε (Ματθ. 10, 39). Με τα λόγια του C.S.Lewis: «Τίποτα δε θα είναι πραγματικά δικό σου αν πρώτα δεν το παραδώσεις».

Ο Παπακωνσταντίνου και οι «χρυσοφόρες» ενεργειακές επενδύσεις

Δεν ξέρω αν ξεσήκωσε τεχνογνωσία, ως υπουργός οικονομικών, κάνοντας τα…στραβά μάτια στα δυσθεώρητα χρέη του Μr Express Service, Γιάννη Ραπτόπουλου, αλλά ο Γιώργος Παπακωσταντίνου, αποδεικνύεται τελικά πολύ γρήγορο…πιστόλι!

Με την ίδια ταχύτητα που έστειλε την ελληνική οικονομία στην…εντατική, επιμελήθηκε την «διάσωση» εγχώριων νταβατζήδων που χαροπαλεύουν και τώρα φροντίζει για την εξυπηρέτηση των γερμανικών επιχειρηματικών επιδιώξεων στον τομέα της «πράσινης ενέργειας».

Τα κατορθώματα του ως υπουργός οικονομικών είναι γνωστά. Από το νέο του πόστο όμως, στην οδό Αμαλιάδος των Αμπελοκήπων που στεγάζεται το ΥΠΕΚΑ, συνεχίζει να καταπλήσσει το πανελλήνιο με την…αποφασιστικότητα που επιδεικνύει.

Όταν ο ΓΑΠ ήταν αντίθετος με την αναδιάρθρωση και ανέλυε τις επιπτώσεις

21/2/2011
ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ HUMBOLDT ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
(είχαν γίνει και κάποια μικροεπεισόδια με Έλληνες φοιτητές)

[Πολλοί έθιξαν το θέμα της αναδιάρθρωσης. Μάλιστα, όταν επήλθε η κρίση, όπως επισημάνατε, και καθώς διαβλέπαμε την κρίση να μας πλήττει άμεσα, στράφηκα στους συνεργάτες μου, Υπουργούς και συμβούλους, και ζήτησα να μου αναλύσουν όλες τις υπάρχουσες επιλογές:
μία ήταν η χρεοκοπία και η αναδιάρθρωση.
Εξετάσαμε, όμως, όλες τις συνέπειες και αξιολογήθηκαν ως χειρότερες, θα έλεγα, μάλιστα, και καταστροφικές οι συνέπειες της αναδιάρθρωσης, σε σύγκριση με τις δύσκολες αποφάσεις, τις οποίες τελικώς λάβαμε. Ασφαλώς, κάποιοι επλήγησαν περισσότερο και αδίκως, ωστόσο, η κατάσταση θα ήταν πολύ δεινότερη, αν είχαμε επιλέξει τη χρεοκοπία.