Μην πείτε στον Γιώργο ότι παραιτήθηκε και στον Αντώνη ότι συγκυβερνά.

Το ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας είναι θεατρικό και κινείται αυτόνομα, δηλαδή βασίζεται σε τεχνητές κομματικές αντιπαραθέσεις, χωρίς πραγματικές κοινωνικές αναφορές, είναι γνωστό και το έχουμε κι εμείς επισημάνει πολλές φορές. Το ότι όμως αυτό το θεατρικό πολιτικό σύστημα θα γινόταν και θέατρο του παραλόγου, δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε. Καλείται τώρα ένας ολόκληρος λαός να πιστέψει ότι ο κ. Παπανδρέου είναι παρών και δεν έχει παραιτηθεί και ότι ο κ. Σαμαράς κάνει αντιπολίτευση και δεν συγκυβερνά!

Από το ένα μέρος έχουμε τον Γιώργο Παπανδρέου ο οποίος, αφού τον πέταξαν κακήν κακώς έξω από την κομματική ιδιοκτησία του πατέρα του, εκείνοι που δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους, αυτός παριστάνει ότι δεν έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω του και μόλις χθες στη Βουλή, θέλησε να μας πείσει ότι είναι ο εγγυητής της ενότητας στο ΠΑΣΟΚ και ο εμπνευστής και εγγυητής της καλής πορείας της χώρας!!!
Προφανώς, κανείς δεν πρέπει να πει στον άνθρωπο αυτόν ότι τον έχουν παραιτήσει οι ίδιοι οι δικοί του.

Περνάει σαν θάλασσα από κάποιο… “πορθμό”

Ναι, και εγώ επίσης το πήρα απόφαση ότι το μυστήριο των διαπροσωπικών σχέσεων θα παραμείνει για μένα άλυτο ως το τέλος των ημερών μου, τέλος που ήδη πλησιάζει. Έχει ενισχυθεί μέσα μου η συνείδηση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι στον ένα ή στον άλλο βαθμό είμαστε τυφλοί. Βλέπουμε κάποιο μέρος της παγκόσμιας ζωής και βασιζόμαστε στις κρίσεις μας από τη “μερική” αυτή θεώρηση. Η μερική, ατομική αυτή θεώρηση κυριεύει τον άνθρωπο τόσο ισχυρά, ώστε να μην μπορεί να κρίνει διαφορετικά, παρά βασιζόμενος στη δική του αντίληψη ή, όπως είπα, θεώρηση των πραγμάτων. Ως συνέπεια της χαρακτηριστικής σε όλους μας τυφλώσεως, όλοι ανεξαιρέτως δεν κατανοούμε πότε πληγώνουμε τούς άλλους, πότε καταστρέφουμε τη ζωή τους, πότε τους κρίνουμε σύμφωνα με μια αντίδραση που αποδείχθηκε συνέπεια ίσως κάποιας δικής μας ενέργειας. Γνωρίζουμε ότι στη βάση της προσωπικής μας συνείδησης βρίσκεται η επιθυμία του αγαθού, η αναζήτηση της τελειότητας, και κινούμενοι από τη βεβαιότητα για το δίκαιο της αναζητήσεώς μας τείνουμε αθεράπευτα να δικαιώνουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας. Και αυτό αποτελεί κοινή αρρώστια όλων μας. Από αυτό προέρχονται οι άλυτες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο. Άλυτες, γιατί ο καθένας δικαιώνει τον εαυτό του απορρίπτοντας τη δικαιοσύνη του άλλου που στέκεται απέναντί του.

Εκείνο που προέχει είναι το πνεύμα!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Στην αποθάρρυνση συμβαδίζει ο Ιησούς και καθιστά έγκυρες ελπίδες"
Ρενέ Ζιράρ: Κεκρυμμένα από καταβολής κόσμου

1. Εκείνο που προέχει είναι το πνεύμα. Στη μορφή του πολιτεύματος π.χ. εκείνο που προέχει είναι το πνεύμα ή το ηθικό όπως συνηθίζεται να ονομάζεται το πνεύμα ενός ανθρώπου ή ενός συνόλου ανθρώπων. Εμείς θα το ονομάζουμε πνεύμα.

2. Διαφορετικό πολίτευμα διαφορετικό πνεύμα του λαού. Στη δημοκρατία το πνεύμα του λαού είναι δυνατό. Στη φεουδαρχία είναι αποδιοργανωμένο και ανίσχυρο.

3. Η φεουδαρχία δεν είναι πολίτευμα, είναι η ανυπαρξία πολιτεύματος και πολιτισμού. Είναι ζούγκλα όπου ισχύει ο νόμος του ισχυροτέρου.

Ο Βαρουφάκης, το ΠΑΣΟΚ, ο ΓΑΠ και ο Δημήτρης Κουφοντίνας

Τελικά ποιό ακριβώς είναι το πείραμα που έγινε στην Ελλάδα;

Έχουν βάλει έναν λαό να αδειάσει την... θάλασσα!

Το ερώτημα, για πολλούς μπορεί να μοιάζει ρητορικό, αφού έχουν ήδη πεισθεί από τους διάφορους οικονομολόγους (ναι, από όλους αυτούς που όχι μόνο δεν μπόρεσαν να προβλέψουν την κρίση, αλλά επιμένουν μέχρι και σήμερα να αποδέχονται την λάθος συνταγή εξόδου από αυτήν) πως το πείραμα που έγινε στην Ελλάδα αφορούσε τον τρόπο διάσωσης της οικονομίας της με το ελάχιστο δυνατό κόστος για την Ευρώπη. Να με συγχωρήσουν πολύ οι ειδικοί οικονομολόγοι και οι οικονομολογούντες, αλλά μήπως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως μας έχουν παρουσιαστεί;

Τι εννοεί ο ποιητής;

"Νερά (από τον ...Οδικό Χάρτη)

Κατάρτιση ενός λεπτομερούς Κώδικα Διαχείρισης Υδροηλεκτρικών Σταθμών και Υδάτινων Πόρων, και ιδίως ανάπτυξη συγκεκριμένης μεθοδολογίας για τον υπολογισμό της κατώτερης τιμής προσφοράς ενέργειας που μπορεί να υποβάλει στη χονδρεμπορική αγορά ένας υδροηλεκτρικός σταθμός. Ο υπολογισμός της ελάχιστης αυτής τιμής θα γίνεται με τρόπο ώστε αφ’ ενός να ελαχιστοποιείται η δυνατότητα χειραγώγησης και ανορθολογικού επηρεασμού της Οριακής Τιμής Συστήματος από την υδροηλεκτρική παραγωγή, αφ’ ετέρου να αποκαλύπτεται και να αντανακλάται στην προσφορά αυτή η πραγματική αξία των νερών".

Αντίσταση στον αφελληνισμό, τον οικουμενισμό και την νέα τάξη πραγμάτων

Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου
Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου
Ἁγίων Μετεώρων

Αναδημοσίευση από το περιοδικό "ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ" της Σύναξης ορθοδόξων ρωμηών http://synaxiromion.wordpress.com/

Εἶ­ναι γε­γο­νός ὅ­τι βρι­σκό­μα­στε σέ μί­α στιγ­μή, ὄ­χι ἁ­πλῶς κρί­σι­μη, ἀλ­λά ὁ­ρια­κή, θά λέ­γα­με, γιά τήν πο­ρεί­α καί τό μέλ­λον τῆς πα­τρί­δας μας καί τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας· σέ μιά στιγ­μή πού βι­ώ­νου­με ἕ­ναν ἀ­νε­πα­νά­λη­πτο κα­ται­γι­σμό κα­τά­λυ­σης καί κα­τα­στρα­τή­γη­σης τῶν πάν­των.
Οἱ νε­ο­τα­ξι­κοί σχε­δια­σμοί βρί­σκουν τήν ἀ­πό­λυ­τη ἐκ­πλή­ρω­σή τους στά τε­κται­νό­με­να τῶν τε­λευ­ταί­ων ἐ­τῶν στήν χώ­ρα μας, στήν Εὐ­ρώ­πη, ἀλ­λά καί στόν κό­σμο ὁ­λό­κλη­ρο. Μέ τρό­πο πλέ­ον ἀ­προ­κά­λυ­πτο, χω­ρίς τήν πα­ρα­μι­κρή προ­σπά­θεια τη­ρή­σε­ως ἔ­στω τῶν προ­σχη­μά­των, χω­ρίς τήν ὅ­ποι­α ἀ­παι­τού­με­νη νο­μι­μο­ποί­η­ση, τά «γνω­στά-ἄ­γνω­στα» δι­ε­θνή κέν­τρα ἐ­ξου­σί­ας, οἱ νέ­ες δυ­νά­μεις κα­το­χῆς τῆς ὑ­φη­λί­ου, συγ­κε­κρι­μέ­νοι τρα­πε­ζι­κοί καί χρη­μα­το­πι­στω­τι­κοί κο­λοσ­σοί μέ πλή­ρη ἀ­δι­α­φά­νεια, μέ κα­θα­ρά κερ­δο­σκο­πι­κές τα­κτι­κές, μέ ἀ­ποι­κι­ο­κρα­τι­κές με­θό­δους βυ­θί­ζουν στήν ἀ­νέ­χεια καί τήν φτώ­χεια ὁ­λό­κλη­ρους λα­ούς καί κρα­τοῦν ἀ­σφυ­κτι­κά δέ­σμιους τῶν ἐ­πι­λο­γῶν τους πο­λυ­ά­ριθ­μες χῶ­ρες. Ρυθ­μί­ζουν τίς τύ­χες τῶν πο­λι­τῶν, δι­ο­ρί­ζουν ἀρ­χη­γούς κυ­βερ­νή­σε­ων πε­ρι­ο­ρί­ζον­τας τήν λα­ϊ­κή ἐ­τυ­μη­γο­ρί­α, καί ἐ­πι­βάλ­λουν μέ συ­νο­πτι­κές δι­α­δι­κα­σί­ες, στη­ριγ­μέ­νες στόν ὠ­μό ἐκ­βια­σμό, τήν πο­λι­τι­κή καί τίς ἀ­πο­φά­σεις τους πα­ρα­βι­ά­ζον­τας τίς ἀρ­χές τῆς δη­μο­κρα­τί­ας καί τοῦ κοι­νο­βου­λευ­τι­σμοῦ.