Όταν η Ρεπούση παρακολουθούσε την «κιτς» Αρμάτα

«Αναπαραστάσεις όπως, αυτή της Εξόδου του Μεσολογγίου, η ανατίναξη της Αρμάτας στις Σπέτσες, η αναπαράσταση στο Κούγκι, οι εκδηλώσεις για το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας αποτελούν «εθνικιστικά κιτς». Οι δηλώσεις της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ κυρίας Μαρίας Ρεπούση όπως ήταν φυσικό εξόργισαν. Παράλληλα, εκείνη δείχνει να επιμένει δηλώνοντας πως οι αναπαραστάσεις αυτές «Δεν προσφέρουν τίποτα αναπαράγουν την εθνικιστική έξαρση, επαναλαμβάνονται συνεχώς και δεν γίνεται κανένας ιστορικός στοχασμός».

Μόνον ο Θεός γνωρίζει πόσους κρυφούς δούλους έχει!

Ανέβηκε ο αββάς Δανιήλ από τη Σκήτη, μαζί με τον μαθητή του, στην άνω Θηβαΐδα, όταν γιόρταζαν τη μνήμη του αββά Απολλώ. Εκεί έτρεξαν να τον συναντήσουν οι πατέρες που απείχαν μέχρι και εφτά μίλια και ήταν περίπου πέντε χιλιάδες. Και μπορούσε να τους δει κανείς να προσκυνούν πεσμένους πάνω στην άμμο, σαν να ήταν τάγματα αγγέλων, τα οποία με φόβο υποδέχονται τον Χριστό, γιατί άλλοι έστρωναν τα ρούχα τους μπροστά του, άλλοι τα κουκούλλια τους, και έβλεπες τα δάκρυά τους να τρέχουν σαν πηγές που ανάβλυζαν. Βγήκε ο προϊστάμενος του κοινοβίου και πριν πλησιάσει τον γέροντα τον προσκύνησε εφτά φορές και αφού ασπάστηκε ο ένας τον άλλο, κάθησαν. Τότε παρακάλεσε τον γέροντα να πει κάτι, γιατί δεν μιλούσε εύκολα στον καθένα. Καθώς λοιπόν κάθησαν έξω πάνω στην άμμο, γιατί δεν τους χωρούσε η εκκλησία, λέγει ο αββάς Δανιήλ στον μαθητή του· «Γράψε· Αν θέλετε να σωθείτε, να επιδιώκετε την ακτημοσύνη και την σιωπή, γιατί απ’ αυτές τις δύο αρετές κρέμεται όλη η ζωή του μοναχού». Ο μαθητής του παρέδωσε αυτά που έγραψε σε κάποιον από τους αδελφούς, ο οποίος τα μετέφρασε στα αιγυπτιακά. Όταν διαβάστηκαν στους πατέρες, έκλαψαν όλοι και ξεπροβοδούσαν τον γέροντα. Κανένας δεν τολμούσε να του πει «Μείνε μαζί μας».

Το ΠΑΣΟΚ είναι (και) εδώ!

Όπως και να το κάνουμε, αν καταστείς, επί δεκαετίες ολόκληρες, αιχμάλωτος κοινωνικού, οικονομικού, πολιτισμικού και αισθητικού πολέμου, το παθαίνεις το σύνδρομό σου. Πώς έγιναν οι Αμερικανοί φαντάροι που έπεσαν στα νύχια των Βιετκόνγκ κι έβγαιναν μπροστά στις κάμερες και ομολογούσαν ότι είναι κομμουνιστές;

Το φρενοκομείο του δωσίλογου θράσους…

Έχει υπογραμμιστεί επανειλημμένα:
«Ένας από τους πιο παραγωγικούς τομείς των κατοχικών δυνάμεων είναι αυτός του ασύδοτου και ασύστολου εμπαιγμού μας και των ευρηματικών εκβιαστικών διλημμάτων.
Πολλαπλασιάζουν και εμπλουτίζουν τα τρομοκρατικά, εκβιαστικά τους διλλήματα, με τέτοια συχνότητα και τόση αυθάδεια που σου φέρνει παραζάλη.
Το «ευρώ ή χάος», των τελευταίων εκλογών, ήταν το στρατηγικό εύρημα της απάτης και του εμπαιγμού μας.
Η «ευρηματικότητα», όμως του δωσιλογισμού τους δεν έχει όρια: Σε κάθε νέα συμφορά «εμπλούτιζαν» το λεκτικό οπλοστάσιο των εκβιαστικών τους διλημμάτων...».

Ολάκερη η δικαίωσή μας στέκεται στην αρχή

«...Αυτή η ομοθυμία των δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων, με την οποία αντίκρυσαν το φοβερό γεγονός του πολέμου, είναι θαρρώ το πιο σπουδαίο φαινόμενο στην ιστορία του έθνους μας ολόλκληρη.
Η Ελλάδα σύσσωμη, σύψυχη, στάθηκε μπροστά στο ανοιχτό βιβλίο της Μοίρας και υπαγορεύει το νέο κεφάλαιο της ιστορίας της (...)
Αυτό το θάμα δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται μέσα στην ιστορία της φυλής.
Δε θα ‘ναι και η στερνή.

Ρατσισμός κι αντιρατσισμός

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ο προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ λέει σε κάποιο ψαλμό του: «Με αυτούς που μισούσαν την ειρήνη ήμουν ειρηνικός». Ο ρατσισμός αγαπάει τους φίλους του και μισεί τους εχθρούς του. Κι ο αντιρατσισμός το ίδιο. Ο εθνικισμός επίσης αγαπάει τους φίλους του και μισεί τους εχθρούς του. Ο κουμμουνισμός το ίδιο. Όλοι αυτοί οι «ισμοί» δεν είναι παρά ιδεολογίες. Αυτοί που τις ακολουθούν είναι άνθρωποι των μονομερών απόψεων. Με τους ομοϊδεάτες τους τα πάνε καλά. Με τους αντιπάλους τους νιώθουν αμηχανία, αντιπάθεια ή και μίσος. Έτσι γίνεται όταν η συμπάθεια, η αλληλεγγύη, η ενότητα δεν είναι ζωή, αλλά ιδέες για τη ζωή. Η Ορθοδοξία είναι εμπειρική. Η πίστη δεν είναι ιδέα. Είναι η ίδια η ζωή!

Οι ιδεολογίες τα πάνε καλά με τους φίλους τους. Έχουν σχέδια ειρηνικά και συνάμα δεν τα πάνε καλά με τους αντιπάλους τους και τα σχέδιά τους γι΄ αυτούς είτε δεν υπάρχουν είτε δεν είναι ειρηνικά. Η ιδεολογία του καπιταλισμού π.χ. έχει ριζοσπαστικές ιδέες: θεωρεί ότι δεν υπάρχουν αντίπαλοι διότι όλοι δουλεύουν γι΄ αυτήν.

Μόνο αν μας χωρίσουν μπορούν να μας νικήσουν...

Κοιτάζω την χώρα μου, την άλλοτε περήφανη να έχει ξεπέσει και από αρχόντισσα τιμημένη και ξακουστή, σήμερα την βλέπω να ξεπέφτει σαν πόρνη και να κυλιέται στα βρωμερά σεντόνια του νεκροκρέβατού της, στο πορνείο της ζωής και στο απόκαμα της ιστορίας, όπου οι νταβάδες ορίζουν την αξία του καθενός και αποφασίζουν -κατά το πώς τους ίδιους συμφέρει- με ποιο βδέλυγμα θα κοιμηθεί η άλλοτε όμορφη κυρά, πόσες φορές θα φτύσει την ψυχή της για την βρωμιά που λούζεται η ίδια, για την ατιμία που περνάνε τα παιδιά της… ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα βρεθεί εκείνος που θά ‘χει το θάρρος να σταματήσει όλους όσους θέλουν επάνω της να βγάζουν τα την βρωμιά της ψυχής τους και τα ανείπωτα γούστα τους Και ξέρει πως όταν οι νταβατζήδες θελήσουν, θα την πετάξουν σε έναν ανθρώπινο βόθρο για να ζήσει ντροπιασμένη…