Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Γούμενε, τυρί, Κολοκοτρώνης

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκίς

Το γράφω και το ξαναγράφω εν είδει λυγμού πλέον: «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω», κατά το αειθαλή λόγο του αθηναιογράφου Δημήτρη Καμπούρογλου. Πίσω, όχι ως στείρα προγονολατρία και μίζερη καημενολογία για περασμένα μεγαλεία, αλλά για να αναπνεύσουμε λίγο, να στυλωθούμε και πάλι στα πόδια μας, να αποτινάξουμε τα σάβανα της ντροπής και της ενοχής που μας φόρτωσαν οι ανθρωποκάμπιες που «ορίζουν» τις τύχες του τόπου και του κόσμου. «Είμαστε λαός με παλικαρίσια ψυχή» μας κανοναρχούσε ο Σεφέρης, δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Και την ψυχή μας, την ακατάλυτη, την ρωμαίικη, δεν θα την «ματαβρούμε», όταν θα έλθει η «ανάπτυξη» και οι ελεημοσύνες από την Ευρωπαϊκή Έ-κκε-νωση, αλλά όταν «αγροικήσει», «τι έχασε, τι είχε, τι της πρέπει», η ψυχή μας, η γεμάτη μπάζα και σκύβαλα. Όχι ότι το παρελθόν ήταν παραδείσια ζωή. Δεν το εξωραϊζουμε. Και οι παλιοί, «οι αρχαίοι άνθρωποι» του Κόντογλου, είχαν τα πάθια και τους καημούς τους και επλεόναζεν η αμαρτία, αλλά υπήρχε μια αρχοντιά, μια πνευματικότητα γνήσια και ακίβδηλη, πίστη και μετάνοια δεν τους έλειπαν. Με αυτές γαλήνευε η ψυχή τους.

Κώστας Βαξεβάνης: Ο Βασίλης Μπουγιουκλάκης του 21ου αιώνα (Ιστορικό Ντοκουμέντο)

Για τον Βαξεβάνη τα έχουμε ξαναπεί.

Από αιώνιο πιόνι του συστήματος (25 χρόνια υπάλληλος του Μπόμπολα, του Λαμπράκη, του Κοντομηνά και της κρατικής ΕΡΤ), εσχάτως πήρε τους δρόμους και το παίζει επαναστάτης.

Είναι φυσικό οτι άμα είσαι από 15-20 ετών δεν έχεις ούτε τις μνήμες, ούτε τις εμπειρίες εκείνες που θα σε βοηθήσουν να κρίνεις τί εστί Βαξεβάνης. Και μπορεί και να τσιμπήσεις.

"Ομορφιά είναι η ακτινοβολία της τάξης"

Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

Η αγάπη της ομορφιάς σε κάνει εύπιστο. Πιστεύω ότι ήμουν εύπιστος (ίσως είμαι ακόμα) γιατί αγαπούσα πάνω από όλα την ομορφιά και την αλήθεια. Θυμάμαι μια φορά στο γυμνάσιο Λαρίσης, στην όγδοη τάξη ήρθε μια εγκύκλιος που για πρώτη φορά θα εξέλεγε η τάξη εκπροσώπους της. Μεταξύ αυτών που έβαλαν υποψηφιότητα ήμουν κι εγώ. Πίστευα ότι με συμπαθούσαν στην τάξη, όπως τους συμπαθούσα κι εγώ, εκτός από μερικούς που φοβόμουν γιατί πληγωνόμουν εύκολα. Κι όμως έπεσα έξω. Δεν με ψήφισε κανείς. Ούτε οι κολλητοί μου, αυτοί που είχαμε κοινά ενδιαφέροντα, που γράφαμε και δημοσιεύαμε ποιήματα. Στην κάλπη υπήρχε μόνο μία ψήφος, η δική μου! Αν είναι αμαρτία το να κάνεις λάθος στο να πιστεύεις ότι σ΄ αγαπούν, ενώ δεν σ' αγαπούν, η αμαρτία αυτή συγχωρείται, γιατί είναι λάθος στον τομέα της αγάπης. Άλλωστε τέτοιο λάθος έκανε κι ο Ιησούς με τον Ιούδα!

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Της δεήσεώς μου

Τύφλα νάχει ο Μπακούνιν

Τα κόκκαλα του Κροπότκιν τρίζουν, όμως αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι ότι το όνομα και τα έργα του Μπακούνιν που τόλμησε να εναντιωθεί στην ύπαρξη κάθε μορφής κράτους, ακόμα και τού σοσιαλιστικού, κινδυνεύουν να αποκαθηλωθούν πλέον από το Πάνθεον της αναρχίας.

Αίτια είναι ο φέρελπις βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, όταν ακούστηκε στη βουλή των Ελλήνων να διακηρύσσει: «Τι είναι ο αναρχικός; Ένας άμεσα δημοκράτης».

Τι καιρό, είπαμε, θα κάνει το 2020;

hm-treasury.gov.uk
Ναι, ο ήλιος είναι το ιχνοστοιχείο που ...οδηγεί το κλίμα. Λίγο υδρογόνο, εκεί ψηλά στον ουρανό. Κρύο προβλέπει για το 2020... Αναρωτιέμαι αν θα ζεσταθούμε από τον Νόμο Μπιρμπίλη, που ψηφίσαμε για να μην κάνει ...ζέστη.

Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;

Το Σύνταγμα παραβιάζεται καθημερινά από την κυβέρνηση, αδυνατώντας το ίδιο, ως κατασκεύασμα του πολιτικού συστήματος και όχι ως γνήσιο δημιούργημα του λαού, να μας προστατέψει. Η κοινωνία και ειδικότερα τα μεσαία και κατώτερα οικονομικά στρώματα, οδηγούνται στην εξαθλίωση. Η Εθνική Κυριαρχία παραχωρήθηκε στις ορέξεις των δανειστών. Η Ελλάδα μετατράπηκε από ελεύθερη χώρα σε προτεκτοράτο. Τα εισοδήματα χάθηκαν. Η ρευστότητα επίτηδες και τεχνηέντως στέρεψε για να μας γονατίσουν. Έρχεται τώρα και η σειρά της απώλειας της ακίνητης περιουσίας μας, την οποία θα αγοράσουν πλέον για πενταροδεκάρες ξένοι και Έλληνες φοροκλέφτες. Κι εμείς; Εμείς μένουμε καθηλωμένοι στον καναπέ, παρακολουθώντας από τις τηλεοπτικές οθόνες κάποιες δήθεν συγκρούσεις μέσα στο ίδιο το σύστημα και στρεφόμενοι οι μεν κατά των δε λες κι ότι αυτό θα μας λύσει το πρόβλημα.