Ποιός είναι ανώτερος από τους Τρείς Ιεράρχες;

Η αιτία για την οποία έγινε ή εορτή αυτή των Τριών Ιεραρχών, είναι η έξης: Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού, ο οποίος έγινε βασιλιάς μετά τον Βοτανειάτη, γύρω στο 1100 από την Γέννηση του Χριστού, τον καιρό, λέω, εκείνο, προέκυψε στην Κωνσταντινούπολη διαφορά και φιλονικία ανάμεσα στους λόγιους και ενάρετους άνδρες.

Δηλαδή, άλλοι από αυτούς έλεγαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο, επειδή με τους λόγους του ερεύνησε την φύση των όντων, με τις αρετές του όμως έμοιαζε και συναγωνιζόταν τους Αγγέλους. Διότι δεν συγχωρούσε εύκολα, όσους αμαρτάνουν, αλλά ήταν σοβαρός στο ήθος και δεν είχε μέσα του κανένα γήινο. Κατώτερο όμως από τον Βασίλειο έλεγαν τον θείο Χρυσόστομο. Επειδή εκείνος, κατά κάποιον τρόπο, ήταν αντίθετος με τον Βασίλειο και εύκολα συγχωρούσε τους αμαρτάνοντες, και το ήθος του ήταν ελκυστικό στην μετάνοια.

Πάρτι έκαναν τα ιδιωτικά νοσοκομεία και τα διαγνωστικά κέντρα με τον τριπλασιασμό των τιμών από τον ΕΟΠYΥ!

Υποτίθεται ότι ο ΕΟΠYΥ φτιάχτηκε για να περιορίσει το κόστος της νοσοκομειακής και της φαρμακευτικής δαπάνης, το αποτέλεσμα όμως ήταν αντί να μειωθεί, να εκτιναχθεί για άλλη μια φορά στα ύψη. Και οι γνωρίζοντες τα... ντεσού υποστηρίζουν ότι αυτό δεν έγινε από λάθος υπολογισμούς στον σχεδιασμό, δεν συνεβη δηλαδή τυχαία...

Οι τιμές που όρισε ο ΕΟΠYΥ για τις εξετάσεις και το Κεντρικό Ενοποιημένο Νοσήλιο (ΚΕΝ) τριπλασίασε -και σε πολλές περιπτώσεις τετραπλασίασε- το κόστος των ασφαλιστικών ταμείων. Η αναπροσαρμογή των τιμών για τα Ταμεία αντί να γίνει προς τα κάτω, έγινε προς τα πάνω!

Σίγουρα οι εμπνευστές της δημιουργίας του ΕΟΠYΥ θα πουν ότι στόχος των αυξημένων νοσηλίων και των ιατρικών εξετάσεων ήταν να ενισχυθούν τα κρατικά νοσοκομεία για να καλυφθεί το κόστος λειτουργίας τους και να μην εμφανίζουν συνεχώς ελλείμματα, όμως κερδισμένα, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, ήταν και τα ιδιωτικά νοσοκομεία και οι ιδιωτικές κλινικές, καθώς και τα... γνωστά διαγνωστικά κέντρα.

Γιατί δεν επιστράτευσε τους δικαστές η κυβέρνηση;

Το έχουμε πει πολλές φορές ότι η εξουσία είναι σαν το νερό που ρέει. Όταν βρει σαθρό έδαφος το παρασύρει μαζί του. Όταν όμως βρει σκληρή πέτρα τότε αλλάζει αμέσως δρόμο. Αυτός είναι φυσικός νόμος που διέπει τα πάντα. «Τα πάντα ρει» μας είπε ο Ηράκλειτος, αλλά ταυτόχρονα προσαρμόζονται και στις συνθήκες κατά τη ροή τους.

Η κυβέρνηση έδειξε πυγμή με την επιστράτευση εναντίον των εργαζομένων, όπου η απεργία επιτρέπεται, σε μια προσπάθεια να φοβίσει την κοινωνία και να την σπρώξει στη γωνία, αλλά δεν τόλμησε να φερθεί το ίδιο και στους δικαστές και εισαγγελείς, κατά την πολύχρονη αποχή από τα καθήκοντά τους, όπου μάλιστα η απεργία απαγορεύεται από το ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 23 παρ. 2 εδ. β΄). Όχι μόνο λούφαξε η κυβέρνηση του μνημονίου απέναντι στους δικαστές, αλλά υποσχέθηκε ότι θα τους δώσει και 100 εκατομμύρια ευρώ αναδρομικά, σύμφωνα με κάποιες παλιότερες δικαστικές αποφάσεις (αν δεν κάνουμε λάθος).

Θα κριθούμε για κάθε μάταιη σκέψη!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Θα κριθούμε για κάθε μάταιη σκέψη που αφήνουμε να μπει στην καρδιά μας. Η σκέψη από το νου κατεβαίνει στην καρδιά και από περιεχόμενο του νου γίνεται περιεχόμενο της καρδιάς. Τα περιεχόμενα της καρδιάς δεν είναι όπως αυτά του νου, τα οποία απασχολούν μόνο τη λειτουργία του νου και δεν συγκλονίζουν ολόκληρο τον άνθρωπο.

Παραθέτουμε ένα παράδειγμα του Φώτη Κόντογλου που δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στα περιεχόμενα του νου και στα περιεχόμενα της καρδιάς. Όταν σκεφτόμαστε ότι ο άνθρωπος είναι θνητός, αυτή η σκέψη είναι του νου. Όταν ο θάνατος μας πλησιάζει, η σκέψη του θανάτου, η οποία μας συγκλονίζει, δεν είναι πια μια σκέψη του νου και είναι μια σκέψη που μπήκε στην καρδιά μας.
Με αυτήν την έννοια η Γραφή λέει πως ο άνθρωπος θα δώσει λόγο για κάθε "ρήμα αργόν", για κάθε μάταιη σκέψη που μπαίνει στην καρδιά.

Μάθημα Θρησκευτικών: πολλή θρησκεία και καθόλου Χριστός

«...άνθρωπος γαρ εστιν, ουχ όστις απλώς χείρας και πόδας έχει ανθρώπου, ουδ’ όστις εστί λογικός μόνον, άλλ’ όστις ευσεβείαν και αρετήν μετά παρρησίας ασκεί» άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκίς

Είναι γνωστό πως τρία σχολικά μαθήματα αποτελούν «σκόλοπα τη σαρκί» των ποικιλώνυμων εθνομάχων και νεοφανών Γραικύλων: η Ιστορία, η Γλώσσα και τα Θρησκευτικά. Στην Ιστορία τις είδαμε τις «προκοπές» τους μέσω του ρεπούσειου άγους. Η πολύπαθη «Γλώσσα», διά των νυν βιβλίων-περιοδικών ποικίλης ύλης, συνεχίζει να ταλαιπωρεί δασκάλους και να δηλητηριάζει μαθητές· για το δε μάθημα των Θρησκευτικών, θέτουν απροκάλυπτα το (ψευτο)δίλημμα: ή καταργείται ή μετατρέπεται σε «θρησκειολογικό χυλό». Έχω διαβάσει το «πρόγραμμα σπουδών στα Θρησκευτικά» για το Νέο Σχολείο, που ευαγγελιζόταν η κ. Διαμαντοπούλου -ο πιο σκληρός πυρήνας της Νέας Τάξης εν Ελλάδι. Εν πρώτοις η γλώσσα και οι λέξεις που χρησιμοποιούν οι συντάκτες του. Σε πολλά σημεία διαβάζουμε λέξεις και φράσεις όπως: αυτοδιαμόρφωση της συνείδησής τους, αυτοβελτίωση (των μαθητών), αυτοσυνειδησία και αυτοπραγμάτωση, αυτοπροσδιορισμός της προσωπικής τους ταυτότητας, αυτοστοχαστικός τρόπος γνώσης, αυτογνωσία. Πανταχού παρόν το «εγώ», ο εαυτός, πουθενά το ευλογημένο "εμείς" του Μακρυγιάννη.

Η «αριστερά» του ψηφοδελτίου στρώνει το έδαφος στον ολοκληρωτισμό της δεξιάς…

Τσίπρας: «Το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα είναι η κλιμάκωση της έντασης και της κοινωνικής σύγκρουσης»

Πάντα η στρατηγική του ψηφοδελτίου, δηλαδή των συμβιβασμών στην καθεστωτική «νομιμότητα», ανοίγει διάπλατα τις πόρτες, ιδιαίτερα σε εποχές σαν τη σημερινή (κρίσης κατάρρευσης του συστήματος), στη βία δίχως όρια των «νονών» του χρήματος και των ανδρεικέλων τους.
Το ιστορικό αυτό αξίωμα το έχει συμπυκνώσει η Ρόζα Λούξεμπουργκ με τα εξής λόγια:
«Όταν υποχρεώνεις την εργατική τάξη να σέβεται την αστική νομιμότητα, τότε όλοι οι αγώνες της, κοινοβουλευτικοί και άλλοι, θα χρεοκοπήσουν αξιοθρήνητα αργά ή γρήγορα, για να δώσουν θέση στη δίχως όρια βία της αντίδρασης».

Ο Επίτροπος Λεβαντόφσκι και η Επίτροπος Δαμανάκη

Εγώ είμαι από αυτούς που θεωρούν την Ευρώπη ολίγον ...κάτι άλλο. Ωστόσο, υπάρχει. Δείτε διαφορά προσέγγισης από τον Πολωνό Γιάνους Λεβαντόφσκι, και την Ελληνίδα Μαρία -Εδώ Πολυτεχνείο- Δαμανάκη.