Ο κανόνας των εξαιρέσεων

Προσπαθώ να κόψω το κάπνισμα. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο μεγάλο λούκι. Ίσως επειδή μου αρέσει το κάπνισμα και το κόβω μόνο και μόνο για να μην πληρώνω φόρους στο κράτος. Για τον ίδιο λόγο αφήνω το αυτοκίνητο να σαπίζει ακίνητο. Δε βάζω βενζίνη για να μην πληρώνω φόρους στο κράτος. Για τον ίδιο λόγο πέρσι τον χειμώνα ήμουν με αυτούς που ψηφίσαμε να μην πάρουμε πετρέλαιο στην πολυκατοικία.

Προσπαθώ να καταναλώνω όσα λιγότερα μπορώ. Να γίνομαι όσο το δυνατόν αυτάρκης. Να έχω όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε δώσε με το Κράτος. Ναι, έχω pc και πληρώνω σύνδεση για σταθερό τηλέφωνο και ίντερνετ. Τα εντελώς απαραίτητα. Δεν είπα ότι αποφάσισα να μονάσω. Αν αποφασίσω συνειδητά να γίνω ερημίτης, θα τα κόψω κι αυτά.

Φωτιά στα τόπια...

Αύγουστος...
Ο μήνας των διακοπών (κάποτε), των κολιών, των παχέων μυγών, των μελτεμιών και των πυρκαγιών βεβαίως-βεβαίως!

Σεβόμενοι τις παραδόσεις, κάθε καλοκαίρι τέτοιον καιρό, από αμέλεια ή από πρόθεση, ντόπιοι ή ξένοι, ψυχοπαθείς ή πανέξυπνοι, καίνε κι από άλλο ένα κομμάτι της πατρίδας.

Και όπως κάθε χρόνο, κι αφού έχει καεί ό,τι πρέπει να καεί για φέτος, οι αρμόδιοι βγαίνουν και δηλώνουν περήφανοι πως δεν άφησαν να καεί ό,τι είναι προγραμματισμένο να καεί του χρόνου!

Οι νέοι πολιτικοί είναι πιο μνημονιακοί από τους παλιούς.

Ίσως θα το έχετε προσέξει να συμβαίνει σε όλα τα τηλεοπτικά πάνελ. Όπου εμφανίζονται νέοι βουλευτές ή νέα κομματικά στελέχη, είναι πιο φανατικοί σε ότι αφορά την υπεράσπιση του πολιτικού συστήματος και το χειρότερο την πλήρη υποστήριξη του μνημονίου και των εξοντωτικών αποτελεσμάτων του για τους Έλληνες.

Αυτό που συμβαίνει όμως είναι απόλυτα «φυσικό», σύμφωνα με τη λογική του σάπιου «συνταγματικού τόξου». Οι νέοι πολιτικοί γόνοι, οι οποίοι σπανίως έχουν δημιουργήσει κάτι από μόνοι τους ή έχουν εργαστεί στις υπηρεσίες άλλων, έρχονται κατευθείαν από τον συστημικό σωλήνα και εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσουν ένα μόνιμο πολιτικό επάγγελμα.

ΚΚΕ: Προς άτακτη χρεοκοπία…

Μέχρι σήμερα τη ΚΚΕ βρισκόταν σε μια κατάσταση «ελεγχόμενης χρεοκοπίας»…

Φαίνεται ήρθε η ώρα της ανεξέλεγκτης (άτακτης) χρεοκοπίας. Βρίσκεται πλέον προ των πυλών της ΟΛΙΚΗΣ κατεδάφισης και η ηγεσία του ΚΚΕ αρχίζει να βγάζει στο σφυρί τη «δημόσια» («κομμουνιστική») περιουσία της.

Εδώ δεν μπορεί κανείς να μη σταθεί στο «σημείο» που τέμνει τη χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού και αυτή της χρεοκοπίας του ΚΚΕ.

Η ταύτιση αυτή της κατάρρευσης του ελληνικού καθεστώτος και του ΚΚΕ δεν είναι ένα απλό σημειολογικό σύμπτωμα, αλλά μια ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ σχέση: Μια σχέση ολοκληρωτικής εξάρτησης και ενσωμάτωσης του ΚΚΕ στο καπιταλιστικό καθεστώς.

Τα μισά της χιλιάδας...

Η είδηση που έκανε τον γύρο του διαδικτύου και πρωτοδημοσιεύτηκε το Σάββατο στο πατρινό portal www.dete.gr δεν έχει διαψευσθεί ακόμα: «Εκπληξη σε κατάστημα υποδημάτων στην οδό Μαιζώνος το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής. Λίγο πριν από την κηδεία της αγαπημένης του πεθεράς Θεανούς Παπαπάνου ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να αγοράσει μαύρα παπούτσια από το πατρινό κατάστημα. Ο οδηγός του στάθμευσε το αυτοκίνητό του έξω από το εμπορικό κατάστημα, ο πρώην πρωθυπουργός και βουλευτής Αχαΐας βγήκε και προχώρησε στο εσωτερικό ζητώντας… ένα ζευγάρι παπούτσια! [...] Πήρε ένα από τα ακριβότερα παπούτσια του καταστήματος. 203 ευρώ κόστιζε το ζευγάρι! Ο κ. Παπανδρέου τα δοκίμασε, διαπίστωσε πως… του πήγαιναν και… είπε χαμογελώντας στην υπάλληλο πως αυτά θέλει! Η υπάλληλος τα έβαλε στο κουτί και ο πρώην πρωθυπουργός κατευθύνθηκε στο ταμείο. Μόνο που δεν είχε ψιλά! Εβγαλε από την τσέπη του ένα “σπάνιο” (για την εποχή μας) 500ευρω και με αυτό θέλησε να πληρώσει». Τελικά, ο ΓΑΠ τα αγόρασε και πήρε ρέστα από 500άρικο.

Ποιος γνησίως μεριμνά;

Λαρισινά δοκίμια
Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

Ποιος γνησίως μεριμνά για τους όχλους; Το ερώτημα δεν είναι δικό μου; Είναι του Αποστόλου Παύλου, πριν 2000 χρόνια, στην επιστολή του προς τους Φιλιππησίους. Και είναι τόσο σύγχρονο σαν να αναρωτιούμαστε εσύ κι εγώ. Δεν έχει σημασία που τους όχλους τους ονομάζουν κατ΄ ευφημισμόν, λαούς. Ποιος μεριμνά, λοιπόν, για τους όχλους, αναρωτιέται στην επιστολή του; Κανείς γνησίως δεν μεριμνά για τους όχλους, λέει ο Απόστολος Παύλος. "Οι πάντες τα εαυτών ζητούσι".

Ο Απόστολος Παύλος αναρωτιέται, όπως ο πατέρας για τα παιδιά του, γεμάτος στοργή. Μήπως όλοι του οι κόποι, οι αγώνες, οι θυσίες, πήγαν χαμένες. Γνωρίζει ότι αγωνίστηκε μέσα σε μια γενεά σκολιά και διεστραμμένη. Γνωρίζει ότι δεν έτρεξε μάταια και δεν κοπίασε μάταια. Λόγον ζωής τους μετέδωσε. Με φόβο και τρόμο να κατεργάζονται τη σωτηρία τους. Ο Θεός είναι που θέλει και ενεργεί μέσα τους. Λόγον ζωής έχουν για την ημέρα του Χριστού.

Ο Ενεργειακός Σχεδιασμός εις Χείρας Ανόμων

energypress.gr