Κυριακή του Τυφλού. Προσευχόμενοι για το θαύμα.

Κυριακή του Τυφλού, η συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Φραγκίσκου.

Απ' την εξουσία στην ανυπαρξία: μισή πλατεία δρόμος!...

Όση ακριβώς και η χθεσινή συγκέντρωσή σας κύριε "πρωθυπουργέ"!

Ούτε καν μισό τσιγάρο δρόμος! Μισή πλατεία! Τρία λεπτά! Το πολύ! Από τα σκαλάκια μέχρι την εξέδρα σας!
Περισσότερο πρόβλημα στην κυκλοφορία προκάλεσαν τα πούλμαν απ' την Καλαμάτα, παρά η λαοθάλασσα(!) των πιστών οπαδών σας!

Και τί δεν θα δίναμε να είμασταν εκείνη την ώρα μέσα στην σκέψη σας. Να βλέπαμε και να μυρίζαμε τον πανικό σας! Η τέλεια απόλαυση! Η τέλεια εκδίκηση!
Έτσι είναι! Έγκλημα και Τιμωρία!

Γράμμα ενός Έλληνα ορθοδόξου στους υποψήφιους πολιτικούς του

Γράφω σε σένα, υποψήφιε πολιτικέ του δήμου και της περιφέρειας και της ευρωβουλής.

Δεν με ξέρεις προσωπικά, ούτε ποτέ συζητήσαμε. Ούτε έχω ανάγκη να με μάθεις προσωπικά, γιατί χάρες δεν θέλω να ζητήσω. Όμως άνοιξες την κουβέντα πρώτος, ζητώντας μου την προσωπική μου ψήφο για να με κυβερνήσεις ως δημότη και να με εκπροσωπήσεις ως πολίτη και στην Ευρωβουλή.

Σε βλέπω αυτές τις μέρες, που έρχεσαι στον ναό που προσεύχομαι, σε βλέπω που επισκέπτεσαι και ανταλλάσσεις χειραψίες με τους ιερείς της ενορίας μου και τους αρχιερείς της μητρόπολής μου. Βγαίνεις σε ιστοσελίδες και σε κανάλια χαμογελαστός με μητροπολίτες, φιλάς σταυρούς αγιασμών, σηκώνεσαι από το πρωτοκάθισμα μπροστά στο προσευχόμενο εκκλησίασμα την Κυριακή και αναγιγνώσκεις το «Πιστεύω» αλάνθαστα μέσα από το βιβλίο.

Η Αλήθεια

Του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου (†)*

Ο άνθρωπος αναζητούσε πάντοτε την υπερβατική πραγματικότητα, με σκοπό να βρει απάντηση στα μεγάλα προβλήματα που αναφέρονται στο μυστήριο του κόσμου και της ανθρώπινης ύπαρξης. Αναζητούσε την «αλήθεια».

Όμως το θέμα αυτό δεν τίθεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο. Έτσι και οι απαντήσεις που δίδονται και οι συνέπειές τους για τη ζωή του ανθρώπου είναι κάθε φορά διαφορετικές. Χαρακτηριστική είναι σ' αυτό το σημείο η περίπτωση του Ποντίου Πιλάτου: Ρώτησε τον Χριστό αν ήταν βασιλιάς και ο Κύριος του απάντησε: «Γι' αυτό γεννήθηκα και γι' αυτό ήλθα στον κόσμο, για να μαρτυρήσω την αλήθεια. Όποιος είναι από την αλήθεια, ακούει τη φωνή μου» (Ιω. ι-η' 37). Τότε ο Πιλάτος τον ρώτησε: «Τι είναι αλήθεια;» (Ιω. ιη' 38).

Αν η Βουλή ήταν βιολί...

«Πες το με ένα λουλούδι» πρότεινε μια παλιά διαφήμιση ανθοπωλείου. Αντιπροτείνουμε άσματα (που δεν μαραίνονται κιόλας).

Ασμα πρώτο. «Ο Μάρκος υπουργός» (1936) Στίχοι και μουσική: Μάρκος Βαμβακάρης
«Οσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν. / Τους κυνηγάει ο λαός απ’ τα καλά που κάνουν. / Βάζω υποψηφιότητα πρωθυπουργός να γίνω. / Να κάθομαι τεμπέλικα, να τρώω και να πίνω. / Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή, εγώ να τους διατάζω. / Να τους πατώ τον αργιλέ και να τους μαστουριάζω».

Μια υπέροχη οικογένεια

Την ιστορία αυτή την αφηγήθηκε η μητέρα μιας Μοναχής και αφορούσε την δική της οικογένεια. Είπε:

"Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής υποφέραμε πολύ. Έφθασε ημέρα που στο σπίτι μας δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από νερό! Τότε ο πατέρας μου μας πήρε από το χέρι και ανεβήκαμε ψηλά στο βουνό, που δέσποζε πάνω από το χωριό που μέναμε, και μαζέψαμε λούπινα. Τα χιλιοέβρασε η καημένη η μητέρα μου, αλλά δεν λέγανε να ξεπικρίσουν. Με αυτά ξεγελούσαμε την πείνα μας, αλλά τα μάτια μας έκαιγαν από την πίκρα. Και να φανταστεί κανείς ότι είχαμε και σοβαρά άρρωστη την μεγαλύτερη αδελφούλα μου. Αλλά και τα δύο αδέλφια μου αγόρια που εργάζονταν κι ήταν πάνω στην ανάπτυξή τους τί να φάνε;

Ανοικτή επιστολή προς Αθηναγόραν.

ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Ἡ ἐπιθυμία τῆς ὕμ. Παναγιότητος καὶ τῶν σὺν ὑμὶν νὰ ὑποταχθῆ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τὸν Πάπαν καὶ ἡ ἐκ μέρους σᾶς ἀνεξήγητος σπουδή, ἐπλήρωσε τὴν καρδίαν μᾶς ἀφάτου θλίψεως καὶ ἀθυμίας. Τὰ ὦτα μας ἀκόμη συρίζουν ἀπὸ τὸ φρικτὸν τοῦτο ἄκουσμα.

Ἡ Ὀρθόδοξος ποίμνη ἐδιχάσθη. Οἱ μὲν σᾶς ἠκολούθησαν, εἰς τὸν ὀλισθηρὸν δρόμον τὸν ἀπάγοντα εἰς τὴν ἀπώλειαν, οἱ δὲ παρέμειναν ἑδραῖοι καὶ ἀσάλευτοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν τῶν πατέρων τῶν, ἀποτροπιαζόμενοι καὶ εἰς μόνην τὴν σκέψιν ὅτι ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης ἐνηγκαλίσθη τὸν Πάπαν καὶ ἐμολύνθη ἀπὸ τὸ βδέλυγμα τοῦτο τῆς ἀσεβείας.